Op weg naar mezelf

Tja, ik val maar meteen met de deur in huis, afgelopen woensdag ben ik positief getest op Corona. Ik kreeg dinsdagmiddag een wat vaag kriebeltje op mijn longen waar ik nog niet zo heel veel achter zocht. Gezien het dramatische weekend (kom ik later op terug) was het niet gek dat mijn weerstand een tik gekregen had. Ik ging er van uit dat ik een verkoudheidje opgepikt had. Maar goed, better safe then sorry dus ik regelde een thuiswerkdag en toen woensdagochtend de klachten niet minder waren toch maar laten testen. Woensdagavond rond een uur of zes kreeg ik de uitslag, positief. Om eerlijk te zijn zakte de grond ff onder mijn voeten vandaan, hoe slecht kon het uitkomen?! En wat ging dit betekenen aangezien ik in meerdere risicogroepen val? Maar goed, dat gevoel schudde ik maar zo snel mogelijk van me af en ik schoot in de actie. Mijn afdeling bellen, en iedereen waarmee ik in contact was geweest. Meest trieste van alles was dat Ardie’s moeder nu ook in quarantaine moest en ik haar terug moest roepen terwijl ze op weg was naar het ziekenhuis naar pap.

Naar het ziekenhuis? Yep, naar het ziekenhuis. Afgelopen donderdag werd ik door een tante gebeld dat ik niet moest schrikken maar dat pap en mam allebei waren gevallen. Door de storm waren diverse vuilniscontainers omgewaaid waaronder die van hun. Dat hun rotzooi over straat vloog kon natuurlijk niet dus pap ging de zooi opruimen, en waarschijnlijk is hij toen door een windvlaag omver geblazen (hij staat niet meer zo stabiel). Gevalletje klein hoekje, grote gevolgen. Want toen mam hem op wilde helpen lukte dat niet en kukelde ze over hem heen. Meteen liep de halve buurt uit om te helpen, dat moet gezegd worden, ze wonen in een fantastische buurt waar ze een oogje op de ouderen in hun buurt houden. Superfijn! De een belde 112, weer een ander regelde een deken zodat hij niet te koud werd, er werden blokkades neergelegd zodat hij niet zo in de wind lag, mam werd door een paar buurtgenoten naar binnen gebracht en eerder genoemde tante werd erbij geroepen.

Met de ambulance eenmaal daar was het vermoeden al snel dat hij een beenbreuk had en later op de SEH werd dat bevestigd. Een fikse bovenbeenbreuk met diverse splinters, dat moest een operatie worden. Dus zo gingen wij het weekend in, in afwachting van de dag dat pap geholpen kon worden. Mam was overstuur, ze is dementerend en kan met dit soort grote dingen niet goed overweg, pap had nog het idee dat hij wel redelijk vlot thuis zou zijn.

Nog voordat hij geopereerd werd schoot hij in een delier, ik herkende het aan zijn spraak en het feit dat hij mensen op het platdak in het ziekenhuis zag voetballen gaf het helemaal weg šŸ˜‰ Gelukkig werd hij maandag evenzogoed geopereerd en gaat het inmiddels m.b.t. het delier ook weer goed (halleluja). Maar snel naar huis?….. Nee, dat gaat er niet in zitten. Hij zal eerst 6 weken moeten mobiliseren zonder belasten en daarna kan pas de revalidatie starten. We kunnen er dus wel op rekenen dat dit ZEKER een week of 10-12 gaat duren. Doordat hij niet kan belasten en mam hem niet voldoende kan helpen moet hij naar een zorginstelling, hopelijk Beukenhofje zodat we hem dichtbij hebben. Gelukkig wonen ze zoals ik al zei in een geweldige buurt waar ze al vanalles in gang hadden gezet om mam in de gaten te houden. Het werd op de buurtapp geplaatst en regelmatig liepen er buurtbewoners en eerder genoemde tante binnen om bij haar te checken.

Tja, en toen kwam Corona om de hoek kijken en moesten niet alleen Ardie en ik in quarantaine, maar ook mam. Dat kon ze echt niet verkroppen. Ze snapte het gewoon niet, 5-10x per dag belde ze op, vaak behoorlijk overstuur terwijl wij hier compleet machteloos zijn en weinig voor haar kunnen doen.

Gelukkig hadden we inmiddels wel al thuiszorg voor haar georganiseerd en waarschijnlijk schakelt de huisarts vandaag ‘hulp bij dementie’ in. Hopelijk kunnen we daar even mee verder maar moge duidelijk zijn dat er ook een lange termijn oplossing moet komen, in elk geval voor de periode dat pap van huis is. Wel moet ik zeggen dat iedereen erg meedenkt en begripvol is als we (weer) bellen. Ze begrijpen allemaal onze zorgen en doen hun best. Tja, daar zullen we het voor nu mee moeten doen. Ardie heeft samen met zijn moeder vandaag de 1e Covid test ondergaan en zondag of maandag volgt de 2e, zijn ze dan allebei negatief kunnen ze in elk geval de wijde wereld in. Ik moet in elk geval tot de 24 binnen blijven mits t.z.t. klachtenvrij (waar ik wel op hoop).

Als de klachten niet erger worden dan nu mag ik in mijn handjes knijpen aangezien ik in 3 risicogroepen val (diabetes welliswaar momenteel niet maar door eerder gemeten waardes dan val je er toch in die risicogroep, obesitas EN zwakke longen). Ik vertrouw er maar op dat mijn 1e vaccinatie nu 2 weken geleden in elk geval voor voldoende afweer zorgt zodat het bij ‘milde’ klachten blijft. En ik schrijf mild tussen aanhalingstekens omdat ik buiten mijn migraines vroeger nooit eerder zo’n heftige hoofdpijn had en nog nooit in mijn leven, ZELFS niet met mijn alvleesklierontsteking, zulk hoge koorts had. Ik balanceerde continu in de hoge 38 of begin 39 terwijl eerder het hoogst gemeten bij mij 38,4 was…. Maar, afkloppen, vandaag gaat het een stuk beter dus fingers crossed dat dit doorzet.

Dus lieve allemaal, onderschat het aub niet. Ik heb continu erg goed opgelet, handen braaf gewassen, mondkapjes, druktes vermeden etc etc en TOCH heb ik dit pokkevirus gevangen (of het mij eigenlijk).

Let goed op jezelf en iedereen die je lief is en hopelijk zien we elkaar dan weer snel een keer.

Veel liefs,

Harriƫtte

Reiki cursus

Dit weekend verzorg ik voor het eerst sinds een aantal jaren weer een Reikicursus (en voordat er allerlei bezwaren opkomen; het was 1 cursist en we hebben alle nodige voorzorgsmaatregelen getroffen). Gaandeweg het weekend realiseerde ik mij weer eens te meer waarom ik in 2003 de stap gezet heb om Reikimaster te worden. Ik herinnerde mij weer alle wijze en mooie lessen van mijn Reikimaster Rosalinde Seelig, herinnerde mij alle prachtige mensen die ik sindsdien heb mogen ontmoeten, herinnerde mij de geweldige workshops waaraan ik sinds mijn eigen Reiki 1 klas in 1999 heb mogen deelnemen, herinnerde mij mijn eigen inwijdingen in Reiki 1, 2 en de mastergraad in 2005, en zag een vriendin uit vroegere tijden het afgelopen weekend heel soepel alle kennis eigen maken.

Het moge duidelijk zijn, het is een fantastisch weekend en ik geniet met volle teugen. Ik ben dankbaar dat deze vriendin uit vroegere tijden een tijd geleden contact opzocht en vroeg of ik nog Reikiklassen verzorgde en ik ben vooral dankbaar dat ik buiten mijn dagelijkse werk, dit werk MAG doen!

Vandaag is de laatste sessie en dan heeft ze Reiki voor de rest van haar leven, kan ze het inzetten waar en wanneer ze dat zelf wil en blijft ze tot ik ooit overga naar het hiernamaals, mijn student en blijf ik dus altijd beschikbaar voor vragen die ze de komende tijd wellicht gaat krijgen over Reiki. En eens te meer realiseer ik mij dat ik wellicht wel geen moeder van kinderen ben geworden, maar dat er inmiddels aardig wat mensen op deze aarde rondlopen waarover ik een beetje mag “moederen” als zij daar behoefte aan hebben. En dat geeft me een warm en blij gevoel.

Ik verheug me op deze laatste sessie, om haar daarna ‘los’ te laten om haar eigen ervaringen op te doen en verheug me al op de terugkomavond over een aantal maanden en haar verhalen.
Voor nu gaan we er nog een mooie laatste sessie van maken op deze koude maar prachtige dag.

Veel liefs,

Harriƫtte

Vandaag is de laatste dag van het jaar. Tijd om afscheid te nemen van 2020 en ons te verheugen op hopelijk een mooi 2021. Een jaar wat nog volledig blanco is, een onbeschreven blad. Een jaar waar nog alles mogelijk is, kansen benut kunnen worden, dromen gerealiseerd en waarin losgelaten kan worden wat klaar is.

Ik verheug me op het nieuwe jaar. Hoop dat we snel genoeg terug kunnen naar een soort van het oude normaal. Kijk uit naar mijn verdere ontwikkeling in mijn huidige werk, ben plannen aan het smeden om mijn praktijkje wat meer op de kaart te zetten. Ik verheug me op de cursus Universal White Time healing II waarvoor ik mij samen met vriendin Hellen heb opgegeven in februari. Ik kijk uit naar de tijd dat Ardie samen met zijn prachtige team weer volop met zijn passie echt aan de slag kan, en hoop dat die tijd snel komt omdat het voor eigenlijk geen een horecabedrijf nog vol te houden is (en er al zoveel omgevallen zijn). Ik verheug me op een mooie zomer met hopelijk heel veel prachtige zomeravonden in onze tuin. Ik verheug me er op weer te kunnen gaan zingen met mijn koortjes en ga zo nog maar even door. Dus ja, kortom, ik heb zin in 2021 en alles wat het op ons pad gaat brengen.

Maar zoals jullie ook in mijn vorige blog konden lezen kijk ik ondanks alles ook met goede herinneringen terug op 2020. Ja het was een heel pittig jaar maar ook in dat jaar was er veel moois. Laten we dat vooral niet vergeten en laten we dat juist vooral koesteren met elkaar.

Vandaag nog de laatste dag, die we vanavond gezellig afsluiten met zus en schone broer. Klein maar gezellig vieren we het nieuwe jaar aan, proosten we op op wat komt en wat is geweest.

Ik wens jullie een prachtige oudjaarsavond en een heel gelukkig, gezond en gezellig 2021. En sluit af met een gedicht wat ik voor een aantal kerstkaarten heb gebruikt.

2020 mag dan niet het meest geweldige jaar zijn

Toch was er veel moois te beleven

Dus laten we loslaten de zorgen, verdriet en pijn

En bewaren wat we er van hebben mogen leren

Wij wensen jou veel gezelligheid, gezondheid en  geluk

Momenten van tot tranen toe gieren

Dan kan 2021 straks in onze herinneringen niet meer stuk

Als we weer kunnen knuffelen en samen vieren

Veel liefs,

Harriƫtte

Nog heel even en dan is dit bizarre jaar voorbij. Tijd om even terug te kijken op het afgelopen jaar, even een moment van bezinning. Nu zou je misschien snel geneigd zijn om te zeggen dat het een vreselijk jaar was wat we maar snel achter ons moeten laten maar dat is voor mij iets te kort door de bocht. Ja natuurlijk was het een heftig jaar, hebben velen dierbaren verloren of zijn mensen nog aan het herstellen. Zien ondernemers met lede ogen aan dat wat zij in jaren van hard werken hebben opgebouwd, nu in rap tempo teniet wordt gedaan. Hebben veel mensen zorgen om hun zaak of baan of is het kwaad al geschied. En natuurlijk is dat ook wel iets wat bij ons speelt want Ardie werkt natuurlijk ook in een restaurant en is de toekomst over wanneer ze weer eindelijk echt met hun passie aan de slag kunnen nog een groot vraagteken.

Maar als ik heel eerlijk ben heb ik ook veel geleerd afgelopen jaar en heb ik ook heel veel prachtige dingen gezien en ervaren. De saamhorigheid vooral in de beginperiode in maart vond ik hartverwarmend. Prachtige initiatieven ontstonden spontaan, mensen lieten zich op hun best zien. En wij in het ziekenhuis werden ongelooflijk in de watten gelegd door heel veel ondernemers met prachtige en lieve attenties. Soms zelfs tot schaamte toe omdat er ook zoveel leed was in andere zorginstellingen en organisaties, en ik die mensen ook zo’n blijk van waardering gunde. Maar wat me vooral is bijgebleven is het feit dat ik het zo weinig op pad kunnen gaan helemaal niet zo erg vond. Natuurlijk hadden we het weer enorm mee en hebben Ardie en ik heel veel genoten van onze tuin en van elkaar. Ardie had zich de woorden van Ruben Nicolai ter harte genomen en probeerde mij minstens 1x per dag aan het lachen te maken (trouwens nog steeds), wat eigenlijk ook altijd lukt. En verder genoot ik vooral veel van mijn hobby’s en de rust. Want ja, het werd me wel duidelijk dat e.e.a. aan sociale contacten ook best wel wat minder kan zodat ik meer tijd heb om te genieten van rust en stilte. Ook heb ik het wandelen opgepakt toen fitnessen niet meer ging en ik moet zeggen dat het met prima bevalt. Gemiddeld loop ik zeker 5 dagen in de week een rondje. Vaak kort maar soms ook langere, net wat mijn knieĆ«n prettig vinden.

Natuurlijk zijn er mensen die ik graag weer zou willen knuffelen of spreken. Natuurlijk baalde ik er van dat we onze vakantie moesten annuleren en ik vond die eerste dagen dat het ziekenhuis leeg was vreselijk. Maar zoals ik al zo vaak gezegd heb, het is even niet anders en in plaats van te kijken naar wat allemaal niet kan, besloot ik al snel te kijken naar wel kan. Bovendien heb ik een diep vertrouwen dat e.e.a. uiteindelijk wel weer op zijn pootjes terecht komt en dat we hier op een of andere manier er uiteindelijk weer sterker uitkomen.

Trots ben ik ook. Op mijn collega’s aan het bed die zo ongelooflijk goed werk verrichten ook al loopt menigeen op het tandvlees, op mijn directe collega’s die binnen no time noodscholingen klaar hadden staan in het begin van de eerste golf en die allerlei creatieve oplossingen bedachten om dingen gerealiseerd te krijgen. Op onze trainers die zo flexibel meebewogen met alle veranderingen. Maar zeker ook trots op Ardie en zijn collega’s die heel snel met elkaar de schouders er onder zetten en creatieve manieren bedachten om toch nog iets te kunnen doen. Die zelfs prijzen wonnen voor initiatieven die ze ontwikkelden. Een bevlogen team met zorgzame, eerlijke en hardwerkende ondernemers aan de leiding. Trots op al die ouders die zowel thuis moesten werken als hun kinderen bij schoolwerk moesten begeleiden, want ik geloof meteen dat dat een uitdaging kan zijn. En ja, ik ben ook trots op mezelf. Dat ik geen moment echt bang ben geweest voor het virus ondanks dat ik absoluut in de risicogroep zit en besmettingen soms heel dicht bij kwamen. Ik had en heb een diep vertrouwen in mezelf en mijn lijf. Wat niet wil zeggen dat ik onnodige risico’s neem. Dat zou simpelweg stom zijn. Ik zie en hoor de verhalen van mensen aan het bed te veel om het virus niet serieus te nemen. Ik ken mensen die na het doorlopen van een ‘milde’ infectie maandenlang kampen met extreme vermoeidheid, mensen in de bloei van hun leven. Desondanks ben ik niet bang. Angst is in mijn ogen een hele slechte raadgever. Gezond verstand werkt voor mij beter šŸ˜‰ zo vermijd ik drukte, haal geregeld een frisse neus, neem braaf mijn multivitaminen (moet ook sinds mijn operatie), zorg voor voldoende slaap en ontspanning en probeer zo min mogelijk stress te hebben. Kortom, ik doe er alles aan om mijn weerstand zo sterk mogelijk te houden.

De laatste week voordat veel van mijn collega’s gingen genieten van hun welverdiende vakantie waren er een aantal prachtige momenten op het werk. Eerst hadden we de digitale kerstborrel met de directie, prachtige (gemeende) woorden van waardering en als klap op de vuurpijl een prachtig lied van Lex Uiting. En tijdens ons jaarlijkse kerstontbijt met de afdeling, deze keer digitaal. Onze leidinggevende had een mooie speech, een collega had een prachtige kerstwens, 2 andere collega’s en ik hadden een opname gemaakt waarin we Rudulph the rednosed reindeer zongen (natuurlijk op veilige afstand) en aan het eind nam iedere collega even het woord om elkaar toe te spreken. Het bleek maar weer eens wat een geweldig team we hebben. Eens te meer werd mij duidelijk dat afstand geen belemmering hoeft te zijn voor verbinding….

En nu geniet ik van een tijdje vakantie. Gisteren was mijn laatste werkdag dit jaar. Tijd om even gas terug te nemen en vooral te genieten van en met de mensen die me na staan.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen en een geweldig mooi nieuwjaar toe, in verbinding met jezelf en iedereen die je lief is. En graag sluit ik af met het prachtige nummer van Lex… Aafgelaope jaor

Nieuwe uitdaging

Zoals veel mensen al weten heb ik sinds een jaar of twee de nieuwe, creactieve hobby dotpainting. Het is van oorsprong een kunstvorm ontstaan bij de Aboriginals en in het midden van de 20e eeuw in het westen uitgegroeid tot een hobby van velen.

Zelf ontdekte ik het tijdens een struintocht door een spiritueel winkeltje in Amersfoort waarbij ik een doos ontdekte waar prachtig beschilderde stenen op stonden afgebeeld. Ik stond het geinterreseerd te bekijken toen mijn vriendin de doos uit mijn handen griste met de opmerking “je hebt nog geen verjaardagskado van me gehad”. Een tijdje later zat ik met een andere vriendin lekker buiten en zijn we voor het eerst aan de slag gegaan. Het viel me reuze mee (normaal gesproken ben ik alleen goed met het beschilderen van ramen, deuren en muren) en er ontstonden in mijn ogen best leuke werkjes. Ik had er blijkbaar feeling voor. En zo ontstond dus mijn nieuwe liefhebberij.

Tijdens een zomervakantie in Frankrijk (in 2019) ontmoette ik een vrouw uit Wijchen die interesse had in wat ik aan het doen was waarbij ik haar toen de basisdingetjes heb laten zien. Een tijd later zag ik dat ze er workshops in gaf, hoe leuk is dat! Had ik zomaar spontaan iemand geĆÆnspireerd om iets nieuws te starten! Maar ook daar ontstond het idee om zelf ook workshops te gaan geven, ik heb tenslotte al mijn Reikipraktijk, waarom de bezigheden niet iets uitbreiden?

En nu kwam het verzoek op mijn weg om tijdens een soort drive-in kerstgebeuren (driving home for Christmas) bij Hoeve de Boogaard een kraampje op te stellen met mijn haak- en dotprojecten. Tja… why not? Voor mij was dit ook de stimulans om werk te maken van het ontwikkelen van een workshop. Dus heb ik een pagina op dit forum bijgemaakt waar informatie rondom workshops komt te staan. De planning is om in het voorjaar te starten (ik moet eerst nog materialen bestellen en de details uitwerken) met het geven van workshops. Als je interesse hebt hou dan de pagina rondom Dotpainten in de gaten, zodra ik data gepland heb komen ze er op te staan. Ik heb er zin in!

Liefs,

Harriƫtte

Herfstduik

Omdat ik er van overtuigd ben dat een goede weerstand de beste bescherming is tegen Corona, EN ik graag nog wat af wil vallen, heb ik het wandelen weer wat fanatieker opgepakt. Zeker ook omdat de bedrijfsfitness als sinds maart gesloten is en ik merkte dat ik wat stijver werd. Ik probeer 2-3 keer per week een wandeling te maken, liefst nog vaker. Juist omdat ik een zittend beroep heb en artrose in mijn knieƫn lijkt het me verstandig om te zorgen dat ik voldoende beweging krijg. De buitenlucht is dan nog een extraatje en bijkomend voordeel is dan ook nog eens dat ik na een wandeling meestal mijn hoofd weer heerlijk leeg heb.

Dus toog ik op een zaterdag goedgemutst naar het Oda park in Venray. Een heerlijk plekje om te wandelen, vol met allerlei leuke, verrassende en bizarre kunstvoorwerpen.

Op een gegeven moment kwam ik een paar andere wandelaars tegen die ik de ruimte wilde geven dus ik week uit naar rechts. Helaas ietsjes te ver blijkbaar, de rand liep nogal schuin af en lag vol met bladeren. Dus… daar ging Jet. Zeer oncharmant eerst vol op mijn knie en vervolgens tolde ik volgens mij drie keer om mijn as om midden op het pad tot stilstand te komen.

De wandelaars vroegen verschrikt of ik okƩ was, en zover ik na kon gaan was ik dat. Dus stond ik wederom zeer oncharmant op, klopte mezelf zo goed mogelijk schoon en liep verder. Af en toe nog wat bladeren uit mijn haar vissend.

Ik durf er wat om te verwedden dat de andere wandelaars op veilige gehoorafstand flink gegrinnikt hebben. Gelukkig hadden ze geen telefoon bij de hand šŸ˜‰

Het leven

Het leven vliegt voorbij, dagen, weken, maanden en jaren

De geboorte als een diep inademing, het sterven als een laatste zucht

Soms voelt het als een drama, soms als een klucht

En tussentijds probeer je het waarom van e.e.a. te verklaren

Mijn grootste geschenk voor mij in dit leven

Is het ervaren van liefde in de puurste vorm

Zowel in het ontvangen als het geven, zette dat voor mij de norm

Hoe ik dit bestaan heel bewust zoveel mogelijk wil beleven

Harriƫtte, oktober 2020

Afgelopen week schoten ergens midden in de nacht woorden door mn hoofd die bleven plakken. Spontaan ontstonden zo onderstaande regels.

Mooi vinden jullie niet, wat je onderbewuste zomaar in je op kan laten komen?šŸ„°

Mijn hart

Mijn hart
Mijn hart klopt
Soms hard, soms heel zacht
Met het ritme van een Afrikaanse trom
Vol leven en liefde voor t leven
Klopt het elke dag weer
Volmaakt gemaakt om liefde door te geven


Mondkapjes en lol zul je denken, die combi zie ik niet helemaal. Geloof me, ik in eerste instantie ook niet. Ik krijg het met een mondkapje op snel benauwd, mijn brillenglazen beslaan en het is simpelweg warm. Maar goed, we zitten inmiddels in de 2e golf van Corona en of je er nu aan wilt of niet, er zijn striktere maatregelen genomen om de uitbraak zoveel mogelijk te reguleren. Een daarvan is het dragen van mondkapjes in publieke ruimtes. NOG geen plicht maar wel een dringend advies. En ook op mijn werk is de oproep gekomen in alle publieke ruimtes (dus in de hal en gangen, het restaurant e.d.) een mondkapje te dragen en daarbij het dringend verzoek aan ons personeel om het goede voorbeeld te geven.

Dus ja, zodra de maatregel bekend werd hebben mijn collega’s en ik ons er aan gehouden. Zelfs het dansen van de Jerusalema challange deden we met mondkapje op, benauwend of niet. Wat met opvalt is dat veel mensen proberen om hun persoonlijkheid een beetje uit te drukken in hun mondkapje. Zo zie ik de meest grappige, mooie en gekke exemplaren voorbij komen. En toen vriendin Rianne “reclame” maakte voor Suuskes USA shop waar ze veel aparte, originele mondkapjes verkochten kon ik het niet laten om er ook een te bestellen. Ik kocht voor mezelf een tijger (bleek later een glow in the dark) en voor Ardie een Iron Maiden exemplaar (want al jaren groot fan). En wat een goede beslissing is dat geweest! Sinds ik mijn tijgertje draag heb ik al heel, heel erg veel lol rondgestrooid. Want wat blijkt? Als ik ademhaal gaat het neusje van de tijger op en neer! De dame bij het tankstation was vertederd (wie niedlich!), een vrouw bij de Action kwam bijna niet meer bij van het lachen en zo gaat het zo’n beetje overal. Hoe leuk is dat, in deze tijd van zorgen, onzekerheid en onrust een beetje plezier verspreiden. Dat maakt het dragen van het mondkapje voor mij een stuk dragelijker en zelfs op momenten leuk.

Om die reden heb ik gisteren nog maar eens geshopt en nu een Engelse Bulldog besteld voor mij (en voor Ardie nog een met Huskys). Ik hoop van harte dat zijn neusje net zo veel vrolijkheid gaat rondstrooien als die van mijn tijger. En bijkomend voordeel is dat ik op deze manier een kleine ondernemer die het heel zwaar heeft een heel klein beetje help overeind te blijven. Win-win wat mij betreft.

Let goed op jezelf en elkaar, dan komen we deze tijd wel door en vieren we hopelijk over niet al te lange tijd weer het leven zoals we dat graag doen.

Veel liefs,

Harriƫtte

50 jaar jong

Afgelopen maandag, 21 september, was het zo ver. Ook ik ontmoette Sarah.

Het had een dag moeten worden met (voor mijn doen) een groot feest met al onze naasten en dierbare vrienden, collega’s etc., maar het liep anders. Aangezien Mrs. Corona nog steeds niet wil wieberen en ze inmiddels zelfs weer nadrukkelijker aanwezig is, vonden wij het niet verantwoord om zoveel mensen uit te nodigen. ZEKER niet omdat we geen idee hadden of we ook een deel v.h. feest buiten konden houden. Daarom besloten we begin september een annulering rond te sturen met de mededeling dat we het feest een jaartje opschoven. Niet leuk maar in onze ogen de enig juiste beslissing. Wij wilden geen onnodig risico nemen aangezien we zelf ook in de risicogroep vallen. Daarbij hebben we een paar heel dierbare mensen in ons midden die nu extra kwetsbaar zijn die dan waarschijnlijk de beslissing hadden moeten nemen niet te komen, mensen die we er heel graag bij willen hebben. Daarom hebben we de beslissing voor ze genomen en zover ik aan de reacties kon zien begreep iedereen het (en was een enkeling zelfs opgelucht dat ze zelf de beslissing niet meer hoefden te nemen). Natuurlijk was het even slikken. Ben ik EINDELIJK zo ver om zelf een groot feest te geven (ik ben meer van de intieme feestjes), staat de hele planning op rails… kunnen we het annuleren. Voor het 2e jaar op rij in feite aangezien vorig jaar het Abraham/25 jarig huwelijksfeest ook al niet kon gaan zoals we gewild hadden (i.v.m. Ardie en een vernauwde kransslagader die toch echt ff voorrang had). Tja, it’s life. Je kunt er lang over simmen maar dat heeft geen bal zin.

Maar echt lieve mensen…. wat is het een fantastische dag geworden. Achteraf gezien misschien wel beter passend dan het originele plan. Nu kwamen alleen schoonouders, broer en zus met aanhang en een petekind. Onverwacht onze oude lieve buurtjes en ’s avonds nog vriendin die samen met Ardie zou koken. Iedereen kwam mooi verspreid waardoor we met niet meer dan 5 gasten tegelijk zijn geweest en daardoor was er volop tijd en aandacht voor elkaar. Voor echte gesprekken en in alle rust met elkaar zijn. Dat was zo fijn! Afgewisseld met de deurbel met de bezorger van weer een bos bloemen (ik had op een gegeven moment geen vazen meer).

De dag begon trouwens al heel vroeg. Iets voor 12 uur op 20 september stond zuslief met nichtje voor de deur om te versieren. Dat hadden ze bekonkelt met Ardie. Hoe leuk! Compleet met Sarah, slingers, cupcakes door zus zelf gebakken begon het feestje dus al vroeg. We hebben na het versieren heerlijk buiten onder de veranda gezeten, en wat voelde ik me jarig. Zo leuk!

Ā  Ā Ā  Ā 

’s Morgens was ik al vroeg wakker en moest ik om mezelf grinniken. Ik voelde me even net als vroeger, een opgewonden kriebel in de buik, als een klein kind me verheugend op de dag dus dan maar vroeg op zoveel langer duurt de dag! hahahahahha.

En zoals ik al schreef, wat werd het een heerlijke dag. Ongelooflijk veel felicitaties stroomden binnen via social media, whatsapp en kaartjes. Al vroeg de eerste bos bloemen aan de deur en gestaag bleef het bezoek stromen. En dan ’s avonds nog het heerlijke eten van vriendin en Ardie (vooraf oesters, hoofdgerecht kalfstong (die kan ze zoooo lekker klaarmaken) met peultjes en truffelpasta, kaasplankje en tot slot nog vanille ijs met rood fruit. Wat een verwennerij.

Dus nu ook nog vanuit mijn blog een oprecht gemeend, dik vet dankjulliewel allemaal lieve lieverds. Dankzij jullie voelde ik me jariger en specialer dan ooit!

Onderstaand gedicht schreef ik al op mijn Facebook maar nu ook nog even hier:

 

50 jaar

50 jaar geleden, in liefde ontvangen

50 jaar geleden, de vrije 70-er jaren

50 jaar geleden, volledig onbevangen

50 jaar geleden, compleet onwetend van sommige gevaren

50 jaar voorbij, als in een vloek en een zucht

50 jaar, vol met pieken en dalen

50 jaar, soms een drama soms een klucht

50 jaar vol bijzondere, intense en prachtige verhalen

 

Veel liefs,

Harriƫtte

Tagwolk