Op weg naar mezelf

Dit verhaal wilde ik al een tijdje neertikken. Maar omdat het zo hectisch was de laatste tijd heb ik het even laten sudderen. Hij verdient het dat ik het verhaal in alle rust vanuit mijn gevoel vertel. Vandaar dat ik gewacht heb tot ik vakantie had zodat ik er echt even voor kon gaan zitten en de woorden zo uit me stroomden.

Bert 1947 – 2018

Het was ergens in september vorig jaar toen ik hem leerde kennen tijdens een van mijn eerste lessen bij de djembégroep van TonToon. Een opvallende verschijning door zijn stralende lach (wat je deed herinneren aan de zorgeloze oprechte lach van een kind) en zijn plezier in het leven.
Hij was inmiddels de zeventig gepasseerd maar als je me gezegd had dat hij eind vijftig, begin zestig was, had ik het ook geloofd.
Vanaf de eerste glimlach die we wisselenden voelde ik een klik met hem zoals je dat soms hebt met mensen. Iets vertrouwds, alsof je elkaar al Godweet hoe lang kent, terwijl het de allereerste ontmoeting (in dit leven dan) is.

Hij was dus gepensioneerd en had jarenlang als zelfstandige in de grafische wereld gewerkt. Wat hij hobbymatig of als vriendendienst nog wel eens deed. Verder bleek hij muzikant te zijn, violist om precies te zijn en speelde in het Symfonie-orkest Helmond-Venray maar hij was vooral een levensgenieter pur sang.
Bovendien bleek hij een groot interesse in spiritualiteit te hebben, deed enthousiast aan Biodanza en stond open voor zo’n beetje alles. Kortom…. raakvlakken dat het rammelde 😉

Ik hoorde dat hij welgeteld een straat verder woonde en hij een kleine uitdaging had om bij de les te komen. Hij spijkerde nl. vooraf aan de djembéles de vrouw van onze djembéleraar wat bij in de vioolmuziek maar op de fiets met zowel een viool én een djembé is vragen om ongelukken. Tja, toen was het voor mij snel duidelijk. Kleine moeite om hem een uurtje eerder op te pikken voor de les (ik was toch altijd veel te vroeg) en de tussenliggende tijd kon ik dan mooi wijden aan mijn nieuwe hobby haken. Natuurlijk kan dat thuis ook maar daar zie ik ook altijd wel weer werk liggen waardoor ik vaak toch aan het rommelen blijf. Nu kon ik mooi het weekend inluiden met even een rustig uurtje haken, met vioolmuziek op de achtergrond en verder helemaal niets. Win-win in mijn ogen en gelukkig nam hij het aanbod aan.
Hierdoor leerden we elkaar al snel wat beter kennen en ontstond er een leuke vriendschap.
We kletsten honderuit, kwamen eigenlijk nooit uitgesproken als we elkaar zagen (we liepen niet elkaars deur plat) en tegelijkertijd konden we ook prima stil zijn met onze eigen gedachten. Zoals ik dat in feite met al mijn vriend(inn)en heb. Bert praatte graag en ik luisterde graag naar zijn verhalen. Maar andersom was er ook een oprechte interesse en alle ruimte.

Omdat hij een klein inkomen had was hij erg goed in het voluit leven met weinig middelen. Met Groupon aanbiedingen, ruilhandel en dat soort dingen genoot hij volop van het leven op een manier waarop veel mensen met bakken vol geld jaloers op kunnen en zullen zijn.
Zo kwam ook ‘mijn’ Reiki regelmatig ter sprake en bleek hij dit heel interessant te vinden maar ook hier gold dat hij geen budget had om zomaar even een behandeling te plannen. Dus bood ik hem spontaan aan om hem een volledige behandeling te geven in ruil voor een mini privé concertje. Muziek naar zijn oren zo bleek en al snel hadden we een afspraak gepland.
Zo kwam het dus dat ik op een hele gewone vrijdagmiddag, ergens in het afgelopen jaar een prachtig privé concert kreeg. Hij speelde een paar nummers (geweldig) en ik gaf hem een behandeling. Beide genoten we volop van de middag en elkaars gezelschap.

In april dit jaar vertrok hij met een campertje in zijn eentje naar Frankrijk. Een wens die al langer bij hem sluimerde en die hij nu waar ging maken. Even een tijdlang rondtoeren door een land waar hij veel van hield en waar hij als ik me goed herinner, ook gewoond heeft. Dat was ook een van de dingen die ik zo mooi vond met hem. Hoe vaak ik ook met hem praatte, elk gesprek ontdekte ik wel weer iets uit zijn rijke geschiedenis wat ik nog niet wist, het was niet voor niets dat ik zo graag naar hem luisterde.
Begin april hadden we onze laatste gezamenlijke djembéles voor zijn reis. Ik wenste hem ’s avonds toen ik hem thuisbracht een geweldige tijd in Frankrijk en wist dat ik hem ging missen tijdens de komende lessen.

Nadat we af en toe een mooi berichtje van hem ontvingen van een mooi landschap of heerlijk eten, kregen we een paar weken later het bericht dat hij eerder dan gepland teruggekomen was. Hij had een maagbloeding gehad en lag in het ziekenhuis (mijn ziekenhuis). Ik kreeg een knoop in mijn maag, het zat me helemaal niet lekker dus appte ik hem om te vragen of hij het leuk vond als ik een keer langs zou komen, wat hij hartelijk bevestigde. Dat bezoekje liet helaas nog een tijd op zich wachten omdat al snel bleek dat het helemaal niet goed zat. Hij bleek slokdarmkanker te hebben en zoals ik tussen de regels door hoorde ook uitzaaiingen maar daar liet er niet veel over los. Hij wilde vooral het leven omarmen en ging de strijd aan. Dat was duidelijk toen ik hem eindelijk wel op kon zoeken op 20 april. We hadden zoals altijd, misschien nog wel meer dan eerder geweldige gesprekken. Emoties kwamen en gingen, hij vertelde hoe dankbaar hij was voor zijn vriendin die hem geweldig bij stond, vertelde over zijn dochter en haar gezin waar hij zielsveel van hield, en verder lachten we veel en genoten van elkaars gezelschap. Veel te snel was het weer tijd om te gaan (ik was tenslotte aan het werk en hij was moe) en namen we afscheid. Veel meer dan wat ik hierboven typte had hij niet verteld over zijn ziek zijn, behalve dat hij er vertrouwen in had en er voor ging. Daar was ik natuurlijk blij mee maar mijn gevoel zei me ook dat het helemaal niet goed zat. Dus ik liep meteen door naar de stilteruimte van het ziekenhuis en brandde daar een kaarsje voor hem.

Die dag bleek de laatste dag dat we face to face met elkaar spraken. Ik appte wel maar hoorde alleen begin mei, de dag dat hij thuis was gekomen uit het ziekenhuis wat van hem. Hij gaf aan dat hij het leuk vond als ik nog een langs kwam maar telkens daarna als ik appte zag ik dat de berichten wel gelezen werden maar kwamen er geen reacties meer. Ik stelde me zo voor dat hij een grote vrienden en kennissenkring had en waarschijnlijk heel veel berichtjes kreeg dus kon ik me voorstellen dat telkens iedereen antwoorden erg vermoeiend zou kunnen zijn dus probeerde ik ook niet te drammen.
Kort daarna zag ik hem lopen met zijn vriendin (ik zat in de auto) en ik schrok van wat ik zag. Hij was erg oud geworden in die paar weken en moest ondersteund worden door haar. Dus ik realiseerde me dat het heel snel ging en echt niet goed zat. Ik vermoedde daarom dat zijn naasten er voor kozen zuinig te zijn met de tijd die hij nog had en ik om die reden niets meer hoorde. Niet leuk maar ik begreep en respecteerde het wel. Ik weet tenslotte verdomde goed hoe het is om afscheid te moeten nemen van iemand waar je zielsveel van houdt.

Dinsdag 26 juni lag ik zoals altijd na de repetitie met mijn koor, laat in bed. Omdat ik altijd na zo’n avond even moet landden lag ik nog even wat berichtjes op Facebook te bekijken. Net op het moment dat ik mijn telefoon weg wilde leggen om te gaan slapen kwam er een appje van onze djembeleraar binnen met de mededeling dat Bert 2,5 week daarvoor was overleden en 1,5 week geleden was begraven. Het kwam als een mokerslag ook al had ik het aan zien komen. Stom is dat he. Je weet ergens dat het komt en als het er dan is ben je evenzogoed van het padje.
Aan de ene kant voelde ik me intens verdrietig en aan de andere kant was ik blij dat hij niet lang heeft hoeven lijden. Als er dan toch niets meer aan te doen is dan kan het ook maar beter niet te lang duren denk ik dan. Hoe moeilijk ook voor de nabestaanden. Maar wat me vooral bezig hield was het feit dat we geen kans meer hadden gehad om afscheid van elkaar te nemen. Ik had hem heel erg graag laten weten dat ondanks dat we elkaar maar zo kort kenden, hij een diepe indruk achterliet. Die kans was voorbij, en daar worstelde ik mee merkte ik.

Toon, onze leraar, was ook in shock, vandaar het late appje. En al snel was er het idee van een vriendin van hem om een alternatieve afscheidsviering te houden met mensen die hem in hun hart gesloten hadden van de djembégroep, de Biodanza groep en in feite voor iedereen die er aan wilde deelnemen. We spraken die zondag (1 juli) af in het Odapark. Dus ja, ondanks dat ik die dag een logee had wilde ik deelnemen, logee moest dan maar gewoon mee 😉

Dus op die prachtige, stralende zondag (passend weer voor hem) zaten we daar met een mooi groepje mensen om herinneringen te delen en met elkaar voor ons gevoel een waardig afscheid te vieren. Toon speelde het stuk wat hij ook bij de afscheidsviering van zijn vader had gespeeld waarbij wij diverse ondersteunende partijen speelden (heel indrukwekkend). Iemand van de Biodanza had een gedicht geschreven wat ze opdroeg en we dansten in de zon op blote voeten in het zand. Hij was er voor mijn gevoel absoluut bij en lachte zijn stralende, brede, oprechte lach. Het was mooi, bijzonder en treffend. AL had ik dit afscheid liever veel, heel veel jaren later pas gehad.

Ergens in de dagen na het bericht dat hij was overleden schreef ik onderstaand gedicht. Kreeg mijn gevoel woorden en nam ik op mijn eigen manier afscheid van hem.

Lieve Bert,

Ik kende je eigenlijk nog maar kort dit leven
Toch voelde ons contact heel vertrouwd
Dus al was onze band nog niet zo oud
In mijn gedachten zul je nog geregeld rondzweven

Een oude, wijze man wellicht zo op het oog
Vanuit ’t hart nog altijd speels en levendig als een kind
Midden in het leven, met je hoofd fier in de wind
Nam je elke hindernis zoals hij kwam, al was hij nog zo hoog

Maar nu moeten we je loslaten, al doet dat behoorlijk pijn
Je mag naar het licht, het is mooi geweest
Dank mooi, lief, eerlijk mens, het was met jou een feest
En ik weet, een deel van jou zal altijd bij ons zijn

Want zo’n mooie ziel zal nooit volledig vervagen
Ooit zullen we elkaar dus weer ontmoeten
Ons dan lachend, als vanouds hartelijk begroeten
En leken de tussenliggende jaren slecht enkele dagen

Het ga je goed lieve Bert, tot ooit.

Veel liefs,
Harriëtte

Advertenties

Vaderdag

Voor veel mensen is vandaag een dag van samenzijn rondom vader(s). Met dierbaren bij elkaar, genieten van en met elkaar.
Ik wens dan ook alle pappa’s een hele fijne, mooie, liefdevolle dag toe.

Voor anderen is het een dag van gemis, omdat ze zo graag vader hadden willen worden maar dat niet ging, omdat ze een kind moesten verliezen of omdat vader er niet meer is.
Die mensen wil ik vooral heel veel sterkte en liefs toewensen. Ik hoop dat jullie verdriet mag slijten en er steeds vaker fijne herinneringen of momenten voor terugkomen.

Mijn vader is alweer 13 jaar niet meer onder ons, maar omdat hij zo klaar was om te gaan, had en heb ik daar vrede mee.
Daarom is het voor mij vooral een dag met mooie herinneringen.
Een paar jaar geleden schreef ik onderstaand gedicht, wat ik graag met jullie deel.

Vaderdag, een dag van samenzijn en plezier voor velen
Voor mij een dag van herinneringen met een lach en soms een traan
Een dag die ik nooit meer met hem kan delen
Omdat hij in 2005 van ons is heengegaan

Mijn mooiste herinnering, het staat op mijn netvlies gebrand
Hij en ik op straat, onweer komt steeds dichterbij
Mijn kinderhand in zijn oersterke, grote hand
Ik voel me volkomen veilig aan zijn zij

En als ik me dan verdrietig voel, onzeker of bang
Hem mis, al uit ik dat niet zo gauw
Denk ik aan dat beeld, een traan rolt langzaam over mijn wang
En ik fluister zacht “ik ook van jou”

Liefs,
Harriëtte

8 mei 2005 ofwel moederdag 2005. Ik kiep mijn gitaar in m’n autotje en kachel naar Merselo. Omdat moeders nooit wil dat we kado’s voor haar kopen voor moederdag (want onzin, ‘gelduitdetesklopperij’ en zo), zijn we in ons gezin best creatief geworden met het verzinnen van iets waarmee mams wel blij is: Bezoekjes, iets creatiefs gemaakt door de kids of kleinkids whatever, zolang het maar zo min mogelijk geld kostte en oprecht bedoeld was om haar blij te maken, maakt het in feite geen drol uit.
Het hier zo neertikkende DENK ik dat we dus precies altijd deden waarvoor moederdag in feite bedoeld was… moeder bedanken voor al haar zorgen die we het hele jaar door zo vanzelfsprekend vinden. 1x per jaar er bij stil staan dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is en haar daarvoor bedanken, precies op de manier waarvan zij blij wordt.

Maar terug naar het begin. Moederdag 2005 was ik dus op weg naar mams met gitaar en al. Deze keer had ik het heel simpel gehouden en wist ik toch 100% zeker dat ze er blij mee zou zijn.
Gitaar was mee omdat ik een van haar favoriete liedjes wilde zingen voor haar op deze dag. Het Avé Maria wat in ons gezin bij (als ik me niet vergis) alledrie de huwelijksmissen van ons kids gezongen is. Bij broer door zus en mij, bij zus door een vriendin en mij en bij mij door zus en mij.
Moeder zat op die Moederdag niet zo heel goed in haar vel. Ze maakte zich zorgen, over pap, al weken eigenlijk. DAT had ik nog wel meegekregen, er was geen gelegenheid als ik mijn gezicht liet zien dat ze me daar wel aan herinnerde. Maar natuurlijk wilde ik niet zien wat zij zag, mijn vader was niet aan het dementeren (haar grootste angst), daarvan was ik overtuigd. Maar we hadden inmiddels wel gezien dat het inderdaad niet zo goed ging met pap, hij ademde zwaarder dan anders (hij was wel longpatiënt maar dan nog), en ja, hij was ook afweziger, iets zei ons ook wel dat er iets niet helemaal in de haak was, maar ja, wat dan? Dus zus en ik hadden voor de maandag na Moederdag een afspraak met de longarts om hem eens goed te laten checken. Maar zover was het nog niet, eerst Moederdag. Dus om haar ECHT een plezier te doen, zou ik ‘ons’ Avé maria voor haar (en pap natuurlijk) zingen.
En ja, het effect was er, tranen, ontroering, en de woorden dat ik haar nergens blijer mee had kunnen maken, bevestigden wat ik gevoeld had. Dit was precies wat ze nodig had. Missie geslaagd, weer een goed kado voor moeders.
Later bleek dat de laatste keer te zijn geweest dat ik voor hun samen had kunnen zingen, en was het hun laatste gezamelijke dag in hun huisje. Daags er na werd pap opgenomen met ongveer 30 l vocht in zijn lijf, een paar dagen later, 13 mei 2005 (vandaag dus precies 13 jaar geleden) overleed mijn vader tijdens het ochtendlied van de vogeltjes om 6.25 u.

Er verstreken diverse moederdagen. Sommige wat meer beladen dan de andere, en meestal probeerde ik mijn aandacht te verdelen over mijn moeder en schoonmoeder. Ardie moet altijd werken op moederdag, een van de topdagen in de horeca. Dus tja.
In hetzelfde jaar dat pap overleed was bij mij endometriose vastgesteld waardoor mij gaandeweg duidelijk werd dat het voor mij niet weggelegd was om op een natuurlijke manier kinderen te krijgen. En al had ik vanaf dat ik klein was altijd het beeld van mezelf later als moeder gehad, ik hing mijn kinderwens aan de wilgen (al was dat natuurlijk een heel proces). Simpelweg omdat ik er op vertrouwde dat als mijn lijf het niet op een natuurlijke manier kon bewerkstelligen, het waarschijnlijk niet voor mij was. Dat die deur dichtging maar er ergens anders een raam op een kier ging.

Om die reden was Moederdag 2014 wel een pittige. Een maand voorafgaande was mijn moeder overleden en twee dagen er na zou het de sterfdag van mijn vader zijn. Op die Moederdag kwam het als een mokerslag binnen dat ik geen moeder meer had om naar toe te gaan op Moederdag, en er nooit kinderen bij mij op bezoek zouden komen op die dag. Moge duidelijk zijn dat dat een aardige jankdag werd.

Mam tijdens een van de laatste feestjes met het hele gezin om haar heen

En nu is het moederdag 2018. Zoals ik al schreef, mijn vaders sterfdag.
Mijn schoonvader ligt inmiddels al 10 dagen in het ziekenhuis. Op een gegeven moment werd ik door de afdeling gebeld dat hij opgenomen was en ze gevraagd hadden of ze mij wilden bellen. In eerste instantie dachten ze dat hij een vernauwing in de kransslagader had, en wilden ze gaan katheteriseren. Maar gaandeweg bleek dat zijn hb nog maar 3.7 was terwijl tussen de 7 en 8 normaal is. Hij kreeg diverse bloedtransfusies en het peil steeg en de klachten vermiderden aanzienlijk. Maar het peil daalde weer, weer een transfusie en er werd een darmonderzoek gedaan. Het bleek dat hij wat uitstulpingen had aan de dikke darm en ze konden zien dat hij daar ook wat gebloed had, maar dat was nu gestopt. Dus ze zouden weer beginnen met de bloedverdunners en als zijn peil dan goed bleef mocht hij naar huis. Maar het peil bleef niet goed, weer een transfusie en een tweede darmonderzoek. Een video camera endoscopie heet het geloof ik. Waarbij hij een capsule inslikt met een minicamera die om de zoveel seconden een beeld doorgeeft waarbij ze dan heel nauwkeurig kunnen zien of er ergens iets aan de hand is. De uislag hiervan krijgen we op z’n vroegst maandag.
In de tussentijd hobbelen we dus van en naar het ziekenhuis. Elke dag gaat mijn schoonmoeder 1x op en neer en daarbij heeft ze een chauffeur nodig. Vaak ben ik dat omdat Ardie en zijn broer nu eenmaal werktijden hebben die niet stroken met de ziekenhuisbezoeken, maar gelukkig zijn er ook diverse (schoon)broers en (schoon)zussen die bereid zijn in te springen als ik niet kan. Nu is mam altijd wel wat in de war als pap in het ziekenhuis ligt, maar deze keer is het voor mijn gevoel echt erger. Of dit al langer zo erg is weet ik niet maar ik heb het vermoeden dat het ten gevolge van haar herseninfarct jaren geleden is. Misschien iets als vasculaire dementie of iets in die richting. Dit is nog niet onderzocht en op dit moment zeg ik er ook niets over. Mijn schoonouders hebben wel wat anders aan hun hoofd. Maar zoals ik al zei, ik wist dat ze heel vergeetachtig was en dat dit erger was onder stress maar zoals nu heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Alles wat belangrijk is (wat ze mee moet nemen, op welke kamer pap ligt, wanneer er nieuws komt, hoe laat ik haar ophaal) moet ik op een briefje schrijven wat ik op de kamertafel leg, zodat ze iets heeft om op terug te vallen. En dan nog belt ze vaak een paar keer per dag omdat ze het even niet meer weet. Het raakt, behoorlijk. Wie doet het geen pijn om zijn/haar ouders zo te zien worstelen? Dat gun je ze toch niet?
Dus gisteren, toen ik weer afscheid nam plopten de woorden van de titel in mijn hoofd. Moederdag… dag moeder. Want gevoelsmatig neem ik elke keer iets meer afscheid van haar. Van de vrouw waar ik zoveel van leerde, die ons samen met pap zoveel heeft geholpen in onze beginjaren als stel. Die elke keer als ik even behoefte had aan een praatje met pap in de auto sprong en kwam. Die elke klus die er maar was oppakte. Die meer dan eens als verrassing ons hele huis opruimde en schoonmaakte en terwijl pap allerlei klusjes deed zodat wij in een heerlijk schoon en fris huis thuiskwamen. Kortom… die er altijd was (altijd samen met pap) als we ze nodig hadden. Natuurlijk is dat al jaren niet meer zo, maar gisteren trof het me even diep.

Ardie’s ouders bij het jaarlijks etentje (paar jaar geleden) ter ere van hun verjaadagen en vader- en moederdag

Moederdag… dag moeder, dag mam

Liefs,
Harriëtte

Studentje en zo

Het vorige blog is alweer een tijdje geleden, tijd om jullie weer eens bij te praten.

De reden dat ik weinig blog is eigenlijk heel simpel, aan de ene kant is er weinig nieuws te vertellen over het afvallen nu ik redelijk stabiel ben en aan de andere kant gebeurt er zo veel dat ik eigenlijk zelden de tijd en rust vind om er even goed voor te gaan zitten om wat neer te tikken.
Vandaag, na een vlijtig studiedagje vond ik wel de rust, dus voila.

Er is veel gebeurt sinds mijn vorige blog. Veel leuks vooral.

Zo had ik 4 april mijn eerste studiedag van mijn opleiding managementassistent. Een HBO programma. Iets waar ik mezelf nog wel eens voor in mijn armen knijp om te checken of ik dit echt aan het doen ben. Ikke… een HBO programma… wie had dat gedacht. Grijns. Een ding weet ik zeker. Als er een hemel bestaat (iets waar ik in geloof), dan zitten er daar een paar stinkend trots te zijn. Vooral mijn vader… hij pronkte altijd zo graag met ons kinderen. En studie was altijd iets wat hoog bij hem zat aangezien hij zelf zo graag had willen doorleren en dat niet mocht van zijn ouders. Hij moest zo nodig als oudste van het gezin na de lagere school meteen gaan werken om het gezin met inkomsten bij te staan. Niet dat ik dit voor hem doe, dat zou een beetje jammer zijn. Nee, ik doe het echt wel voor mezelf. Om mezelf te kietelen zoals ik al schreef maar ook om mezelf aantrekkelijk te houden voor de arbeidsmarkt. Je weet tenslotte nooit wat er nog allemaal komt in de toekomst  en hoe belangrijk bepaalde papiertjes dan kunnen zijn. Maar het beeld van een trotse paps daarergens geeft wel nog net een beetje extra glans aan dit alles.

De eerste lesdag was erg leuk. Het viel me heel, heel erg mee. Vooraf was ik best een beetje zenuwachtig. Het is tenslotte al een hele tijd geleden (jaartje of 30 ongeveer) dat ik in de schoolbanken zat. Natuurlijk kriebelde het dan ook aardig die eerste dag. Maar aan de andere kant was ik tegelijkertijd ook redelijk ontspannen. Ik had me tenslotte heel goed voorbereid, alle voorbereidingsopdrachten gemaakt, alle hoofdstukken gelezen die we moesten lezen ter voorbereiding, en ik was ruim op tijd vertrokken. En gelukkig viel het ook allemaal erg mee. De dag vloog voorbij en ik vond het echt heel leuk.

Maar voorafgaande aan deze opleiding had ik mezelf ook nog getrakteerd op een cursus bij mijn Reikmaster Rosalinde. Jaren geleden gaf ze al eens de cursus “Innerlijk Meesterschap”, en het kriebelde destijds enorm. Maar helaas lukte het me toen niet om op de dagen die ze gepland had te gaan. En ook de serie daarna paste niet in mijn agenda. Daarna waren er telkens niet voldoende belangstellenden waardoor de cursus niet doorging dus liet ik het een beetje teleurgesteld los. Totdat ik een paar maanden geleden las dat ze het rustiger aan ging doen. Ik zag dat ze de cursus nog steeds op haar site had staan en had het er met vriend Marcel over. Beiden voelden we ons gekieteld door de tekst die bij de cursus stond en besloten er voor te gaan. Whoehoe! Ging het er toch eindelijk van komen!

8 maart was de eerste bijeenkomst. En ja, ik kreeg bevestigd wat ik al zo lang voelde. Dit was echt een hele goede stap voor mij. De oefeningen die we deden spraken me enorm aan, ik voelde me relaxt, ja .. thuis. Dit was voor mij de plek om te zijn nu. Het paste nu perfect in mijn leven, in de fase waarin ik nu zat. Het was blijkbaar nu eindelijk het moment.

Wat de cursus precies inhoud is een beetje lastig te omschrijven. Eigenlijk zeg ik het hierboven al (zie je hoe vaak ik het woordje nu gebruik? Het helpt vooral om heel erg in het nu te leven). Maar goed, ik doe een poging om neer te tikken wat het nog meer voor mij doet.

Sinds die eerste avond ben ik veel relaxter in allerlei situaties. Ook al betreft het mezelf, ook al zijn het vervelende dingen, het raakt met niet meer zoals het eerst deed. Of beter gezegd… ik laat me er niet meer zo door uit het veld slaan. Alsof ik het meer kan overzien vanuit het grote geheel. En echt, dat is ZO ongelooflijk fijn! Natuurlijk foeter ik nog wel eens, of baal ik van een vervelend telefoontje op het werk of zo. Maar ik blijf er niet meer in hangen lijkt het. Iets wat me voorheen nog wel eens kon overkomen. Misschien ben ik me er ook gewoon eerder bewust van dat ik in een negatief gevoel blijf zitten en kan ik mezelf er dan ook sneller uittrekken, geen idee hoe het precies werkt maar DAT het werkt is mij wel duidelijk.

En ja, daar moet ik natuurlijk wel wat voor doen. Niets voor niets. Maar heel veel is het ook weer niet. In feite hoef ik alleen maar elke dag even een moment te nemen om te mediteren. Even een moment van bewust voelen hoe ik in mijn lijf zit, of er pijnpuntjes zijn, of er dingen zijn die me bezighouden en dan wat oefeningen doen om lekker opgeruimd de dag te kunnen beginnen. Vaak begin ik zo de dag en eindig ik ook weer met een korte meditatie. Afgelopen week vergat ik het toevallig twee avonden en verdomd… meteen voelde alles weer iets zwaarder, ging het wat stroever allemaal. Totdat ik me herinnerde dat ik mijn ‘huiswerk’ had laten liggen. Bijzonder toch?

De 4 avonden waren stuk voor stuk juweeltjes. We groeiden als groep heel snel naar elkaar toe (zeker nadat 2 deelnemers besloten te stoppen, voor hun was het blijkbaar niet het moment) en we met 4 mensen over bleven. De laatste avond werd er vaak verzucht “wat jammer dat het weer voorbij is”, waarop ik dan telkens reageerde met “maar dat ligt toch aan ons zelf?”;-)

De timing van deze cursus was voor mij in elk geval perfect. Net voordat aan mijn andere opleiding begon en op een moment dat er veel staat te veranderen in mijn werk. Het heeft me enorm geholpen om met focus wat dingen op papier te zetten. Wat er toe heeft geleid dat er inmiddels een vacature is ontstaan voor iemand die samen met mij mijn huidige taken, weer opnieuw een baliefunctie én ondersteunende secretariële taken gaat doen. Nu kon ik er heel zakelijk naar kijken, kon ik het gemakkelijker van me afzetten dat het voortaan niet meer alleen mijn toko zal zijn en ik dingen in samenspraak met een ander moet gaan doen. Zie ik het vooral als een kans om mijn werk te verbreden en de dienstverlening op onze afdeling te verbeteren. Doordat ik er zo in alle rust naar kon kijken kon ik een heel duidelijk plan neerzetten over hoe ik dacht hoe e.e.a. ingevuld moest worden, hoeveel uur de vacature zou moeten zijn en ga zo maar door. Stiekem was ik daar best trots op 😉

Wel heb ik laatst de knoop doorgehakt voorlopig te stoppen met djembéles. We zijn zo druk met de voorbereidingen van het jubileumconcert van Happy Sound wat de komende maanden alleen maar meer gaat worden. Dan gaat er ook nog heel veel veranderen op mijn werk wat in het begin vast ook wat extra tijd gaat kosten en dan is er nog die studie. Tegen de tijd dat het vrijdag is ben ik waarschijnlijk voorlopig blij als ik op de bank kan ploffen met een haakwerkje. Hoe leuk ik deze prachtige groep lieverds ook vind, en hoezeer ik ze ook zal gaan missen. Even pas op de plaats daar was voor mij de juiste keuze. Al heb ik wel met mijn leraar afgesproken dat ik wel af en toe langskom om ff wat te drinken om in elk geval het contact warm te houden. En dan kijk ik over een jaar wel weer verder.

En dan mijn afvaltraject. Tja… daar valt eigenlijk niet zo heel veel over te vertellen. Ik hang eigenlijk al een tijdje op hetzelfde gewicht. Bij mijn laatste controle is me op het hart gedrukt dat als ik koorts krijg (koliekaanval galstenen) of meer dan een paar kilo aankom, ik contact op moet nemen. In dat eerste geval omdat er dan waarschijnlijk toch een galblaasoperatie noodzakelijk is en in dat tweede geval om te overwegen om toch een omzetting naar een gastric bypass te doen (wat ik echt NIET wil). Dat laatste ga ik alleen overwegen als ik zoveel last van maagzuur blijf houden omdat het dan schadelijk is voor mijn slokdarm. Veel aankomen is simpelweg geen optie. Daar moet ik bij op blijven. Zodra het wel gebeurt zal ik wel contact met ze opnemen maar dan in eerste instantie om eens goed met de diëtiste te kijken waar ik steken laat vallen. Een andere reden zou kunnen zijn als ik heel veel last ga krijgen van smetplekken en dat soort dingen omdat ik nu eenmaal aardig wat overbodig vel heb inmiddels. Voor plastische chirurgie kom ik voorlopig nog niet in aanmerking. Dan zou ik nog een kilo of 15 moeten afvallen, wat HEEL lastig zal gaan worden. En als me dat al lukt moet ik dat er ook nog een jaar vanaf houden voordat ik daar uberhaupt voor in aanmerking kom. Maar ook hier maak ik me eigenlijk niet druk. Ik heb geleerd mezelf te accepteren zoals ik ben, met hangend vel en al. Ik heb geen zin om me blind te staren op plastische chirurgie, simpelweg omdat mijn geluk nooit heeft afgehangen en nooit zal afhangen van mijn uiterlijk. Mijn geluk komt van binnenuit en nergens anders vandaan. Klaar uit 😉

Veel liefs,

Harriëtte

Even bijpraten

Al weken schieten flarden van ideeën door mijn hoofd voor een volgend blog. En toch kwam het er maar niet van er iets van op papier te zetten. Misschien omdat ik voor mijn werk al zoveel achter de pc zit, misschien omdat mijn nieuwe ‘liefde’ haken veel van mijn vrije uurtjes in beslag neemt, of misschien gewoon omdat ik twijfel of jullie wel zitten te wachten op mijn hersenspinsels.

Zoals jullie in de afgelopen blogs hebben kunnen lezen ben ik erg tevreden over het verloop van mijn afvaltraject tot nu toe. Het heeft me in korte tijd HEEL veel kwaliteit van leven teruggegeven. Kwaliteit die ik ooit bezat maar vorig jaar beetje bij beetje kwijt raakte. Steeds meer pijn, steeds beperkter in mijn bewegingen, steeds minder spontaan kunnen meedoen aan het leven. En ook al wist ik wel dat het niet lekker ging, dat het zo slecht met me gesteld was, en dan bedoel ik vooral mentaal/emotioneel, dat had IK (waarschijnlijk als een van de weinige in mijn directe omgeving) niet echt door.

Tja, de grote wijsneus, de Reikimaster, ze (ik dus) weet de dingen vaak pijnlijk helder te verwoorden voor een ander, maar (zoals dat zo vaak gaat) voor mezelf had ik levensgrote oogkleppen op.

Nu denk je misschien dat ik hard ben voor mezelf, maar nee, zo voelt het niet. Pijnlijk ja, maar dan pijnlijk eerlijk naar mezelf zou ik het eerder willen noemen. En die eerlijkheid, die ik voor de mensen in mijn omgeving zonder veel schroom (maar natuurlijk wel vanuit mijn hart) durfde te uiten, durf ik nu ook eindelijk aan mezelf te geven. Misschien is dat tot nu wel de allergrootste winst voor mij.

Maar natuurlijk zijn er niet alleen maar voordelen bij deze operatie. De nadelen, waar ik me heel erg bewust (van de meeste dan) was, zijn er natuurlijk ook. Zo zijn er etenswaren die niet meer zo lekker vallen, reageert de maag echt gevoeliger,  en er altijd op letten dat je niet te snel drinkt na het eten en zorgen dat je elke dag voldoende eiwitten binnen krijgt, gaat me echt wel eens op de wekker. En natuurlijk begint mijn lijf meer en meer te flubberen. En nee, dat is niet leuk, maar dat was ingecalculeerd. Dat eerste neem ik echt op de koop toe, dat blijft aftasten en uitproberen met af en toe een zuurbrand aanval als ‘beloning’, so be it. En m.b.t. het flubberen, ik kijk gewoon met enige regelmaat naar de naakte waarheid, en probeer op die manier aan mijn nieuwe lijf te wennen, de mooie dingen te zien en dat wat niet mooi is, toch te omarmen. Het is zoals het is.

Eigenlijk is er maar een ding waar ik echt van baal, en dat is dat ik galstenen blijk te hebben. In het hele voorprogramma is mijn niet duidelijk geworden dat je een behoorlijke kans hebt galstenen te ontwikkelen door het snelle afvallen. Ik zeg niet dat ze het niet verteld hebben, er komt zoveel informatie op je af in die tijd dat ik me best kan voorstellen dat het een of ander langs me heen is gegaan. Maar jammer is het wel. Een paar maanden geleden had ik mijn eerste koliek aanval. Kort na het eten kreeg ik een heel beknellend gevoel net onder mijn borsten. Alsof een band steeds strakker onder mijn borsten getrokken werd. Ik kon niet meer zitten, ging aan het ijsberen en kon steeds minder goed ademhalen. Ardie had het er niet op en belde de huisartsenpost. Ondertussen zal de aanval zo’n kwartier geduurd hebben denk ik. Ik moest aan de telefoon komen en de symptomen noemen. En door haar vragen begreep ik wel dat ze aan het controleren was of ik geen hartinfarct had. Wat ik heel goed begrijp want tja… beklemmend gevoel, niet goed kunnen ademen, tintelingen in de arm die naar de rug doortrokken…. tja. Midden in het gesprek kon ik ineens een stuk beter doorademen, maar gezien de klachten wilden ze me toch zien. Gelukkig bleek bij de huisarts dat mijn bloeddruk e.d. allemaal prima was. Hij gaf al aan dat het van galstenen zou kunnen komen. Een tijdlang had ik weer nergens last van, op af en toe iets van een beginnende aanval wat snel weer wegtrok. Tot een paar weken terug. We waren op de verjaardag van vriendin toen ik me steeds minder ging voelen. Weer die band, benauwd, niet goed kunnen ademen. Ze bood aan dat ik even op bed kon gaan liggen maar dat voelde alleen nog benauwder. Ik ging weer aan het ijsberen, maar het wilde maar niet zakken. Ik liep op een gegeven moment echt te janken van de pijn. Was de huisartsenpost aan het bellen maar bleef een kwartier lang de  3e wachtende… Aaaarch.

Ardie was het zat en belde het spoednummer en na het aanhoren van mij en doordat ik zo slecht kon ademen was de vraag of ik meteen kon komen. Dus hop naar Venlo. En ja, alles leek op een koliekaanval. Veel konden ze niet voor me betekenen. Een echo maken ze niet in het weekend indien niet echt nodig, dus met een dosis tramadol kon ik weer naar huis, terwijl ik daar al de tablet innam. Na nog een half uur begon het eindelijk te zakken en kon ik EINDELIJK gaan slapen. Sindsdien heb ik weinig klachten gehad maar heb ik wel zitten googelen wat ik er nog aan kan doen, en daar las ik over mogelijke triggers zoals te veel koffie, te veel vet en dat soort dingen. Dus dat probeer ik nu te vermijden.

Afgelopen maandag moest ik naar de huisarts voor de uitslag van de echo die een week geleden gemaakt was. En daarop was duidelijk te zien dat ik galstenen had maar dat de doorgang niet vergroot was en er geen teken van stuwing te zien was. De huisarts is het gelukkig met me eens dat we niet meteen moeten willen opereren. Als dat niet echt nodig is doe ik dat liever niet. Weer anesthesie, weer een tijd uit de running, terwijl ik niet het sporten lekker aan het uitbreiden ben. Dus als we het zo kunnen houden, laat ik het graag zo. Fingers crossed.

Wel zorg ik dat ik altijd goede pijnstillers bij heb, voor het geval dat. We zullen zien hoe het verder zal lopen. Ook hier denk ik, het is wat het is. In vergelijking met wat vriendin met nierproblemen moet doorstaan is het peanuts. Dat houdt het wel aardig in perspectief.

Daarbij verheug ik me op de start van mijn opleiding. Met een beetje mazzel begin ik 6 april met mijn HBO officemanagement opleiding bij de NCOI. Ik heb er echt zin in merk ik. Het zal aanpoten worden, ik zal het komende jaar wat minder tijd hebben voor sociale contacten maar ach… een jaar is te overzien.

Voor nu wel weer genoeg gekletst. Er ligt een haakwerkje te wachten… grijns.

Veel liefs,

Harriëtte

 

Zoals ik in mijn vorige blog schreef had ik midden oktober weer een controleafspraak in Eindhoven. De zgn. haljaarlijkse controle als ik me niet vergis. Nu maakte ik me er niet bepaald druk om zoals jullie al konden lezen, ik voelde me prima, het ging lekker dus er konden hooguit wat bloedwaardes uit zijn gekomen die misschien voor verbetering vatbaar waren. No worries.

Eigenlijk was het enige stresspunt die dag op tijd komen. En dat bleek nog niet mee te vallen. Tot 2x toe werd ik omgeleid door een vrij ernstig ongeval met 2 vrachtwagens in Deurne waardoor ik 5 min voor mijn afspraak mijn auto parkeerde en mijn zo erg verlangde cappuccino van de espressobar op mijn buik kon schrijven aangezien ik inmiddels ook heel dringend naar het toilet moest.
2 min voor mijn afspraak stond ik aan de balie en ik heb amper door kunnen ademen voordat ik naar binnen kon voor mijn eerste afspraak bij de PA.

Eigenlijk valt er niet veel te melden buiten dat mijn ijzergehalte te laag was. Die zat op 3.2 terwijl 7 de ondergrens is en de voorkeur op 10 of meer geloof ik. Dat moet ik dus even in de gaten houden. Binnenkort nog een keer bloed prikken om te kijken of het al beter is en proberen er met voeding wat aan te doen. Omdat ik me niet moe voel (niet meer dan te verwachten met de lange dagen en vele uren die ik momenteel maak op het werk), vonden we het allebei nog niet nodig om aan de medicatie te gaan. Vooral omdat ik altijd het gevoel heb dat die tabletten weinig doen behalve opstiperen…grijns.

Ook de fysiotherapeut was heel tevreden, mijn conditie is sterk verbeterd en mijn spiermassa is gegroeid sinds de eerste meting bij de intake. Meer dan een ga zo door had die dus net te melden en eigenlijk gold hetzelfde voor de diëtiste.

Dik tevreden liep ik het ziekenhuis weer uit, op weg naar mijn eigen ziekenhuis om als een haasje aan het werk te gaan. Heel tevreden, en heel nieuwsgierig naar het verdere verloop. Nu na een half jaar is de grootste snelheid qua afvallen er wel uit. Nu komen de momenten van langer stilstaan en mondjesmaat afvallen Wat ik nog wat probeer te rekken door juist nu het sporten wat te intensiveren. We zullen zien. Tevreden over de resultaten ben ik zoals ik al zo vaak schreef al lang. Zolang mijn knieën meewerken en mijn lijf blij is, ben ik dat ook.

Wat dat laatste betreft heb ik Ardie laatst wel flink laten schrikken. We hadden even daarvoor gegeten, best goed voor mijn doen ook. Toen ik ineens een heel beklemmend gevoel kreeg vlak onder mijn borsten. Ik herkende dit gevoel niet en merkte dat het niet wilde zakken. Dus ondanks dat het anders voelde dan normaal (nou ja, overkomt me tegenwoordig niet meer) als ik te veel gegeten heb, liep ik toch maar naar het toilet om te proberen iets over te geven. Op de momenten dat je te veel gegeten hebt na een maagverkleining geeft dat letterlijk en figuurlijk ruimte. Helaas deze keer niet, het beklemmende gevoel nam juist toe. Inmiddels kon ik niet meer fatsoenlijk doorademen en ijsbeerde ik door de kamer, niet de rust om even te gaan zitten zo vervelend voelde het.
Inmiddels maakte Ardie zich echt zorgen dus belde hij de huisartsenpost. Die eenmaal aan de lijn ging het snel. De triagiste wilde mij spreken en ondanks dat ik niet goed uit mijn woorden kwam, was het haar heel snel duidelijk dat het niet lekker ging. Ze was mijn gegevens aan het opnemen toen zij en ik merkte dat het ademen ineens weer wat beter ging. Maar gezien de overige klachten die ik beschreven had (tintelingen in arm en schouder, beklemmend gevoel op de borst, pijn die doortrok naar de rug)… tja, wilde ze me toch wel graag even zien. Wat ik ook heel goed begrijp, ben niet op mijn kop gevallen, alle symptomen kunnen nl. naar een hartinfarct wijzen, dan nemen ze echt geen risico. Dus of ik zelf kon komen met Ardie (ja graag, dan gaat het tenminste snel, ik voelde me al bezwaard omdat ik het gevoel had voor niets hun tijd in beslag te nemen).
De dienstdoende arts was een leuke jonge gast, die me meteen duidelijk maakte dat het juist goed was dat we gebeld hadden en dat het heel terecht was dat ik even gecheckt werd. Uiteindelijk werd het zelfs hilarisch omdat ze de band van de bloeddrukmeter met mensen met een bovengemiddelde bovenarm niet konden vinden. De halve post is er volgens mij voor op de kop gezet waarbij hij concludeerde “zie je wel dat het goed is dat je gekomen bent, nu weten we tenminste weer waar hij ligt” (toen hij eenmaal gevonden was)… hahhahah.

Mijn bloeddruk was zoals altijd perfecto (111-70), mijn pols relaxt (60), geen rare geluiden in hart long gebied en alleen de plek waar het zo benauwd voelde was nog wat gevoelig bij het onderzoek, wat niet raar is.
Uiteindelijk kwamen Ardie en ik tot de conclusie dat het gas van het prik wat ik misschien iets te kort voor het eten gedronken had wel eens de boosdoender kon zijn, aangezien gas niet meer in de uitsparing van mijn maag kan ophopen aangezien die weggesneden is. Klonk aannemelijk vond ook de arts dus gerustgesteld konden we weer naar huis. Al gaf de arts wel aan dat het ook nog op galstenen zou kunnen wijzen.

Tot nu toe heb ik nog 2x een soortgelijk (maar korter van duur) gevoel gehad. 1x thuis vlak na die eerste keer en afgelopen week op het werk. Gelukkig toen ook niet zo lang als de eerste keer, maar wel vervelend. Toch maar even in de gaten houden. Misschien hoort het allemaal wel bij elkaar, de iets afwijkende waardes, de krampen (bijna standaard) ’s morgens in mijn kuiten en dit gevoel wat soms even de kop op steekt.
Zoals ik al schreef. Ik maak me er totaal geen zorgen om. Het is puur iets om even in de gaten te houden. Vooral om zeker te zijn dat een van mijn
organen niet te kort komt door de beperkte voedsel inname. Dat mijn lijf af en toe even kraakt is niet gek. Ik ben EN geen 25 meer, en de afgelopen 47 jaar heeft mijn overgewicht waarschijnlijk op bepaalde fronten mijn lijf ook wel letterlijk en figuurlijk in de weg gezeten. Dat heb ik nooit voor waar aan willen nemen, maar inmiddels durf ik ook dat mee te nemen in mijn overwegingen. Ik blijf wel flink ageren tegen die hedendaagse manier van meten, alsof mensen in een standaard passen. Ik ben geen standaard maat en zal het nooit worden, net zoals 80 % van de wereldbevolking wat dat betreft. Een een stevig mens wat gezond leeft en beweegt is voor mijn gevoel een stuk gezonder dan een slank mens wat bv. de hele dag zit, volop vette hap naar binnen slaat en niets doet aan beweging. Slank is niet automatisch gezond net zo min als dat dik automatisch ongezond is.
Het enige wat ik inmiddels wel aanneem is dat dat het overtollige vet rondom mijn organen, wat er ongetwijfeld heeft gezeten en voor een deel nog zit, mijn lijf geen goed heeft gedaan. En de afvalstoffen die het afgelopen half jaar vrijkomen doordat de vetcellen geleegd worden door deze afvalperiode, tja, dat is natuurlijk ook best pittig voor lijf en leden. Ik vraag dus best veel van mijn lijf en ben hartstikke trots op haar dat ze desondanks zo vrolijk verder huppelt door het leven.

Veel liefs,
Harriëtte

Het was alweer een maandje geleden dat ik mijn vorige blog schreef, en het begon weer te kriebelen, dus voila.

Op dit moment gaat het ondanks verkoudheid en dat het mega druk is op het werk, uitzonderlijk goed met me.
Ik lijk minder last van brandend maagzuur te hebben en ik heb het vermoeden dat het niet meer drinken van de poederkoffie op het werk daar een grote rol in speelt, net zoals dat ik nog beter oplet wat ik in mijn mond stop. Het kost me dan wel elke dag een paar euro om fatsoenlijke koffie te kopen maar dat is het wel waard vind ik, zeker als het zo’n positieve invloed op mijn maag heeft.

Het afvallen gaat nog steeds gestaag door, inmiddels staat de teller op -34,8 kg. Wat laatst ook wel in een heel komisch tafereel resulteerde.
Ik had een spijkerbroek aan die altijd heerlijk zat in mijn vorige slankere periode, echt een favorietje. Hij leek wat groot geworden dus had ik hem al extra in de droger gedroogd. Maar na een dag dragen merkte ik dat hij wel erg hard afzakte dus voorzichtigheidshalve hield ik tijdens het lopen de rest van de dag een hand in de zak. Eenmaal thuis gekomen ging het alsnog mis. Ik moest bukken en toen ik omhoog kwam lag mijn broek aan mijn enkels. Ja … aan de voordeur! Ik heb nog snel even gekeken of iemand het gezien had en ben snel naar binnen geglipt. Gelukkig had de camera van het alarm het nét niet op tape staan…hahahahha.

Maar goed, dat maakt dus wel dat ik mijn kledingkast weer een kritisch onder de loep moet nemen want die broek kwam uit de collectie kleinste kleding die ik nog had. Voor de winter kan ik nog enigszins vooruit met de jurkjes die ik nog heb. Met een legging of een maillot kan dat nog wel een tijdje, die mogen ietsjes te groot zijn, maar broeken had ik geen een meer (ook geen legging die niet lubberde) dus ik moest laatst toch echt even op wat nieuws uit.
Uiteindelijk ben ik geslaagd in een Duitse discount omdat ik er nu niet te veel geld aan uit wil geven. Wat wel heel gaaf is om te zien is dat deze broek 1 maatje groter is dan het jurkje wat ik droeg tijdens mijn vormsel. Nu denk ik wel dat de maten in de loop der jaren wat opgerekt zijn maar toch, ik zit blijkbaar toch echt nu in de kleinste maat als volwassene ooit. Best wel bizar eigenlijk.
Het regent ook complimenten, vooral de laatste weken, wat ook wel heel erg leuk is eerlijk is eerlijk.

Natuurlijk gaat mijn lijf wat meer hangen, dat is onvermijdelijk. Vooral bij mijn armen en borsten is het goed te zien. De buik ook wel, maar die is vooral gerimpeld en och, die vond ik al nooit echt mooi dus whatever. Er mee zitten doe ik niet. Sterker nog, ik heb besloten binnenkort maar eens naar de sauna te gaan. Daar ben ik nog nooit geweest, dat was toch echt altijd een brug te ver voor me. Maar ik merk dat ik me mentaal een stuk sterker voel en er eerlijk gezegd redelijk schijt aan heb wat de anderen van me denken. Ik weet dat ik van dat soort dingen enorm geniet, het doet me goed en het wordt tijd dat ik mezelf dat niet meer onthoud.

Dat is in feite de grootste winst vind ikzelf. Natuurlijk ben ik er blij mee dat mijn lijf er (met kleding aan) beter uitziet, ik zie zelf ook wel dat mijn gezicht minder pafferig is, dat kleding me leuker staat etc. Maar ik vond mezelf nooit lelijk (goddank). Mijn grote winst zit er in dat ik veel beter in mijn lijf zit dan sinds heel lang. En ik denk dat het hebben van veel en veel minder pijn, daar het meeste debet aan is. Doordat ik weer beter kan bewegen, kan ik meer ondernemen, ik kan weer sporten (wat ook erg lekker voor het koppie is) en ik kan er weer op uit. Het maakt me nog zoveel meer duidelijk hoe opgesloten ik me soms gevoeld heb vorig jaar. Dus ja, ik ben HEEL blij dat ik de stap gezet heb en de operatie heb ondergaan. Eigenlijk ervaar ik maar 1 (groot) nadeel en dat is het haarverlies. Ik hoop echt dat dat snel ophoudt, ik had al niet zoveel en elke dag gaat er wel weer een flinke pluk uit. Maar goed, zou het echt heel vervelend worden ga ik gewoon aan de extensions heb ik mezelf beloofd.
Hoe dan ook, dat ik zoveel beter in mijn vel zit maakt dat echt veel meer kan hebben. Dat ik ondanks dat het ECHT heel hectisch is op het werk, me redelijk in balans voel. Misschien zelfs wel meer dan ooit. Telkens als het dreigt me aan te vliegen hou ik mezelf voor dat wat is geweest niet meer van belang is (fouten die er soms insluipen die heel vervelend voor de gebruikers zijn, vind ik altijd heel lastig, maar is onvermijdelijk met deze werkdruk), wat er allemaal nog komt heb ik op dit moment geen invloed op dus hou ik me alleen bezig met het nu. Heerlijk! Ik hoop dat ik dat kan vasthouden ;-).

Door die drukte heb ik wel mijn privéagenda duchtig onder de loep genomen en zorg ik voor genoeg ‘lummelmomentjes’. Dat houdt soms in dat ik afspraken met vriend(inn)en moet afzeggen, maar gelukkig heb ik hele lieve vriend(inn)en die dat begrijpen. In mijn vrije tijd wil ik mezelf nu niet te vol plannen zodat ik genoeg tijd heb om bij te slapen, te wandelen en indien nodig, paraat te staan voor vriendin waarover ik in het vorige blog schreef.

Gelukkig heb ik ook nog de dinsdagavond bij het koor, altijd een goede uitlaatklep ondanks dat we heel hard aan het werk zijn voor ons jubileumconcert volgend jaar (we moeten heel veel nieuwe nummers instuderen). En de vrijdagavond waar ik me meer en meer op verheug merk ik. Heerlijk losgaan op de djembe. Een prachtige groep mensen waar ik me vanaf les 1 heel welkom en thuis voel.

Dinsdag heb ik mijn volgende controleafspraak bij het Catharina ziekenhuis. Laatst heb ik bloed moeten prikken zodat ze kunnen zien of alle waardes oké zijn. Dus ik ben best benieuwd wat daar uitgekomen is, maar zoals ik al schrijf, ik voel me heerlijk dus heb er alle vertrouwen in. Dus ja, zoals de titel van dit blog al aangaf.. still goiïng strong!

Liefs,

Harriëtte

Tagwolk