Op weg naar mezelf

Tijdens een van onze goede gesprekken had ik het met vriendin én directe collega Petra het er over dat ik nog wel eens een dagje naar Zuid-Limburg wilde om herinneringen op te halen aan vroeger. In mijn jeugd hadden we nl. een vast uitje elk jaar, en wel een dagje Zuid-Limburg. Altijd naar de Gerardus klooster/kapel in Wittem, vaak ook naar het klooster in Maastricht waar tante Drika zat, en dan nog naar plekjes als het Drielandenpunt, Margraten e.d.. Ik vond het wel een leuk uitstapje te doen met mijn verjaardag, waarop Petra aangaf dat dat nog wel heul lang ging duren. Dus toen pakten we onze agenda en planden de eerstvolgende vrije zondag.

Uiteindelijk verplaatsten we het naar afgelopen vrijdag (27 mei) omdat ik die dag vrij genomen had na Hemelvaart EN omdat de weersvoorspelling beter was dan die voor zondag.

Zo gezegd zo gedaan. Vrijdagmorgen 9.30 u was ik present bij Petra en na een kopje koffie en veel voorpret stapten we in mijn auto en togen we richting zuiden.

De reis verliep voorspoedig op een kleine opstopping in het zuiden waar bleek dat er een calamiteit was bij een tankstation. Voor de rest verliep het prima en vlotjes kwamen we op onze eerste bestemming, in Wittem bij het klooster aan. Toen ik binnenliep realiseerde ik mij dat ik geen cash bij me had, maar gelukkig waren ze daar ook met de tijd meegegaan en kon je kaarsen gewoon contactloos afrekenen. Na een noveenkaars voor mam en pap en diverse kaarsjes voor o.a. vriendin Hellen en haar vader die die maandag overleden was, en nog wat andere intenties, neusden we het hele complex rond. Daarna was het tijd voor de shop binnen waar ik nog een Gerardus bier kaas voor Ardie scoorde, en een Gerardus noveen kaars voor mezelf. Aansluitend werd het tijd om de souvenir winkel er naast nog rond te neuzen (deden we vroeger ook altijd dus ook dat hoorde er bij) waar ik nog een paar mooie spulletjes vond voor een paar lieverds in mijn omgeving.

En toen vonden we het wel tijd om ergens wat te gaan drinken en eten dus togen we naar het Gerardus café. Vroeger was daar ergens een zaakje waar we altijd broodjes met een kop tomatensoep met ballen aten, maar goed, dat is al jaren geleden dus dit voldeed prima. We genoten van onze gesprekken, het buiten zitten, mensen kijken en uiteindelijk ook van onze lunch (Petra tomatensoep en croque monsieur en ik een Foccaccia met Valdieu uit de oven.

Daarna was het wat ons betreft tijd om door te rijden en togen we richting drielandenpunt. We genoten van het prachtige landschap en de smalle weggetjes omhoog waarna we parkeerden bij de Wilhelmina toren. Na eerst even genoten te hebben van het prachtige uitzicht en de hoognodige selfie, ploften we weer op het terras waar we ook weer enorm genoten van het uitzicht en onze gesprekken. Uiteindelijk vroeg ik, toen ik zag hoeveel mensen nog naar het drielandenpunt togen hoe graag Petra die wilde zien en samen besloten we dat we die drie stenen daar wel geloofden en gingen we op zoek naar het adres waar we met het 30 jarig jubileum van Happy Sound gelogeerd hadden in Vijlen. Helaas heb ik dat niet kunnen vinden dus hebben we besloten nog maar een keer terug te gaan (als ik dan het adres wel heb). Maar ook daar weer prachtige vergezichten, meer dan genoeg om van te genieten.

Na dat alles vonden we het tijd om nog even naar Valkenburg te gaan om daar te genieten op een terrasje en ons diner. Onderweg zagen we op een gegeven moment tussen de bomen door een paar torentjes opduiken, een soort kasteel leek het wel en het wekte onze nieuwsgierigheid. Dus ik zei dat als er een weggetje rechtsaf kwam, ik die zou nemen. Het bleek een abdij te zijn van Benidictijners en de achterkant viel zwaar tegen, het leek wel een gevangenis daar! Lelijke jaren 70 aanbouw of iets dergelijks. Dus terwijl ik bekeek waar ik kon draaien begon Petra ineens te roepen “doa stiet er eine, doa stiet er eine!!!” met enige paniek in haar stem. Ik zag niemand dus zei ik zie niemand, wat haar helemaal de creeps gaf. Tot ik de monnik zag staan in zijn zwarte habijt. “Weg heej Jet, weg! riep Petra, die is eng!” dus Jet draaide haar auto en op dat moment riep Petra “nou is hij weg, hij is weg!” en ze vond het maar creepy waarop ik droog reageerde “daar zit vast een deur, die man is de stuipen geschrokken van jou en is naar binnen gevlucht”. Gierend van het lachen hebben we de rest van onze route naar Valkenburg vervolgd. Om de zoveel km riep Petra “doa stiet er eine” en we verzonnen allerlei scenario’s wat die monnik van ons dacht en gedaan had. Hilarisch! Toch bleef Peetje het een beetje creepy vinden en bezwoer dat ze ging kijken op het web of daar echt wel een deur was. Ik grunselde wat en en met de nodige schaterpartijen kwamen we uiteindelijk aan in Valkenburg.

Na daar nog een tijdje rondgesjokt te hebben ploften we op een terrasje neer wat uitkeek op de kruising die ook richting Cauberg gaat. We genoten van het mensen kijken, van nog meer goede gesprekken en de enge monnik. Na wat gespeur op het web zag ik idd dat daar wat deuren waren, waarschijnlijk de leveranciers ingang oid. Wat hebben we gegierd samen. En na achteraf nog wat meer gespeur aan Petra’s kant is ze tot de conclusie gekomen dat het allemaal hele normale mannen zijn daar en dat je ook gewoon naar binnen kunt om daar rond te kijken. Dus als we weer gaan zullen we dat maar gaan doen (ben benieuwd of ze dan nog ergens een spooky gang vindt of zo….grijns).

Op een ander terrasje aten we nog wat en toen werd het tijd maar eens richting huis te gaan rijden. Met als laatste stop nog Clevers in Kessel. Na een korte afwijking van de route om even ondeugend te toeteren voor de deur van onze leidinggevende, genoten we nog van een heerlijk ijsje in Kessel. En toen was het echt tijd om huiswaarts te gaan.

Moe maar enorm voldaan namen we afscheid met de belofte aan elkaar om dit soort uitjes vaker te doen. Wat hebben we genoten van de tijd met elkaar, de goede gesprekken, de mooie omgeving, de herinneringen aan vroeger en onze stunt bij de abdij. Wordt vast vervolgd 😉

LIefs,

Harriëtte

Vanmorgen realiseerde ik mij dat pap vandaag 95 jaar zou zijn geworden als hij nog geleefd had. 95 jaar! Wat een rare gewaarwording. Hij is 78 geworden en ouder dat dat zal hij ook nooit worden in mijn herinneringen.

Maar goed, mijn vader dus, ôs pap voor mij en mijn broer en zus, is jarig vandaag. Hij viert hij het niet meer op deze aardkloot maar (in mijn beleving) ergens samen met ôs mam en alle anderen die niet meer leven. Gezellige drukte moet het daar zijn ;-). Bizar blijft het voor mij om te beseffen hoe lang (2005) het geleden is dat we afscheid van hem namen. Een afscheid waar ik mooie herinneringen aan heb, hij was klaar om te gaan, het was goed geweest voor hem. En daarom besloot ik dit jaar niet alleen een FB bericht maar een heel blog aan hem te wijden. ‘Even’ wat herinneringen aan hem ophalen en delen met eenieder die het wil lezen. Pap vertelde nl. heel erg graag over vroeger, over de streken die hij uitgehaald had. Over de oorlog die hij bewust meegemaakt had maar ook over zijn werk later. Blijkbaar heb ik zijn zin om te vertellen geërfd want het is nogal een verhaal geworden. Dus wees gewaarschuwd, alleen lezen als je zin hebt in een lang verhaal :o)

Pap werd in 1927 geboren, als oudste zoon van Joep en Catrien Versteegen. Wat ik van pap vooral over die tijd hoorde waren de verhalen dat oma zich een paar dagen na zijn verjaardag herinnerde dat hij jarig was geweest (op de verjaardag van zijn jongere broer Jan). Dat het de gewoonte was (als er geslacht was) het beste vlees naar mijnheer pastoor te brengen (en dat de maat van pastoor via de achterdeur van deze specifieke pastoor dan het vlees weer naar zieken of armen bracht in de parochie) terwijl oma ook wel eens aan de voorraadkast stond te huilen omdat er niets meer was. Dat pap als misdienaar met kerst ooit al 2 of 3 keer een mis had gediend en de communie met pastoor had rondgebracht in de parochie, en dat hij ergens in de middag bij die 3e keer stond te huilen van de honger omdat hij de hele dag nog niets te eten had gehad (toen hij thuis kwam was te laat voor het eten en voordat de volgende maaltijd kwam moest hij weer naar de kerk). Hij kreeg uiteindelijk geloof ik van de maat (huishoudelijke hulp van pastoor, meestal inwonend) eindelijk zijn eerste boterham die dag, een van de lekkerste uit zijn leven. Maar ik herinner mij ook zijn verhaal dat hij ooit met kerst met een slee achter het paard iedereen naar de kerk bracht omdat er zo’n berg sneeuw lag (de kerk is altijd wel een rode draad in zijn leven geweest, hij kon vloeken als de beste maar ging toch tot op het laatst ook maandelijks biechten).

Hij vertelde dat hij heel graag had willen doorleren omdat hij goed was op school maar dat hij moest gaan werken als knecht (van zijn moeder) om geld te verdienen als oudste zoon (jaar of 12/13?) voor een gulden per dag. Zelfs nadat de schoolmeester had aangeboden de opleiding voor hem te betalen. Dat was dus ook wel de reden dat pap het altijd heel belangrijk vond dat we ons best deden op school en hij er heel slecht tegen kon als we dat niet deden. Vanuit zijn ervaring natuurlijk heel goed te begrijpen, als puber kon ik er alleen niets mee.

Pap heeft de oorlog heel bewust meegemaakt. Hij was tenslotte 13 toen die uitbrak en 18 toen het eindelijk voorbij was. Pap heeft heel lang met ‘knickebokse’ (een soort korte broek waar jongeren mee liepen in die tijd) rondgelopen om de Duitsers hem jonger te doen inschatten dat hij was. Hij vertelde uit die tijd over hachelijke avonturen (als zijn ouders het op dat moment geweten hadden zouden ze waarschijnlijk een rolberoerte hebben gekregen). Zo voetbalde hij wel eens met Duitse soldaten om ze af te leiden terwijl er in de beken onderduikers slopen om van het ene naar het andere onderduikadres te gaan. Hij heeft ooit eens in een beek gelegen met het paard bij zich om te voorkomen dat dat meegenomen werd door de Duitsers, met doodsangst voor als ze hem zouden snappen. Hij vertelde dat ze vaker een veulen bij een ruin in de wei zetten zodat het leek dat die het veulen nog speende. Maar hij vertelde ook over de inktzwarte dag dat een tante (dit moet tegen de bevrijding zijn geweest) met bijna al haar kinderen door 1 granaat (door het verschil in luchtdruk geloof ik) om het leven kwam en alleen zijn oom en 1 nichtje overleefden omdat die toevallig nog binnen waren om nog iets te pakken. Tante zat met de kinderen op de kar klaar om geëvacueerd te worden. Een broer van pap, die net aan de goede kant van het paard stond overleefde omdat het paard de granaatscherven voor hem opgevangen had. Als je je een beetje inleeft krijg je de koude rillingen en besef je pas echt hoe ellendig die tijd moet zijn geweest. Ook al vertelde pap vooral de sterke, spannende verhalen uit die periode, toch pikte ik als kind ook al op hoe angstig die tijd is geweest. Pap is dan ook zijn hele leven ergens bang geweest voor een WOIII.

Linksboven diensttijd pap, hij is de 3e van rechts. Linksboven trouwfoto pap en mam, linksonder gezinsfoto van pap, rechtsonder foto van 40 jarig huwelijksfeest opa en oma

Pap stond ook bekend als een grote vlegel in zijn jeugd. Hij werd volgens mij “Sjors van de rebellenclub” genoemd, of hij noemde zichzelf zo. Toen ik het www afzocht zag ik dat die strip oorspronkelijk in 1927 in USA is gestart en sinds de jaren 30 in Nederland in een krant stond met deze titel. Een van de streken uit die tijd was dat ze (hij en zijn vrienden) bij iemand die bekend stond als grote ‘pin’ (gierig, wel bij anderen mee eten maar nooit zelf eens trakteren), de avond voor een groot feest, zo’n beetje al (of heel veel van) het lekkers uit de kelder geroofd hebben. In die tijd maakte men zelf nog al het lekkers voor de grote feesten, al dan niet met hulp van alle vrouwen van ‘de buurt/noabers’ wat dan koel gehouden werd in de kelder. De rebellenclub heeft van die buit heerlijk gesmuld en mijn vader heeft er tot aan zijn dood met HEEL veel plezier over verteld.

Toen pap in dienst moest schreef hij zo’n beetje naar alle vrijgezelle meiden die hij kende kaarten en brieven (hij schreef ook graag zoals ik al zei) en ôs mam was een van de dames die terugschreef. Het schijnt zo te zijn begonnen met die twee. Samen met het vele dansen op de kermissen als hij thuis was, want in zijn jeugd was dat wel zo’n beetje DE plek om je toekomstige te ontmoeten. De brieven die pap en mam met elkaar gedeeld en die bewaard zijn gebleven heb ik nog steeds. Voor mij is dat een van mijn meest dierbare bezittingen uit hun erfenis.

Een van de dingen waar pap ook altijd veel op terugkwam was het feit dat al het geld wat hij verdiend had met werken niet naar de bank ging. Hij gaf het in goed vertrouwen aan oma want die had wel ‘een potje’ daarvoor. Toen pap met mam ging trouwen en ze op zoek waren naar een huis wilde hij dat bewuste potje graag hebben en bleek het zo goed als leeg omdat oma het geld gebruikt had voor het gezin. Nu met mijn kennis van achtergronden en wat meer afstand kan ik het ergens wel begrijpen, het zal een overlevingstactiek van haar zijn geweest om de rest van het gezin groot te brengen. Maar mijn vader heeft er de rest van zijn leven last van gehad. Hij kon mam niet de start bieden die ze beide voor ogen hadden gehad. Gelukkig hoorde ik vandaag van mijn zus dat pap op een gegeven moment doorhad dat zijn potje niet zo vol was als was fair was geweest. Hij heeft vanaf dat moment stiekem gespaard doordat hij geld doorsluisde (extra’s die hij van zijn baas kreeg die inmiddels begreep hoe het bij pap thuis werkte) naar zijn toekomstige vrouw en haar ouders die dat voor hem spaarden. Bizar dat hij dat zo moest doen maar wel heel slim! Pap en mam trouwden uiteindelijk op de zilveren trouwdag van opa en oma Arts (mijn moeders ouders). Twee maanden later dan gepland (ik geloof dat het huis van pap en mam of dat van opa en oma nog niet klaar was) op 13 juli 1955. De geplande dag (en trouwdag van mijn opa en oma) was dus 13 mei 1955. Ik heb het altijd heel bizar gevonden dat mijn vader precies 50 jaar later op 13 mei 2005 is overleden.

Door die financieel magere start woonden pap en mam in de eerste jaren van hun huwelijk in een niet al te best huis op de Haag in Merselo. Broer en zus zijn daar geboren en waren bijna doorlopend verkouden of hadden oorontsteking doordat het aan alle kanten tochtte. In de winter, als het hard gevroren had, lag er rijp op het bed ’s morgens en moest het water voor in de lampetset (wastafelset) eerst ontdooien. Water werd ook nog gepompt uit de put buiten. Hoe hard bikkelen en afzien het ook was, pap en mam hadden ook hele mooie herinneringen aan de tijd dat ze daar gewoond hebben. De ‘buurt’, fam. Versteegen (een neef van pap) en Pluk zijn altijd vrienden gebleven. Maar onhoudbaar werd het wel met die continu zieke kinderen dus toen er met behulp van het Terlingenfonds een nieuw huis gebouwd kon worden grepen pap en mam die kans met beide handen aan. In 1965 werd het huis opgeleverd en verhuisde het gezin van het buitengebied naar het centrum van Merselo.

Pap werkte inmiddels bij de molen in Merselo, hij reed de vrachtwagen en bezorgde veevoer e.d. Ook werkte hij volgens mij in die tijd nog op de tuinbouwloods ook in Merselo. Hij was boer in hart en nieren en op die manier bleef hij dicht bij zijn roots. Bij het huis was een gigantische moestuin zodat hij toch nog volop met zijn eigenlijke vak bezig kon zijn. We hebben altijd allerlei soorten bonen, aardappelen, prei, uitjes, witlof etc. voor ons gezin, de hele uitgebreide familie EN vrienden gehad zo lang als ik me kan herinneren.

Toen mam begin 1970 dacht dat ze in de overgang was (ze was 38), waarschuwde mijn vader haar dat die overgang haar straks wel eens voor de voeten kon lopen. Mijn moeder wuifde dat in het begin nog weg maar pap had wel gelijk, ik was op komst. De buren hebben er altijd mee gelachen dat mijn moeder tijdens oudjaarsnacht 1969/1970 de waarschuwing van de buren, dat ze de ramen maar goed dicht moest houden omdat de ooievaar volop rondvloog in de ‘neej buurt’ met haar inmiddels legendarische woorden ‘och, Hay kriegt toch niks mer verrig’ wegwuifde. Op 21 september 1970 zag ik het levenslicht na een vlotte bevalling, een week of 38 na die bewust uitspraak… tja, ik noem het altijd maar mijn scheppingsverhaal, het is wel heel erg toevallig toch? 😉

Linksboven het huis wat pap en mam in ’65 betrokken. Rechtsboven het 75 jarig jubileum handboogschutterij Merselo, pap zit achter het bord 1976. Linksonder pap als dorpsomroeper op de bierkar tijdens de ‘ald Merselse dag’ ergens rond de jaren 80. Rechtsonder de eerste en enige spiksplinternieuwe auto die pap ooit heeft gekocht als ik me niet vergis. In het midden pa’s grote rijkdom, zijn gezin (ik neem aan dat mam de foto geknipt heeft omdat er,zoals bij de meeste foto’s die zij maakte, geen benen/voeten stonden 😉

Ook al waren pap en mam eigenlijk klaar met hun rijkeluisdroom van 1 jongen en 1 meisje, ik was absoluut wel gewenst. Wel was het lastig dat ze al hun babyspullen al hadden afgegeven en ze dus in feite helemaal opnieuw moesten beginnen. En mijn broer was natuurlijk al 11 jaar en mijn zus 9 jaar, dus ze waren ook wel een tikkeltje uit de oefening waarschijnlijk. Pap was echter wel stinkend trots op zijn nakomeling waardoor hij besliste dat ik naar hem vernoemd moest worden. Mijn broer was naar zijn vader vernoemd (Joseph/Joep) mijn zus naar oma van moeders kant (Maria/Marij) en nu kwam er dus een klein “Driekste” (Hendrikus was zijn doopnaam, Henriëtte werd de mijne, Harrie/Harry was zijn roepnaam Harriëtte werd de mijne. En tot zijn dood heb ik mijn vader om mijn pinkje kunnen wikkelen, maar eigenlijk konden we dat alle drie. Voor de regels in huis was mam, die moest streng zijn omdat pap dat gewoonweg niet kon denk ik.

Ik kan uren doorschrijven over mijn vader en zijn leven, zijn verhalen, zijn herinneringen en die van mij, maar dan wordt dit blog wel een enorm gedrocht om te lezen. Misschien moet ik mijzelf er toch eens aan zetten een boekje over hem, mijn moeder en ons gezin te schrijven. Dat idee heb ik al zolang hij overleden is. Nu zijn er nog een paar van zijn (schoon) broers/zussen in leven die ongetwijfeld ook nog heel veel verhalen van hem weten. Een boekje vooral bedoeld om herinneringen in te bewaren die misschien ook ooit nog eens speciaal worden voor zijn kleinkinderen (toen die er eenmaal waren, waren dat zijn grootste oogappels). Een begin is d.m.v. dit blog in elk geval gemaakt 😉

Voor nu was het vooral ‘a road down to memory lane’, puur om hem even in het zonnetje te zetten op zijn verjaardag. Fijne verjaardag pap, ik hoop dat mijn herinneringen een beetje overeenkomen met die van jou en dat jij minstens zo genoten hebt van dit blog als ik tijdens het schrijven er van.

Liefs,

Harriëtte

Robijnen huwelijk opa en oma Versteegen (1966). Staand vlnr. Tante Dien, Tante Lies, Ome Jan, Tante Marie, Ome Jan, Tante Fien, Ome Teng, Tante Pauw, ôs mam, Ome Hay. Zitten vlnr. Ome Jeu, Ome Lei, opa, oma, 6os pap en tante To. Bron: Rooynet Venray.

Eindelijk hadden we vakantie. Het was lang geleden dat we zo naar onze vakantie uitgekeken hadden. Het was me het jaartje wel geweest met alle onzekerheden rondom Ardie’s werk, de drukte in het ziekenhuis en ook nog eens een evacuatie, zieke collega’s, ach jullie kennen het wel. Dus nu even afschakelen, af en toe vrienden te eten over de vloer, veel uitslapen en met mijn hobby’s bezig zijn was het plan. Heerlijk!

Het werd kerst en de eerste week verliep zoals gepland. Vrienden over de vloer, veel slapen (ik merkte nu pas hoe moe ik eigenlijk was) en lekker aanrommelen in en om het huis. En op 3 januari vertrokken we naar onze favoriete B&B “Op zijn Zweeds” in Echten. We hadden het gevoel alsof we thuis kwamen, het huisje voelde meteen vertrouwd en de gastheer en gastvrouw even hartelijk als anders. Het grote genieten kon beginnen.

En toen zag ik dinsdag ineens het bericht dat schoonvader opgenomen was in het ziekenhuis en er redelijk wat paniek was want mam was bij pap en de auto stond daar. Tja, wij zaten in Echten, dus op een uur of 2 rijden und jetzt?

Twee broers van pap togen naar Venlo om auto en mam op te halen. Inmiddels had ik bericht ontvangen dat pap opgenomen was i.v.m. een verhoogd hartritme en dat hij vocht vasthield. Al met al maakte ik me over hem niet zo’n zorgen maar mam was een ander verhaal. Bij de vorige opname van pap begin dit jaar kwamen we tot de ontdekking dat mam flink achteruit geboerd had met haar geheugen, eigenlijk kon ze niet alleen thuis blijven maar met veel kunst en vliegwerk, veel extra ingezette zorg is het gelukt. Maar toen pap thuis was werd de zorg meer en meer afgezegd dus wat nu?

Dus togen we maar weer op huis aan, weg vakantiegevoel, hello geregel. Ik weet niet hoeveel telefoontjes we die week wel niet gepleegd hebben om tot de conclusie te komen dat ze zorg voor onze ouderen in dit land toch wel heel erg is uitgekleed. Thuiszorg organisaties hebben eigenlijk geen ruimte meer voor nieuwe cliënten, logeerhuizen zitten vol en je hebt met zoveel instanties te maken dat je door de bomen het bos niet meer ziet.

Eigenlijk wilden ze mam op laten nemen in de crisisopvang maar dat zou betekend hebben dat ze niet meer thuis zou komen. Dat vonden we wel heel erg cru. Dus hebben we weer met veel kunst en vliegwerk het klaargespeeld. Maar dat er iets gedaan moest worden was wel duidelijk.

Om op mijn titel terug te komen. Dankjewel regering, met het uitkleden van onze ouderenzorg. Die bejaardentehuizen destijds waren zo gek nog niet, en geloof me, vele malen goedkoper dan zoals het nu is. De mensen hadden daar hun eigen sociale netwerk, gingen gezellig koffie drinken met mensen van de gang, biljarten en weet ik wat. Er werd gezorgd voor het eten en er was altijd zorg als het nodig was.

En nu? Als je partner dementerend is en eigenlijk niet meer in staat om thuis te wonen, ben je in feite verplicht degene in een gesloten instelling te plaatsen. Juist die laatste levensfase moeten ze dan gescheiden van elkaar doorbrengen. Ga je schamen!

Ja ik weet dat er inmiddels initiatieven de grond uit schieten waar partners samen heen kunnen, maar voordat die er voldoende zijn is er alweer veel leed geschied. Lang niet alle mensen vinden samen een plekje.

Het snijd me door mijn ziel als ik me voorstel dat mijn schoonouders op een gegeven moment gescheiden van elkaar moeten gaan leven. Dat is niet wat je wilt voor je (schoon)ouders. Maar zelf alle zorg op je nemen is ook niet te doen omdat de gezinnen tegenwoordig heel wat kleiner zijn dan vroeger en we allemaal geacht worden langer door te werken. Ik kan er met mijn verstand niet bij hoe ze dit ooit hebben kunnen verzinnen. Dus dankjewel Den Haag, met jullie participatie maatschappij. Enne.. wie komt Ardie en mij t.z.t. helpen? Want goh, er zijn ook nog altijd mensen die geen kinderen (kunnen) krijgen. Ik denk dat ik me maar ga inschrijven bij een of andere woongroep alvast. Kan ik straks de gekke oma van de woongroep worden. Eigenlijk nog niet zo’n gek idee 😉

Hoe het gaat aflopen, geen idee. We gaan het zien. Ik ben het weer ff kwijt

Een tijdlang heb ik getwijfeld of ik dit alles wel wil delen met het www (wereldwijde web) maar het blijft knagen dus het moet maar. Je mag er van vinden wat je wilt 😉

Meer en meer verbaast en beangstigt mij de verharding in onze maatschappij. Stoor ik mij aan het ontbreken van elke vorm van respect naar mensen die “anders” denken, zijn en/of doen. Bij welk bericht dan ook op social media wordt het ene na het andere vuil over mensen heengekotst, zonder blijkbaar ook maar enig gevoel van empathie naar de ontvanger. Blijkbaar kennen veel mensen de zin “als je niets positiefs te melden hebt, zwijg dan” niet meer.

Keer op keer verbaas ik me als met harde woorden, vaak totaal ongefundeerd iemand neergesabeld wordt alsof degene waar het over gaat geen gevoel heeft OF alsof de schrijver het geen ene moer kan schelen hoe zijn/haar woorden de ander gaan raken. Fatsoen? Respect? Medeleven? Is dat tegenwoordig ‘uit’ of zo?

Zo sprak ik laatst iemand die ik hoog heb zitten qua intelligentie, iemand die wetenschappelijk onderlegd is en zich goed informeert voordat hij een beslissing neemt, in dit geval over vaccineren. Schoorvoetend gaf hij aan me toe dat hij zich (nog) niet had laten vaccineren omdat hij grote twijfels had over het vaccin, JUIST omdat hij weet vanuit zijn achtergrond hoe het ontwikkelen van medicijnen gaat. Het gaat me te ver om hier uiteen te zetten wat precies zijn bezwaren zijn omdat het daar in feite niet om gaat. Waar ik van schrok was het feit dat hij zijn twijfels vaak niet durft te uiten naar mensen in zijn omgeving omdat hij dan meteen weggezet wordt als wappie. En hij is niet de enige die hier tegenaan loopt, ik hoor steeds vaker dit soort geluiden. Weggezet worden als asociaal, wappie of wat dan ook (en ja, die zijn er ook, en ook daar zijn er bij waar ik enorm veel jeuk van krijg). Of erger nog, weggezet worden als een 2e soort burger die niet meer deel mag nemen aan diverse activiteiten omdat men bedenkingen heeft over…. En precies dat beangstigd mij.

Gaan we het serieus normaal vinden als mensen die geen vaccin hebben gehad, niet meer naar café’s, restaurants of wat voor evenementen dan ook mogen? En mogen ze dan ook geen onderwijs meer volgen, werken op locatie, gebruik maken van openbaar vervoer, en dat soort dingen (want waar ligt de grens)? Echt?

Even voor de duidelijkheid. Ja, ik heb mij wel laten vaccineren, na lang nadenken en diverse gesprekken met ook mensen uit de wetenschappelijke hoek. Voor mij was doorslaggevend dat ik in 2 risicogroepen val met zowel mijn overgewicht als mijn wat zwakkere longen. Helaas kreeg ik zoals jullie weten evenzogoed Corona, en flink ook, maar ik geloof wel dat door mijn 1e vaccin een ziekenhuisopname (op het randje) is voorkomen. Dus ja, ik geloof wel in de werking maar ik ben faliekant tegen het afdwingen van. Dat mensen die niet gevaccineerd zijn (zolang het virus rondwaart) zich moeten laten testen bij evenementen waar veel mensen samenkomen, oké, daar kan ik mee leven. Maar het uitsluiten van, dat geeft MIJ een heel naar gevoel. Ik was dan ook blij dat hij zich naar mij toe durfde uit te spreken omdat hij wist dat ik een luisterend oor zou hebben en hem niet zou veroordelen ook al weet hij dat ik er anders in sta. Ik neem het maar als een compliment maar eigenlijk is het gewoon ronduit triest.

Willen we nu echt naar een maatschappij met 2e-rangs burgers? Hebben we dat niet al eens ooit gehad? Willen we echt zo’n tweedeling? En waarom moet alles zo zwart-wit zijn? Waar zijn de 50 tinten grijs en alle andere kleuren gebleven?

Sorry, dat is niet een wereld waarin ik wil leven en ik weiger daar ook aan mee te doen. Jarenlang werd geaccepteerd dat mensen vanwege geloofsovertuigingen zichzelf en hun kinderen niet lieten vaccineren tegen de meest verschrikkelijke ziektes, stonden artsen machteloos tegen de muur omdat ze bepaalde behandelingen niet mochten uitvoeren maar nu gaan we ineens mensen die twijfelen wegzetten zoals ik hierboven al schreef? Dan kies ik liever voor de wijze van Diederik Gommers die in elk geval oor heeft voor de bedenkingen en zorgen van deze mensen. IK ga anderen niet overtuigen van het een of ander, dat mag wat mij betreft iedereen zelf weten maar ik ben altijd bereid te luisteren naar wat degene te melden heeft en geef met liefde mijn visie als dat gewenst is. Niet meer, niet minder.

En om dan op de titel terug te komen…. Bovenstaande is maar een voorbeeld. Er zijn legio voorbeelden zoals de zwarte pieten discussie, hoe omgegaan wordt met met mensen uit LGBTI gemeenschap en ga zo maar door. Waar men i.p.v. te luisteren naar elkaar frontaal de confrontatie aangaat tot het extreme toe. Met elkaar op de vuist i.p.v. de dialoog, elkaar tot op het bot afbranden, en meestal heel laf lekker veilig achter een anoniem scherm van de pc.

Ik weet heel zeker dat er meer mensen zijn die de dingen niet zo zwart wit zien. Die net als ik geleerd hebben respect te hebben voor de mening van een ander en die geregeld de zin ‘wat ge niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet’ te horen kregen. M.a.w. behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. En om eerlijk te zijn denk ik (hoop ik in elk geval) dat dat een grote, maar stille meerderheid is. Maar misschien wordt het langzaamaan tijd om dat zwijgen te verbreken en tegengeluid te geven (wel graag op een respectvolle manier)? Ik wens in elk geval voor mezelf en de generaties die na mij komen een wereld waar plaats is voor iedereen, ongeacht afkomst, seksuele voorkeur (zolang de partners wilsbekwame mensen zijn), religie en denkwijze. Tja, dat wilde ik dus toch ff kwijt.

Fijn weekend allemaal en… peace ❤

Vandaag zijn de nieuwe versoepelingen ingegaan. Restaurants mogen weer gasten ontvangen zij het nog met een maximum qua aantal en met de nog geldende coronaregels. Sportscholen mogen weer groepslessen verzorgen, café’s kunnen weer gasten ontvangen en musea kunnen weer open. Een moment waar heel veel mensen naar uit hebben gekeken.

En al heb ik ook uitgekeken naar het moment dat Ardie zijn vak weer uit kan oefenen zoals hij dat wil, de zaak weer langzaamaan kan gaan draaien zoals het bedoeld is en ben ik blij voor al die andere mensen die zo lang hun hoofd boven water moesten zien te houden. Maar als ik heel eerlijk ben heb ik maar weinig echt heel erg gemist. Ja, natuurlijk pik ik ook graag op z’n tijd een terrasje, kan ik ontzettend genieten van een etentje en is bezoek van meer dan 1 persoon op z’n tijd heerlijk. Maar heel erg geleden heb ik er ook niet van. Grote verschil met heel veel mensen is natuurlijk ook wel dat ik het grootste deel van deze lockdowns gewoon kon gaan werken, meer dan werk genoeg. Sterker nog, ik ben zelfs meer gaan werken.

Dat maakt waarschijnlijk dat ik al het andere niet zo enorm heb gemist. Ik heb vooral ook veel genoten van de rust, van het samenzijn met Ardie, van het samen creatief bezig zijn en de vele heerlijke uurtjes in onze tuin.

Natuurlijk vind ik het ook lekker dat ik nu weer ‘gewoon’ even naar een winkel kan buiten de supermarkten om. Dat ik weer gewoon een handwerkwinkel in kan lopen voor een bolletje garen, schoenen weer in de winkel kan passen en dat soort dingen. Dat ik niet vooraf hoef te bedenken wat ik wil hebben om te bestellen of een winkelafspraak hoef te maken. Want ja, dat was soms gewoon verrekte onhandig.

Maar wat ik vooral van het afgelopen anderhalf jaar mee wil nemen is het besef dat het e.e.a. ook echt wel wat minder kan. Dat het mij goed doet om na het werk lekker in mijn eentje af te schakelen door een stukje te lopen of gewoon even thuis met wat muziek of een boek. Ik voel niet meer de behoefte er zo vaak op uit gaan. Hoef niet zo nodig vaak ’s avonds nog de deur uit. Ik hoop dus echt van harte dat ik dat weet vast te houden. Dat ik gewoon wat vaker nee zeg tegen dingen en zorg dat ik die broodnodige balans van hectiek en rust in ere weet te houden. Want ik weet al jaren dat ik een hooggevoelig mens ben. HSP noemen ze dat. En daardoor erg gevoelig voor allerlei prikkels. Na een drukke dag op het werk heb ik de rust nodig om op te laden. Jarenlang heb ik niet begrepen waardoor het kwam dat ik na een verjaardag of ander uitje in de avonduren ’s nachts soms heel lang nodig had om in slaap te komen. En al deed ik al jaren mijn best om tijdens werkdagen zo min mogelijk avond activiteiten te plannen, vaak lukte dat ook niet. Nu we anderhalf jaar lang weinig konden en we noodgedwongen veel thuis waren is mij heel erg duidelijk geworden dat ik wat dat betreft gewoon echt mijn gevoel mag volgen.

Eigenlijk is er maar 1 ding wat ik echt heel erg gemist heb in deze tijd. En dat is het fysieke contact. Een kus en een knuffel als ik een vriendin na heel lange tijd weer eens zie. Of een knuffel of andere aanraking als iemand het moeilijk heeft. Een kneepje in de arm als steuntje in de rug. Dat soort dingen, dat heb ik enorm gemist. En dat is dan eigenlijk ook het enige waarop ik niet kan wachten dat dat weer normaal is om te doen. DAT is wat wat mij betreft niet snel genoeg kan komen.

Senior couple embrace then theitchen

Dus lieve mensen, wees niet beledigd als ik een keer een uitnodiging afsla. Het heeft niets met jullie te maken maar alles met lief zijn voor mezelf. Je kunt van een ding zeker zijn. ALS we elkaar zien is het ook voor echt contact en alle aandacht voor jullie. Met indien gewenst een hele dikke knuffel vooraf en bij het afscheid.

Veel liefs,

Harriëtte

Zoals ik in mijn vorige mail al aangaf heb ik Corona gehad, en niet zo zuinig ook. Het was een aantal dagen zo erg (hoge koorts, heftige hoofdpijn, benauwd en gammel als een garnaal) dat ik bang was dat het toch ziekenhuis zou worden. Zeker omdat mijn saturatie vaker onder de 90% dook. Gelukkig kwam er snel genoeg daarna een kantelpunt (nou ja snel, ik ben dik 3 weken hondsberoerd geweest) en begon ik heel langzaam wat op te knappen. Maar ook dat heeft nog een hele tijd geduurd, ik heb nog een week of 3 op therapeutische basis gewerkt omdat ik nul conditie had. De eerste dag op locatie (in het begin thuis gewerkt) stond ik nadat ik van de auto tot op kantoor gelopen was (500 meter of zo) te hijgen als een oud paard! Het heeft vervolgens nog weken geduurd voordat ik me weer een beetje de oude ging voelen. Nog steeds zit ik qua conditie niet op het oude niveau maar ook dat komt uiteindelijk wel weer met wat geduld.

Mijn schoonvader heeft kritiek gelegen, we vinden het nog steeds een klein wonder dat hij het überhaupt overleefd heeft omdat het er heel lang simpelweg niet naar uitzag dat hij het zou redden. Maar sterker nog, na een week of 2 revalidatie bij het Beukenhofje mocht hij zelfs al naar huis! De bikkel! Hij heeft keihard gewerkt om zo snel mogelijk naar huis, naar mam te kunnen, iets wat niemand zo snel verwacht had flikte hij gewoon. Grote klasse.

Dusss… laat niemand me zeggen dat COVID-19 “maar” een griepje is, want echt, dat is het niet. Nog nooit eerder ben ik zo ziek geweest als nu. Ik hoop het nooit meer mee te maken en hoop dat het jullie allemaal bespaard zal blijven.

Nu pap thuis is begint langzaam er weer een beetje rust in ons leven te komen. 2 maanden draaide alles om pap en mam en de zorg om hun heen en daarnaast ons werk en verder helemaal niets. Iets wat we met alle liefde deden maar natuurlijk wel zijn tol eiste, Ardie is niet voor niets op een gegeven moment door zijn rug gegaan. Nog steeds zijn we wel aardig wat uurtjes per week kwijt met mantelzorg maar het gejakker is gelukkig een stuk minder geworden.

Een ding kan ik je wel vertellen, ik ben een dagje met alle focus en rust thuiswerken in deze periode wel echt heel erg gaan waarderen! Want ja, het was druk maar mijn werk had ook mijn aandacht nodig. In juni hebben we een grote accreditatie staan waarvoor ik veel moet doen. In al die weken dat ik ziek was stapelde zich het werk behoorlijk op met een flinke achterstand tot gevolg. Doordat ik alle ruimte kreeg mijn tijden in te delen zoals het voor mij werkte heb ik inmiddels alle achterstand weggewerkt en ga ik voor het eerst een weekend tegemoet waarin ik niet hoef te werken. En dat voelt toch wel verrekte lekker.

Lieve luitjes, geniet van al het moois wat er wel is, van de kleine versoepelingen die ons gelukkig weer iets meer vrijheid geven en hopelijk kunnen we dan over niet al te lang tijd weer helemaal terug naar het oude normaal. Aan een nieuw normaal wil IK namelijk ondanks alles niet wennen.

Veel liefs,

Harriëtte

Tja, ik val maar meteen met de deur in huis, afgelopen woensdag ben ik positief getest op Corona. Ik kreeg dinsdagmiddag een wat vaag kriebeltje op mijn longen waar ik nog niet zo heel veel achter zocht. Gezien het dramatische weekend (kom ik later op terug) was het niet gek dat mijn weerstand een tik gekregen had. Ik ging er van uit dat ik een verkoudheidje opgepikt had. Maar goed, better safe then sorry dus ik regelde een thuiswerkdag en toen woensdagochtend de klachten niet minder waren toch maar laten testen. Woensdagavond rond een uur of zes kreeg ik de uitslag, positief. Om eerlijk te zijn zakte de grond ff onder mijn voeten vandaan, hoe slecht kon het uitkomen?! En wat ging dit betekenen aangezien ik in meerdere risicogroepen val? Maar goed, dat gevoel schudde ik maar zo snel mogelijk van me af en ik schoot in de actie. Mijn afdeling bellen, en iedereen waarmee ik in contact was geweest. Meest trieste van alles was dat Ardie’s moeder nu ook in quarantaine moest en ik haar terug moest roepen terwijl ze op weg was naar het ziekenhuis naar pap.

Naar het ziekenhuis? Yep, naar het ziekenhuis. Afgelopen donderdag werd ik door een tante gebeld dat ik niet moest schrikken maar dat pap en mam allebei waren gevallen. Door de storm waren diverse vuilniscontainers omgewaaid waaronder die van hun. Dat hun rotzooi over straat vloog kon natuurlijk niet dus pap ging de zooi opruimen, en waarschijnlijk is hij toen door een windvlaag omver geblazen (hij staat niet meer zo stabiel). Gevalletje klein hoekje, grote gevolgen. Want toen mam hem op wilde helpen lukte dat niet en kukelde ze over hem heen. Meteen liep de halve buurt uit om te helpen, dat moet gezegd worden, ze wonen in een fantastische buurt waar ze een oogje op de ouderen in hun buurt houden. Superfijn! De een belde 112, weer een ander regelde een deken zodat hij niet te koud werd, er werden blokkades neergelegd zodat hij niet zo in de wind lag, mam werd door een paar buurtgenoten naar binnen gebracht en eerder genoemde tante werd erbij geroepen.

Met de ambulance eenmaal daar was het vermoeden al snel dat hij een beenbreuk had en later op de SEH werd dat bevestigd. Een fikse bovenbeenbreuk met diverse splinters, dat moest een operatie worden. Dus zo gingen wij het weekend in, in afwachting van de dag dat pap geholpen kon worden. Mam was overstuur, ze is dementerend en kan met dit soort grote dingen niet goed overweg, pap had nog het idee dat hij wel redelijk vlot thuis zou zijn.

Nog voordat hij geopereerd werd schoot hij in een delier, ik herkende het aan zijn spraak en het feit dat hij mensen op het platdak in het ziekenhuis zag voetballen gaf het helemaal weg 😉 Gelukkig werd hij maandag evenzogoed geopereerd en gaat het inmiddels m.b.t. het delier ook weer goed (halleluja). Maar snel naar huis?….. Nee, dat gaat er niet in zitten. Hij zal eerst 6 weken moeten mobiliseren zonder belasten en daarna kan pas de revalidatie starten. We kunnen er dus wel op rekenen dat dit ZEKER een week of 10-12 gaat duren. Doordat hij niet kan belasten en mam hem niet voldoende kan helpen moet hij naar een zorginstelling, hopelijk Beukenhofje zodat we hem dichtbij hebben. Gelukkig wonen ze zoals ik al zei in een geweldige buurt waar ze al vanalles in gang hadden gezet om mam in de gaten te houden. Het werd op de buurtapp geplaatst en regelmatig liepen er buurtbewoners en eerder genoemde tante binnen om bij haar te checken.

Tja, en toen kwam Corona om de hoek kijken en moesten niet alleen Ardie en ik in quarantaine, maar ook mam. Dat kon ze echt niet verkroppen. Ze snapte het gewoon niet, 5-10x per dag belde ze op, vaak behoorlijk overstuur terwijl wij hier compleet machteloos zijn en weinig voor haar kunnen doen.

Gelukkig hadden we inmiddels wel al thuiszorg voor haar georganiseerd en waarschijnlijk schakelt de huisarts vandaag ‘hulp bij dementie’ in. Hopelijk kunnen we daar even mee verder maar moge duidelijk zijn dat er ook een lange termijn oplossing moet komen, in elk geval voor de periode dat pap van huis is. Wel moet ik zeggen dat iedereen erg meedenkt en begripvol is als we (weer) bellen. Ze begrijpen allemaal onze zorgen en doen hun best. Tja, daar zullen we het voor nu mee moeten doen. Ardie heeft samen met zijn moeder vandaag de 1e Covid test ondergaan en zondag of maandag volgt de 2e, zijn ze dan allebei negatief kunnen ze in elk geval de wijde wereld in. Ik moet in elk geval tot de 24 binnen blijven mits t.z.t. klachtenvrij (waar ik wel op hoop).

Als de klachten niet erger worden dan nu mag ik in mijn handjes knijpen aangezien ik in 3 risicogroepen val (diabetes welliswaar momenteel niet maar door eerder gemeten waardes dan val je er toch in die risicogroep, obesitas EN zwakke longen). Ik vertrouw er maar op dat mijn 1e vaccinatie nu 2 weken geleden in elk geval voor voldoende afweer zorgt zodat het bij ‘milde’ klachten blijft. En ik schrijf mild tussen aanhalingstekens omdat ik buiten mijn migraines vroeger nooit eerder zo’n heftige hoofdpijn had en nog nooit in mijn leven, ZELFS niet met mijn alvleesklierontsteking, zulk hoge koorts had. Ik balanceerde continu in de hoge 38 of begin 39 terwijl eerder het hoogst gemeten bij mij 38,4 was…. Maar, afkloppen, vandaag gaat het een stuk beter dus fingers crossed dat dit doorzet.

Dus lieve allemaal, onderschat het aub niet. Ik heb continu erg goed opgelet, handen braaf gewassen, mondkapjes, druktes vermeden etc etc en TOCH heb ik dit pokkevirus gevangen (of het mij eigenlijk).

Let goed op jezelf en iedereen die je lief is en hopelijk zien we elkaar dan weer snel een keer.

Veel liefs,

Harriëtte

Reiki cursus

Dit weekend verzorg ik voor het eerst sinds een aantal jaren weer een Reikicursus (en voordat er allerlei bezwaren opkomen; het was 1 cursist en we hebben alle nodige voorzorgsmaatregelen getroffen). Gaandeweg het weekend realiseerde ik mij weer eens te meer waarom ik in 2003 de stap gezet heb om Reikimaster te worden. Ik herinnerde mij weer alle wijze en mooie lessen van mijn Reikimaster Rosalinde Seelig, herinnerde mij alle prachtige mensen die ik sindsdien heb mogen ontmoeten, herinnerde mij de geweldige workshops waaraan ik sinds mijn eigen Reiki 1 klas in 1999 heb mogen deelnemen, herinnerde mij mijn eigen inwijdingen in Reiki 1, 2 en de mastergraad in 2005, en zag een vriendin uit vroegere tijden het afgelopen weekend heel soepel alle kennis eigen maken.

Het moge duidelijk zijn, het is een fantastisch weekend en ik geniet met volle teugen. Ik ben dankbaar dat deze vriendin uit vroegere tijden een tijd geleden contact opzocht en vroeg of ik nog Reikiklassen verzorgde en ik ben vooral dankbaar dat ik buiten mijn dagelijkse werk, dit werk MAG doen!

Vandaag is de laatste sessie en dan heeft ze Reiki voor de rest van haar leven, kan ze het inzetten waar en wanneer ze dat zelf wil en blijft ze tot ik ooit overga naar het hiernamaals, mijn student en blijf ik dus altijd beschikbaar voor vragen die ze de komende tijd wellicht gaat krijgen over Reiki. En eens te meer realiseer ik mij dat ik wellicht wel geen moeder van kinderen ben geworden, maar dat er inmiddels aardig wat mensen op deze aarde rondlopen waarover ik een beetje mag “moederen” als zij daar behoefte aan hebben. En dat geeft me een warm en blij gevoel.

Ik verheug me op deze laatste sessie, om haar daarna ‘los’ te laten om haar eigen ervaringen op te doen en verheug me al op de terugkomavond over een aantal maanden en haar verhalen.
Voor nu gaan we er nog een mooie laatste sessie van maken op deze koude maar prachtige dag.

Veel liefs,

Harriëtte

Vandaag is de laatste dag van het jaar. Tijd om afscheid te nemen van 2020 en ons te verheugen op hopelijk een mooi 2021. Een jaar wat nog volledig blanco is, een onbeschreven blad. Een jaar waar nog alles mogelijk is, kansen benut kunnen worden, dromen gerealiseerd en waarin losgelaten kan worden wat klaar is.

Ik verheug me op het nieuwe jaar. Hoop dat we snel genoeg terug kunnen naar een soort van het oude normaal. Kijk uit naar mijn verdere ontwikkeling in mijn huidige werk, ben plannen aan het smeden om mijn praktijkje wat meer op de kaart te zetten. Ik verheug me op de cursus Universal White Time healing II waarvoor ik mij samen met vriendin Hellen heb opgegeven in februari. Ik kijk uit naar de tijd dat Ardie samen met zijn prachtige team weer volop met zijn passie echt aan de slag kan, en hoop dat die tijd snel komt omdat het voor eigenlijk geen een horecabedrijf nog vol te houden is (en er al zoveel omgevallen zijn). Ik verheug me op een mooie zomer met hopelijk heel veel prachtige zomeravonden in onze tuin. Ik verheug me er op weer te kunnen gaan zingen met mijn koortjes en ga zo nog maar even door. Dus ja, kortom, ik heb zin in 2021 en alles wat het op ons pad gaat brengen.

Maar zoals jullie ook in mijn vorige blog konden lezen kijk ik ondanks alles ook met goede herinneringen terug op 2020. Ja het was een heel pittig jaar maar ook in dat jaar was er veel moois. Laten we dat vooral niet vergeten en laten we dat juist vooral koesteren met elkaar.

Vandaag nog de laatste dag, die we vanavond gezellig afsluiten met zus en schone broer. Klein maar gezellig vieren we het nieuwe jaar aan, proosten we op op wat komt en wat is geweest.

Ik wens jullie een prachtige oudjaarsavond en een heel gelukkig, gezond en gezellig 2021. En sluit af met een gedicht wat ik voor een aantal kerstkaarten heb gebruikt.

2020 mag dan niet het meest geweldige jaar zijn

Toch was er veel moois te beleven

Dus laten we loslaten de zorgen, verdriet en pijn

En bewaren wat we er van hebben mogen leren

Wij wensen jou veel gezelligheid, gezondheid en  geluk

Momenten van tot tranen toe gieren

Dan kan 2021 straks in onze herinneringen niet meer stuk

Als we weer kunnen knuffelen en samen vieren

Veel liefs,

Harriëtte

Nog heel even en dan is dit bizarre jaar voorbij. Tijd om even terug te kijken op het afgelopen jaar, even een moment van bezinning. Nu zou je misschien snel geneigd zijn om te zeggen dat het een vreselijk jaar was wat we maar snel achter ons moeten laten maar dat is voor mij iets te kort door de bocht. Ja natuurlijk was het een heftig jaar, hebben velen dierbaren verloren of zijn mensen nog aan het herstellen. Zien ondernemers met lede ogen aan dat wat zij in jaren van hard werken hebben opgebouwd, nu in rap tempo teniet wordt gedaan. Hebben veel mensen zorgen om hun zaak of baan of is het kwaad al geschied. En natuurlijk is dat ook wel iets wat bij ons speelt want Ardie werkt natuurlijk ook in een restaurant en is de toekomst over wanneer ze weer eindelijk echt met hun passie aan de slag kunnen nog een groot vraagteken.

Maar als ik heel eerlijk ben heb ik ook veel geleerd afgelopen jaar en heb ik ook heel veel prachtige dingen gezien en ervaren. De saamhorigheid vooral in de beginperiode in maart vond ik hartverwarmend. Prachtige initiatieven ontstonden spontaan, mensen lieten zich op hun best zien. En wij in het ziekenhuis werden ongelooflijk in de watten gelegd door heel veel ondernemers met prachtige en lieve attenties. Soms zelfs tot schaamte toe omdat er ook zoveel leed was in andere zorginstellingen en organisaties, en ik die mensen ook zo’n blijk van waardering gunde. Maar wat me vooral is bijgebleven is het feit dat ik het zo weinig op pad kunnen gaan helemaal niet zo erg vond. Natuurlijk hadden we het weer enorm mee en hebben Ardie en ik heel veel genoten van onze tuin en van elkaar. Ardie had zich de woorden van Ruben Nicolai ter harte genomen en probeerde mij minstens 1x per dag aan het lachen te maken (trouwens nog steeds), wat eigenlijk ook altijd lukt. En verder genoot ik vooral veel van mijn hobby’s en de rust. Want ja, het werd me wel duidelijk dat e.e.a. aan sociale contacten ook best wel wat minder kan zodat ik meer tijd heb om te genieten van rust en stilte. Ook heb ik het wandelen opgepakt toen fitnessen niet meer ging en ik moet zeggen dat het met prima bevalt. Gemiddeld loop ik zeker 5 dagen in de week een rondje. Vaak kort maar soms ook langere, net wat mijn knieën prettig vinden.

Natuurlijk zijn er mensen die ik graag weer zou willen knuffelen of spreken. Natuurlijk baalde ik er van dat we onze vakantie moesten annuleren en ik vond die eerste dagen dat het ziekenhuis leeg was vreselijk. Maar zoals ik al zo vaak gezegd heb, het is even niet anders en in plaats van te kijken naar wat allemaal niet kan, besloot ik al snel te kijken naar wel kan. Bovendien heb ik een diep vertrouwen dat e.e.a. uiteindelijk wel weer op zijn pootjes terecht komt en dat we hier op een of andere manier er uiteindelijk weer sterker uitkomen.

Trots ben ik ook. Op mijn collega’s aan het bed die zo ongelooflijk goed werk verrichten ook al loopt menigeen op het tandvlees, op mijn directe collega’s die binnen no time noodscholingen klaar hadden staan in het begin van de eerste golf en die allerlei creatieve oplossingen bedachten om dingen gerealiseerd te krijgen. Op onze trainers die zo flexibel meebewogen met alle veranderingen. Maar zeker ook trots op Ardie en zijn collega’s die heel snel met elkaar de schouders er onder zetten en creatieve manieren bedachten om toch nog iets te kunnen doen. Die zelfs prijzen wonnen voor initiatieven die ze ontwikkelden. Een bevlogen team met zorgzame, eerlijke en hardwerkende ondernemers aan de leiding. Trots op al die ouders die zowel thuis moesten werken als hun kinderen bij schoolwerk moesten begeleiden, want ik geloof meteen dat dat een uitdaging kan zijn. En ja, ik ben ook trots op mezelf. Dat ik geen moment echt bang ben geweest voor het virus ondanks dat ik absoluut in de risicogroep zit en besmettingen soms heel dicht bij kwamen. Ik had en heb een diep vertrouwen in mezelf en mijn lijf. Wat niet wil zeggen dat ik onnodige risico’s neem. Dat zou simpelweg stom zijn. Ik zie en hoor de verhalen van mensen aan het bed te veel om het virus niet serieus te nemen. Ik ken mensen die na het doorlopen van een ‘milde’ infectie maandenlang kampen met extreme vermoeidheid, mensen in de bloei van hun leven. Desondanks ben ik niet bang. Angst is in mijn ogen een hele slechte raadgever. Gezond verstand werkt voor mij beter 😉 zo vermijd ik drukte, haal geregeld een frisse neus, neem braaf mijn multivitaminen (moet ook sinds mijn operatie), zorg voor voldoende slaap en ontspanning en probeer zo min mogelijk stress te hebben. Kortom, ik doe er alles aan om mijn weerstand zo sterk mogelijk te houden.

De laatste week voordat veel van mijn collega’s gingen genieten van hun welverdiende vakantie waren er een aantal prachtige momenten op het werk. Eerst hadden we de digitale kerstborrel met de directie, prachtige (gemeende) woorden van waardering en als klap op de vuurpijl een prachtig lied van Lex Uiting. En tijdens ons jaarlijkse kerstontbijt met de afdeling, deze keer digitaal. Onze leidinggevende had een mooie speech, een collega had een prachtige kerstwens, 2 andere collega’s en ik hadden een opname gemaakt waarin we Rudulph the rednosed reindeer zongen (natuurlijk op veilige afstand) en aan het eind nam iedere collega even het woord om elkaar toe te spreken. Het bleek maar weer eens wat een geweldig team we hebben. Eens te meer werd mij duidelijk dat afstand geen belemmering hoeft te zijn voor verbinding….

En nu geniet ik van een tijdje vakantie. Gisteren was mijn laatste werkdag dit jaar. Tijd om even gas terug te nemen en vooral te genieten van en met de mensen die me na staan.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen en een geweldig mooi nieuwjaar toe, in verbinding met jezelf en iedereen die je lief is. En graag sluit ik af met het prachtige nummer van Lex… Aafgelaope jaor

Tagwolk