Op weg naar mezelf

Zoals ik in mijn vorige blog schreef had ik midden oktober weer een controleafspraak in Eindhoven. De zgn. haljaarlijkse controle als ik me niet vergis. Nu maakte ik me er niet bepaald druk om zoals jullie al konden lezen, ik voelde me prima, het ging lekker dus er konden hooguit wat bloedwaardes uit zijn gekomen die misschien voor verbetering vatbaar waren. No worries.

Eigenlijk was het enige stresspunt die dag op tijd komen. En dat bleek nog niet mee te vallen. Tot 2x toe werd ik omgeleid door een vrij ernstig ongeval met 2 vrachtwagens in Deurne waardoor ik 5 min voor mijn afspraak mijn auto parkeerde en mijn zo erg verlangde cappuccino van de espressobar op mijn buik kon schrijven aangezien ik inmiddels ook heel dringend naar het toilet moest.
2 min voor mijn afspraak stond ik aan de balie en ik heb amper door kunnen ademen voordat ik naar binnen kon voor mijn eerste afspraak bij de PA.

Eigenlijk valt er niet veel te melden buiten dat mijn ijzergehalte te laag was. Die zat op 3.2 terwijl 7 de ondergrens is en de voorkeur op 10 of meer geloof ik. Dat moet ik dus even in de gaten houden. Binnenkort nog een keer bloed prikken om te kijken of het al beter is en proberen er met voeding wat aan te doen. Omdat ik me niet moe voel (niet meer dan te verwachten met de lange dagen en vele uren die ik momenteel maak op het werk), vonden we het allebei nog niet nodig om aan de medicatie te gaan. Vooral omdat ik altijd het gevoel heb dat die tabletten weinig doen behalve opstiperen…grijns.

Ook de fysiotherapeut was heel tevreden, mijn conditie is sterk verbeterd en mijn spiermassa is gegroeid sinds de eerste meting bij de intake. Meer dan een ga zo door had die dus net te melden en eigenlijk gold hetzelfde voor de diëtiste.

Dik tevreden liep ik het ziekenhuis weer uit, op weg naar mijn eigen ziekenhuis om als een haasje aan het werk te gaan. Heel tevreden, en heel nieuwsgierig naar het verdere verloop. Nu na een half jaar is de grootste snelheid qua afvallen er wel uit. Nu komen de momenten van langer stilstaan en mondjesmaat afvallen Wat ik nog wat probeer te rekken door juist nu het sporten wat te intensiveren. We zullen zien. Tevreden over de resultaten ben ik zoals ik al zo vaak schreef al lang. Zolang mijn knieën meewerken en mijn lijf blij is, ben ik dat ook.

Wat dat laatste betreft heb ik Ardie laatst wel flink laten schrikken. We hadden even daarvoor gegeten, best goed voor mijn doen ook. Toen ik ineens een heel beklemmend gevoel kreeg vlak onder mijn borsten. Ik herkende dit gevoel niet en merkte dat het niet wilde zakken. Dus ondanks dat het anders voelde dan normaal (nou ja, overkomt me tegenwoordig niet meer) als ik te veel gegeten heb, liep ik toch maar naar het toilet om te proberen iets over te geven. Op de momenten dat je te veel gegeten hebt na een maagverkleining geeft dat letterlijk en figuurlijk ruimte. Helaas deze keer niet, het beklemmende gevoel nam juist toe. Inmiddels kon ik niet meer fatsoenlijk doorademen en ijsbeerde ik door de kamer, niet de rust om even te gaan zitten zo vervelend voelde het.
Inmiddels maakte Ardie zich echt zorgen dus belde hij de huisartsenpost. Die eenmaal aan de lijn ging het snel. De triagiste wilde mij spreken en ondanks dat ik niet goed uit mijn woorden kwam, was het haar heel snel duidelijk dat het niet lekker ging. Ze was mijn gegevens aan het opnemen toen zij en ik merkte dat het ademen ineens weer wat beter ging. Maar gezien de overige klachten die ik beschreven had (tintelingen in arm en schouder, beklemmend gevoel op de borst, pijn die doortrok naar de rug)… tja, wilde ze me toch wel graag even zien. Wat ik ook heel goed begrijp, ben niet op mijn kop gevallen, alle symptomen kunnen nl. naar een hartinfarct wijzen, dan nemen ze echt geen risico. Dus of ik zelf kon komen met Ardie (ja graag, dan gaat het tenminste snel, ik voelde me al bezwaard omdat ik het gevoel had voor niets hun tijd in beslag te nemen).
De dienstdoende arts was een leuke jonge gast, die me meteen duidelijk maakte dat het juist goed was dat we gebeld hadden en dat het heel terecht was dat ik even gecheckt werd. Uiteindelijk werd het zelfs hilarisch omdat ze de band van de bloeddrukmeter met mensen met een bovengemiddelde bovenarm niet konden vinden. De halve post is er volgens mij voor op de kop gezet waarbij hij concludeerde “zie je wel dat het goed is dat je gekomen bent, nu weten we tenminste weer waar hij ligt” (toen hij eenmaal gevonden was)… hahhahah.

Mijn bloeddruk was zoals altijd perfecto (111-70), mijn pols relaxt (60), geen rare geluiden in hart long gebied en alleen de plek waar het zo benauwd voelde was nog wat gevoelig bij het onderzoek, wat niet raar is.
Uiteindelijk kwamen Ardie en ik tot de conclusie dat het gas van het prik wat ik misschien iets te kort voor het eten gedronken had wel eens de boosdoender kon zijn, aangezien gas niet meer in de uitsparing van mijn maag kan ophopen aangezien die weggesneden is. Klonk aannemelijk vond ook de arts dus gerustgesteld konden we weer naar huis. Al gaf de arts wel aan dat het ook nog op galstenen zou kunnen wijzen.

Tot nu toe heb ik nog 2x een soortgelijk (maar korter van duur) gevoel gehad. 1x thuis vlak na die eerste keer en afgelopen week op het werk. Gelukkig toen ook niet zo lang als de eerste keer, maar wel vervelend. Toch maar even in de gaten houden. Misschien hoort het allemaal wel bij elkaar, de iets afwijkende waardes, de krampen (bijna standaard) ’s morgens in mijn kuiten en dit gevoel wat soms even de kop op steekt.
Zoals ik al schreef. Ik maak me er totaal geen zorgen om. Het is puur iets om even in de gaten te houden. Vooral om zeker te zijn dat een van mijn
organen niet te kort komt door de beperkte voedsel inname. Dat mijn lijf af en toe even kraakt is niet gek. Ik ben EN geen 25 meer, en de afgelopen 47 jaar heeft mijn overgewicht waarschijnlijk op bepaalde fronten mijn lijf ook wel letterlijk en figuurlijk in de weg gezeten. Dat heb ik nooit voor waar aan willen nemen, maar inmiddels durf ik ook dat mee te nemen in mijn overwegingen. Ik blijf wel flink ageren tegen die hedendaagse manier van meten, alsof mensen in een standaard passen. Ik ben geen standaard maat en zal het nooit worden, net zoals 80 % van de wereldbevolking wat dat betreft. Een een stevig mens wat gezond leeft en beweegt is voor mijn gevoel een stuk gezonder dan een slank mens wat bv. de hele dag zit, volop vette hap naar binnen slaat en niets doet aan beweging. Slank is niet automatisch gezond net zo min als dat dik automatisch ongezond is.
Het enige wat ik inmiddels wel aanneem is dat dat het overtollige vet rondom mijn organen, wat er ongetwijfeld heeft gezeten en voor een deel nog zit, mijn lijf geen goed heeft gedaan. En de afvalstoffen die het afgelopen half jaar vrijkomen doordat de vetcellen geleegd worden door deze afvalperiode, tja, dat is natuurlijk ook best pittig voor lijf en leden. Ik vraag dus best veel van mijn lijf en ben hartstikke trots op haar dat ze desondanks zo vrolijk verder huppelt door het leven.

Veel liefs,
Harriëtte

Advertenties

Het was alweer een maandje geleden dat ik mijn vorige blog schreef, en het begon weer te kriebelen, dus voila.

Op dit moment gaat het ondanks verkoudheid en dat het mega druk is op het werk, uitzonderlijk goed met me.
Ik lijk minder last van brandend maagzuur te hebben en ik heb het vermoeden dat het niet meer drinken van de poederkoffie op het werk daar een grote rol in speelt, net zoals dat ik nog beter oplet wat ik in mijn mond stop. Het kost me dan wel elke dag een paar euro om fatsoenlijke koffie te kopen maar dat is het wel waard vind ik, zeker als het zo’n positieve invloed op mijn maag heeft.

Het afvallen gaat nog steeds gestaag door, inmiddels staat de teller op -34,8 kg. Wat laatst ook wel in een heel komisch tafereel resulteerde.
Ik had een spijkerbroek aan die altijd heerlijk zat in mijn vorige slankere periode, echt een favorietje. Hij leek wat groot geworden dus had ik hem al extra in de droger gedroogd. Maar na een dag dragen merkte ik dat hij wel erg hard afzakte dus voorzichtigheidshalve hield ik tijdens het lopen de rest van de dag een hand in de zak. Eenmaal thuis gekomen ging het alsnog mis. Ik moest bukken en toen ik omhoog kwam lag mijn broek aan mijn enkels. Ja … aan de voordeur! Ik heb nog snel even gekeken of iemand het gezien had en ben snel naar binnen geglipt. Gelukkig had de camera van het alarm het nét niet op tape staan…hahahahha.

Maar goed, dat maakt dus wel dat ik mijn kledingkast weer een kritisch onder de loep moet nemen want die broek kwam uit de collectie kleinste kleding die ik nog had. Voor de winter kan ik nog enigszins vooruit met de jurkjes die ik nog heb. Met een legging of een maillot kan dat nog wel een tijdje, die mogen ietsjes te groot zijn, maar broeken had ik geen een meer (ook geen legging die niet lubberde) dus ik moest laatst toch echt even op wat nieuws uit.
Uiteindelijk ben ik geslaagd in een Duitse discount omdat ik er nu niet te veel geld aan uit wil geven. Wat wel heel gaaf is om te zien is dat deze broek 1 maatje groter is dan het jurkje wat ik droeg tijdens mijn vormsel. Nu denk ik wel dat de maten in de loop der jaren wat opgerekt zijn maar toch, ik zit blijkbaar toch echt nu in de kleinste maat als volwassene ooit. Best wel bizar eigenlijk.
Het regent ook complimenten, vooral de laatste weken, wat ook wel heel erg leuk is eerlijk is eerlijk.

Natuurlijk gaat mijn lijf wat meer hangen, dat is onvermijdelijk. Vooral bij mijn armen en borsten is het goed te zien. De buik ook wel, maar die is vooral gerimpeld en och, die vond ik al nooit echt mooi dus whatever. Er mee zitten doe ik niet. Sterker nog, ik heb besloten binnenkort maar eens naar de sauna te gaan. Daar ben ik nog nooit geweest, dat was toch echt altijd een brug te ver voor me. Maar ik merk dat ik me mentaal een stuk sterker voel en er eerlijk gezegd redelijk schijt aan heb wat de anderen van me denken. Ik weet dat ik van dat soort dingen enorm geniet, het doet me goed en het wordt tijd dat ik mezelf dat niet meer onthoud.

Dat is in feite de grootste winst vind ikzelf. Natuurlijk ben ik er blij mee dat mijn lijf er (met kleding aan) beter uitziet, ik zie zelf ook wel dat mijn gezicht minder pafferig is, dat kleding me leuker staat etc. Maar ik vond mezelf nooit lelijk (goddank). Mijn grote winst zit er in dat ik veel beter in mijn lijf zit dan sinds heel lang. En ik denk dat het hebben van veel en veel minder pijn, daar het meeste debet aan is. Doordat ik weer beter kan bewegen, kan ik meer ondernemen, ik kan weer sporten (wat ook erg lekker voor het koppie is) en ik kan er weer op uit. Het maakt me nog zoveel meer duidelijk hoe opgesloten ik me soms gevoeld heb vorig jaar. Dus ja, ik ben HEEL blij dat ik de stap gezet heb en de operatie heb ondergaan. Eigenlijk ervaar ik maar 1 (groot) nadeel en dat is het haarverlies. Ik hoop echt dat dat snel ophoudt, ik had al niet zoveel en elke dag gaat er wel weer een flinke pluk uit. Maar goed, zou het echt heel vervelend worden ga ik gewoon aan de extensions heb ik mezelf beloofd.
Hoe dan ook, dat ik zoveel beter in mijn vel zit maakt dat echt veel meer kan hebben. Dat ik ondanks dat het ECHT heel hectisch is op het werk, me redelijk in balans voel. Misschien zelfs wel meer dan ooit. Telkens als het dreigt me aan te vliegen hou ik mezelf voor dat wat is geweest niet meer van belang is (fouten die er soms insluipen die heel vervelend voor de gebruikers zijn, vind ik altijd heel lastig, maar is onvermijdelijk met deze werkdruk), wat er allemaal nog komt heb ik op dit moment geen invloed op dus hou ik me alleen bezig met het nu. Heerlijk! Ik hoop dat ik dat kan vasthouden ;-).

Door die drukte heb ik wel mijn privéagenda duchtig onder de loep genomen en zorg ik voor genoeg ‘lummelmomentjes’. Dat houdt soms in dat ik afspraken met vriend(inn)en moet afzeggen, maar gelukkig heb ik hele lieve vriend(inn)en die dat begrijpen. In mijn vrije tijd wil ik mezelf nu niet te vol plannen zodat ik genoeg tijd heb om bij te slapen, te wandelen en indien nodig, paraat te staan voor vriendin waarover ik in het vorige blog schreef.

Gelukkig heb ik ook nog de dinsdagavond bij het koor, altijd een goede uitlaatklep ondanks dat we heel hard aan het werk zijn voor ons jubileumconcert volgend jaar (we moeten heel veel nieuwe nummers instuderen). En de vrijdagavond waar ik me meer en meer op verheug merk ik. Heerlijk losgaan op de djembe. Een prachtige groep mensen waar ik me vanaf les 1 heel welkom en thuis voel.

Dinsdag heb ik mijn volgende controleafspraak bij het Catharina ziekenhuis. Laatst heb ik bloed moeten prikken zodat ze kunnen zien of alle waardes oké zijn. Dus ik ben best benieuwd wat daar uitgekomen is, maar zoals ik al schrijf, ik voel me heerlijk dus heb er alle vertrouwen in. Dus ja, zoals de titel van dit blog al aangaf.. still goiïng strong!

Liefs,

Harriëtte

Nadat ik mijn vorige blog geschreven had realiseerde ik me al snel dat het eigenlijk nergens echt over ging. Ik had heel sterk de behoefte om iets te plaatsen maar veel zinnigs had ik eigenlijk voor mijn gevoel niet te melden. Dus eigenlijk was het een blog om iets te bloggen.

Aan de andere kant was het voor de lezers misschien ook wel eens lekker om gewoon een simpel bloggetje te lezen over hoe lekker e.e.a. nu eigenlijk verloopt, maar veel voldoening haalde ik er niet uit. Helpt een blog me normaal gesproken dingen op een rijtje te zetten of soms zelfs om mijn ogen te openen voor iets wat me nog niet echt helder was, nu deed het me vrij weinig.

Dat het zo lekker ging was trouwens wel weer een valkuil voor ons Jetje, want natuurlijk ging ik weer eens vol gas vooruit. Pakte weer van alles tegelijk op en omdat het zo goed met me ging kreeg ik op het werk ook weer meer klussen mijn kant opgeschoven. Blijkbaar hadden we me een hele tijd veel meer ontzien dan dat ikzelf doorhad….

Dat alles resulteerde uiteindelijk in een paar (te veel) te korte nachtjes, lange werkdagen en een volle agenda in de avonduren en weekenden. En dat resulteerde uiteindelijk dinsdag in een dag dat mijn hoofd even niet meer mee wilde werken. Ik werd ’s morgens wakker uit een hele diepe slaap, en op een of andere manier wilde mijn hoofd niet echt mee wakker worden. Ik had dat gevoel wat je wel eens kunt hebben als je iets te snel overeind komt uit bed, alleen zakte het bij mij niet. Ook niet na mijn ontbijt, ook niet na de eerste koffie en tweede koffie op het werk, gewoon helemaal niet. Als ik zat ging het nog enigszins, als ik opstond moest ik uitkijken niet om te kiepen.

Dit gevoel werd eigenlijk alleen steeds erger waarna ik uiteindelijk besloot maar eens een collega te vragen of dit aan mijn bloedruk kon liggen. En dat is dan wel de mazzel als je werkt waar ik werk met al die (ex) verpleegkundigen om me heen. Er werd meteen een bloeddrukmeter uit het leslokaal gehaald en meteen de expert (een vaste trainer van ons) erbij. Ik kreeg een hartslagmeter op mijn vinger en de band werd vakkundig aangelegd. De eerste meting gaf een onderdruk van aan wat inderdaad wel aan de lage kant is (heb hem nog wel eens lager gehad), maar de tweede meting gaf een onderdruk van ik meen 72 aan. Hartstikke prima dus.
Mijn collega opperde toen of het niet de suiker kon zijn. Dat kon natuurlijk ook, maar helaas had ik mijn prikkertje niet bij dus dat kon ik niet snel ff testen. Uit voorzorg kreeg ik een suikerzakje aangereikt maar ook daarna (jakkes) werd het niet echt veel beter.
Mijn lieve collega alias mijn “werkman” was zo lief zijn arm aan te bieden rond lunchtijd zodat ik niet om zou kiepen en vroeg in het restaurant nog een keer na of hij me echt alleen kon laten of hij even mee moest lopen (lief he). Na de lunch was het wel iets beter maar het vage gevoel bleef de hele dag hangen waardoor ik uiteindelijk besloot de repetitie die avond maar af te zeggen. Een ruimte vol met deze gezellige, maar soms ook wel ietwat drukke dames was me ff te veel. Ik wilde eigenlijk alleen maar naar bed.
Eenmaal thuis prikte ik alsnog mijn bloedsuiker, 5.2 net voor het avondeten is niet schokkend dacht ik zo. Dus na het eten ben ik braaf het bed in gedoken en alleen rond middernacht nog even naar beneden omdat het anders wel heel saai voor Ardie werd. Uiteindelijk dus een nacht als een blok gemaft en daags er na ging het wel weer. Die ochtend was mijn bloedsuiker nuchter 5.6 dus eigenlijk gewoon hartstikke mooi voor een ex-diabeetje.
Ik gooi het dus maar gewoon op oververmoeidheid en een waarschuwing van mijn lijf om toch echt te zorgen voor voldoende rust. Dus ook de avond er na ben ik weer braaf op tijd naar bed gegaan. Ik moest zo snel mogelijk weer fit zijn aangezien ik vrijdag een belangrijke afspraak met mijn vriendin had staan.

Gelukkig is dat ook gelukt. Kon ik zowel op het werk lekker gas geven zodat de conceptplanning Q1 2018 inmiddels (op tijd) de deur uit is, en ik vandaag ook met een gerust hard vrij kon zijn. Een momentje van bezinning en zelfreflectie was dus blijkbaar hoognodig en gelukkig heb ik geluisterd. 😉

Spiegeltje, spiegeltje

Want vandaag is de dag dat mijn lieve vriendin onder het mes gaat. Na maanden, wat zeg ik… jaren van gesodemieter rondom haar urineleider die beschadigd is na de bestralingen tijdens haar behandeling van baarmoederhalskanker, is vandaag EINDELIJK de dag aangebroken dan ze een nieuwe urineleider aangelegd krijgt. Geen sinecure, ik geloof dat de operatie een uur of 3 duurt!

Vriendin was harstikke zenuwachtig, wat ik natuurlijk ook wel begrijp. Als je al zo lang aan het sodemieteren bent met je gezondheid, als je al een nier hebt ingeleverd omdat die na al het gedoe het niet meer deed, als je op en af in het ziekenhuis ligt en al ik weet niet hoe lang niet meer kunt werken en je meer en meer in een soort isolement terecht komt… dan heb je niet meer zoveel vertrouwen in je lijf en een goede afloop denk ik. Verrekt knap als je dat wel hebt.

Ik was dus ook heel blij dat ze me vroeg om mee te gaan en dat ze aangaf gisteravond bij ons te slapen. Zo’n laatste avond voor een grote operatie in je eentje doorbrengen terwijl je zo zenuwachtig bent is geen strak plan. We hebben er gisteravond dus nog een leuke avond van gemaakt en vanmorgen rond zes uur gingen onze wekkers weer en togen we via een toeristische route (file op de A73 gaf miep aan) naar het Radboud.
Eenmaal op de kamer belde de OK op. Ze zou eigenlijk om 10.30 uur aan de beurt zijn maar ze kon nu al komen. Waarschijnlijk is er iemand uitgevallen. Rottig voor diegene, top voor vriendin! Geen tijd meer om te piekeren, uitkleden, bed in en hoppa.. naar de OK.

Met een beetje mazzel is ze dus over een uurtje of 4 weer terug op haar kamer en kan ik checken hoe het gegaan is en haar nog ff een lekkere knuffel geven voordat ik ga. Ik vond het fijn om hier te blijven en te wachten, en gelukkig vond zij dat ook fijn. Vertrouwen dat het nu eindelijk goed komt met haar heb ik absoluut maar toch zal ik blij zijn als ik ze weer in de ogen kan kijken….
En dan denk ik wel… waar maak ik me soms ook druk over. Als ik naar haar kijk en de ellende die ze de afgelopen jaren heeft meegemaakt dan is zelfs het afgelopen heftige jaar van mij nog peanuts. En ja, dan prijs ik mezelf heel erg gelukkig.

Liefs,

Harriëtte


Het is weer ruim een maand geleden dat ik wat schreef, en voor mijn gevoel werd het weer eens tijd 😉

Het gaat goed met me, heel goed zelfs. Ik heb het idee dat ik weer meer mezelf ben. Uit het toch wel behoorlijke dal waar ik vorig jaar met enige regelmaat in donderde, en vooral volop genietend van alles wat nu weer kan. En dat straalt geloof ik ook wel heel duidelijk van me af.

Het sporten gaat ook steeds beter, ik fitness 1 tot 2 keer per week en voor de rest martel ik de hometrainer thuis met enige regelmaat. Wel let ik goed op de signalen van mijn lijf aangezien Jet wel een beetje de neiging heeft soms wat hard van stapel te lopen… en das niet handig met een paar knieen die aardig wat te verduren hebben gehad.

M.b.t. de opleiding ben ik er inmiddels uit wat ik wil gaan doen. Een 1 jarig programma van de NCOI  officemanagement. Het secretaressewerk trekt me het meest, en is volgens mij ook dat waarik goed in ben. Bovendien sluit het ook aan bij wat ik nu doe als planner. En dat het een jaaropleiding is maakt het wel zo overzichtelijk. Dat is te plannen zeg maar. Een jaar vooral investeren in een opleiding en minder aan sociale contacten etc… dat moet te doen zijn denk ik. Wel ben ik nog aan het uitzoeken hoe ik het ga financieren want tja, goedkoop is het nu niet bepaald… jeetje.

Djembeles ben ik ook gaan doen. Kei leuk! Tot nu toe heb ik nog maar 2 lessen gevolgd maar ik vind het echt een toffe groep mensen, en het trommelen vind ik ook erg leuk om te doen tot nu toe. Op dit moment is het een heerlijke afsluiting van de week en begin van het weekend. Natuurlijk moet ik straks als ik aan mijn opleiding begin ff kijken of het dan nog past allemaal aangezien de vrijdag waarschijnlijk mijn schooldag wordt, maar dat zie ik t.z.t. wel.

Op het werk komen er een paar heftige maanden aan. We gaan over naar een ander leermanagementsysteem (het syteem waarmee wij werken om scholingen te registreren,  e-learnings in te hangen en waar mensen zich in kunnen schrijven voor scholingen. Het systeem moet 1 december operationeel zijn en natuurlijk moet het normale werk ook doorgaan. Natuurlijk moeten we bepaalde dingen even laten maar ik vraag me sterk af wat ik dan moet gaan laten liggen de komende tijd dus waarschijnlijk gaat het in de praktijk gewoon betekenen dat ik (en met mij veel collega’s) met enige regelmaat flink over zullen moeten werken, Maar … met een beetje mazzel hebben we dan ook wel wat moois staan, dus het moet maar ff.

Inmiddels ben ik weer actiever in mijn koor (Happy Sound) geworden. Ik had al de rol als choreografe en nu mijn ‘sister’ Anja weer terug is bij het koor merk ik dat dat ook weer meer bij me begint te leven. Zal ook nodig zijn aangezien we in oktober volgend jaar ons 35 jarig jubileum vieren. Buiten het choreografie gedeelte ben ik nu ook lid van de muziek commissie. Eerlijk is eerlijk, ik vind het wel prettig om mee te kunnen beslissen welke nummers we doen. Dus ook daar reuring genoeg.

Qua afvallen gaat het gestaag door. Niet meer zo snel als in het begin, maar goed het is inmiddels ook 6 maanden geleden dus dat is vrij normaal. Inmiddels ben ik 31,5 kg kwijt. Op naar de 40! hahahahah. Qua kleding zit ik in de kleinste maten in mijn kast dus als ik die -40 aantik zal ik waarschijnlijk echt uit moeten op nieuwe dingen. Maar dat zien we dan wel weer.
Eten gaat het steeds beter. Ik kan iets grotere porties op, en ik leer meer en meer rustig te eten zodat ik ook niet zo snel dichtklap. Hele grote porties kan ik niet goed handelen, dan wordt ik al bijna misselijk van de aanblik.
En ja, natuurlijk gaat mijn vel wat meer hangen. Nu had ik al flinke flubberarmen, dat is alleen nog wat erger geworden. En buik wat eerste gevuld was, is nu een stuk gerimpelder. Tja, het zij zo. Kan er niet wakker van liggen en op de momenten dat ik er van baal ga ik voor de spiegel staan en ga ik gekke bekken trekken met mijn buik, net zolang tot ik de slappe lach krijg.. hihi.
Ik wist dat dit ging gebeuren en neem het op de koop toe. Liever een flubberlijf dan een ongezond lijf, simple as that. Wat dat betreft merk ik dat ik nog wat zelfverzekerder ben geworden, nog iets meer schijt aan de massa en meer mijn eigen gevoel volgen. Wat ook betekend dat ik waarschijnlijk binnenkort een laatst hobbel ga nemen m.b.t. m’n lijf… ik ben nl. van plan om binnenkort voor het eerst van mijn leven naar de sauna te gaan. Mijn lieve vriendin Hellen kan bijna niet wachten…hahhahaha. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn, dat is wel heel erg jezelf (letterlijk en figuurlijk) blootgeven. Maar aangezien de sauna wel iets is wat me trekt, ga ik gewoon door die zure appel heen en kom er ik waarschijnlijk snel genoeg achter dat ook daar het hele gebeuren in mijn hoofd groter was, dan het in werkelijk was. Maar zodra ik die horde genomen heb horen jullie het vanzelf.

Dus tja. Eigenlijk niet veel bijzonders te melden. Het gaat “gewoon” lekker! 🙂

Groetjes,

Harriëtte

Lieve mensen,

Er moet me even iets van het hart. Even een tip naar iedereen die het betreft…

Met enige regelmaat wordt mij gevraagd “mag je dat (wel)?”, en als ik weiger “ik heb ook rauwkost als je dat wel mag”, of… “echt niet?”, “echt niet? Kan ook een klein stukje hoor!”. Enz. enz. enz. Iedereen die wel eens aan de lijn doet zal het waarschijnlijk wel herkennen 😉

Op de eerste plaats IK MAG ALLES! Ik schrijf het maar even met hoofdletters om het wat kracht bij te zetten. NIEMAND verbied mij om wat dan ook te doen, nu niet, vroeger niet en in de toekomst ook niet. Afvallen, aan je gezondheid werken, opletten of hoe je het ook wilt noemen (lijnen heb ik verbannen uit mijn vocabulaire, lijnen is gewoon een ander woord voor crashen en daarmee je stofwisseling naar z’n moer helpen), heeft ALLES te maken met keuzes maken en NIETS met moeten en mogen.

Jarenlang heb ik moeite gehad met het feit dat altijd minstens 1x, vaak zelfs 2x, gevraagd werd of ik echt niets wilde. Dan had ik al moedig de eerste keer afgeslagen omdat ik gebak vaak niet eens zo lekker vind, ook al had ik wel trek. Vaak lukte me dat de 2e keer ook wel behalve als het knaagje in mijn maagje te groot was OF de gastheer/vrouw te overtuigend was. Een 3e keer afslaan mislukte vaak.

Weet dat ik al jarenlang bewust keuzes maak m.b.t. wat ik eet bij feestjes of niet. Omdat ik vaak meer een liefhebber ben van hartig, sloeg ik vaak het gebak af. Een bewuste keuze en schadebeperking om het zo maar even te noemen.

Tegenwoordig is het hele verhaal aan de ene kant simpel en aan de andere kant nog wat complexer. Dit omdat ik in feite niet tegelijkertijd mag eten en drinken. Tja… koffie met gebak, of koffie of gebak dus. Maar van gebak krijg je weer dorst dus toch maar koffie? Of dan maar een heel klein stukje en heel lang doen over mijn koffie? Of toch maar gewoon koffie 😉 Bij het stokbrood met salade is het simpel, die kan ik hooguit 3 op dan zit mijn maag vol. Klaar, done, en meteen het avondeten genuttigd of als ik later ben het tussendoortje, als er maar eiwitten in zitten. Dus een nee kan ook simpelweg betekenen dat ik genoeg gehad heb.

Om dus even terug te komen bij wat ik kwijt wil. Please…. laat 1x weigeren voldoende zijn, als ik me bedenk durf ik dat echt wel te zeggen en vraag ik wel om iets. En please pretty please… praat niet over mogen, dat irriteert gewoon (hoe goed bedoeld het ook is). IK neem de beslissingen, IK ben verantwoordelijk voor mijn daden (en dus ook wat ik eet), maar JULLIE kunnen me hierbij op deze manier heel goed helpen. Deal?

Liefs,

Harriëtte

Dinsdag was het dan zo ver, de 3 maanden controle (3 maanden na de OK) bij het Obesitascentrum van het CZE. Om eerlijk te zijn had ik er wel een beetje naar uitgekeken. Ik was heel benieuwd hoe het iedereen was vergaan en ook wel nieuwsgierig wat de professionals van mijn vorderingen vonden.

Natuurlijk was ik weer veel te vroeg daar. Tja, had om 08.15 u de eerste afspraak en ’s morgensvroeg is het niet bepaald rustig rondom Eindhoven dus ik zat om 06.45 u in de auto. Rond 07.15 u werd hij (en ik er bij) trouwens op een haar na in de poeier gereden door iemand die blijkbaar vergeten is dat je bij het wisselen van de baan even over je schouder kijkt. Toen ik eenmaal mijn hart weer van m’n dak geschraapt had, en natuurlijk ook wat pittige scheldwoorden geuit had, kon ik rustig het laatste stukje naar het ziekenhuis voortzetten.

Gelukkig was een van mijn kamergenotes van de operatiedag ook vroeg aan de beurt dus we hebben hartstikke gezellig bij zitten kletsen en voor we het wisten waren we aan de beurt. Eerst naar de diëtiste.
Daar zette ik onbedoeld meteen de toon van het gesprek met mijn droge opmerking “goh… jij groeit, ik krimp” nadat ze met een collega aan het ginnegappen was dat de werkjas nog maar net om haar zwanger buik paste. Ze vertelde dat het ziekenhuis geen zwangerschapsjassen heeft, wat ik eigenlijk wel heer raar vind als je bedenkt dat waarschijnlijk 80-90% van werknemers vrouwen zijn… raar toch?
Zij en haar collega moesten in elk geval erg lachen om mijn opmerking en de rest van het gesprek bleef de vrolijke toon wel hangen. Al had ze absoluut ook wat goede tips.
Ze was harstikke tevreden (net zoals ik), en vond dat ik erg goed bezig was maar had natuurlijk ook nog wat tips waar ik nog wat verbeteringen aan kon brengen. M.n. qua brood moet ik proberen nog wat meer te eten. Nu heb ik maar 1 broodmaaltijd en de voorkeur ligt bij twee, dus proberen ’s avonds nog een cracker te eten.
Maar verder had ze weinig toe te voegen.

Daarna hadden we een groepsgesprek met een groepje van 6 personen. We kenden elkaar al een beetje omdat we allemaal op dezelfde dag geopereerd zijn. Wel heel fijn, en ja, we hebben ook wel de mazzel dat we een leuke groep mensen hebben.
We moesten eerst een soort kennismakingsronde doen waarin we ook aangaven (als we wilden) hoeveel we wogen bij de operatie, en hoeveel we afgevallen waren sinds de ok. Maar je mocht er ook bij zeggen hoever je nu in totaal was, en natuurlijk hoe het gegaan was de afgelopen maanden. De verpleegkundige die het begeleidde stelde af en toe wat aanvullende vragen en soms wij onderling ook.
Wat ik vooral opvallend vond was dat we allemaal heel open waren, ook over onze oude gewicht, iets wat toch eigenlijk altijd wel een dingetje was. Al merk ik wel dat ik daar inmiddels wat gemakkelijker in ben. Mensen die dichtbij staan en die me er om vragen, geef ik daar eerlijk antwoord op. Maar nee, ik hang het nog steeds niet graag aan de grote klok 😉
Het anderhalf uur wat er voor deze bijeenkomst gepland stond vloog voorbij, zegt natuurlijk ook al wat.

Vervolgens ging onze groep naar de fysio waar we een fietstest moesten afnemen. Dat doen ze nu, bij de 6 maandelijkse controle, bij de 9 maandelijkse en volgens mij ook bij het jaar. Op die manier kunnen ze de fysieke vooruitgang goed meten.
Ook de spierkracht werd gemeten en gelukkig had ik daar niets ingeleverd, of het inmiddels alweer opgebouwd door de krachttraining.

Vond deze laatst op internet, vind hem wel heel toepasselijk 🙂

Rond half twaalf was ik klaar en kon ik weer op huis aan. Vol van alle gesprekken maar wel met een heel lekker gevoel.

Komend weekend moet ik mijn kledingkast toch maar eens echt onder handen nemen. Er ligt inmiddels wel e.e.a. in wat er uit kan. Sommige broeken en rokken vallen me zo van mijn billen. Tja, inmiddels bijna 26 kg lichter, het zou raar zijn als alles nog mooi zou passen.
Waar ik wel heel blij van werd was de ontdekking dat ik zo langzaamaan in de kleinste kledingmaat van mijn kledingkast beland ben. Ik kan nog heel even vooruit, heb er nog een paar dingen in zitten die wat strak zitten maar waarschijnlijk is dat met een paar weken ook voorbij.
Dus nu maar even goed van genieten want over een maandje of anderhalf zakt ook dat waarschijnlijk van m’n gat…. hahahahha,.
Gelukkig heeft inmiddels een koorlid aangeboden de echt leuke dingen voor me kleiner te maken, zodat ik er wat langer mee kan doen. Nieuwe kleren kopen is natuurlijk hartstikke leuk, maar wordt ook een dure hobby als je elke 6 weken zo’n beetje in een nieuwe maat aanbeland.
Daarbij zitten er echt hele leuke dingen bij die ook knap duur zijn geweest, dus vind ik het helemaal niet erg die wat langer door te kunnen dragen.
Maar dan nog, uitmesten wordt tijd, kan ik daar mooi die tweedehandswinkel voor mensen met een kleine beurs blij mee maken.
De volgende lading gaat naar een kennisje heb ik beloofd, dat zijn de kleren waar ik nu in pas en die ik straks wel weg doe. Tegen die tijd heb ik waarschijnlijk een heel zielig kledingkastje over…hahahahah.

Zoals jullie kunnen lezen gaat het erg goed met me. Ik zit lekker in mijn vel, heb weer lol in het leven, kan weer stukjes wandelen, het sporten verder oppakken, gemakkelijker bewegen, shoppen en leuke dingen doen. Heel veel dingen die ik een jaar lang niet gekund heb, of alleen met veel pijn.
Dat is zo’n verademing, en voelt als zo’n grote rijkdom, dat ik in een hele fijne, positieve flow zit. De obesitasverpleegkundige noemde dit de wittebroodsweken … hahahahah.
Wat me vooral in het begin verbaasd heeft is dat ik zoveel energie heb (inmiddels dan, de eerste tijd moest de narcose natuurlijk nog uit mijn lijf en liep ik nog niet zo soepel). Ik had eigenlijk gedacht minder energie te hebben door het weinige eten, maar ik merk er helemaal niks van. Of dat nu komt doordat je oude vetreserves verbrand of dat je lijf eigenlijk met heel weinig toe kan ben ik vergeten te vragen dinsdag, moet ik maar eens opschrijven, is toch wel een interessante om te vragen.

Het gaat zo lekker met me dat ik vorige week vrijdag een Djembé proefles heb genomen, en ik denk dat ik les ga nemen. Het was zó leuk! En blijkbaar had ik ook wel wat aanleg. En… ik denk er serieus over om een studie te gaan doen. Ik heb nu weliswaar mijn MBO directiesecretaresse diploma, maar eigenlijk wil ik mezelf nog wel een beetje verder kietelen. En aangezien ik nog niet helder heb wat ik op alternatief gebied nog wel bijleren, is het misschien wel handig om eerst maar eens iets te doen in het reguliere gebied. OF ik het daadwerkelijk ga doen zal er ook een beetje aan liggen of mijn leidinggevende mogelijkheden ziet om een deel op kosten van de zaak te doen, of bv. via een studiefinanciering. Ik zit er nl. aan te denken om een HBO opleiding te gaan volgen. De trend is nu eenmaal dat men meer en meer HBO diploma’s vraagt en zoals ik al schreef… ik vind het ook wel leuk om mezelf te kietelen. En aangezien ik de MBO examens zonder al te veel voorbereiding gehaald heb met best mooie punten, lijkt me een HBO wel een logische stap. Natuurlijk ga ik er nog even goed over nadenken en met een paar mensen over praten, maar het feit dat ik ermee bezig ben zegt wel heel veel over hoe het met me gaat.

Harstikke goed dus! Whoehoe!
Vandaar hierbij wat mij betreft een heel passend liedje van Marco:

Liefs,
Harriëtte

We zijn inmiddels weer een maandje verder dus ik vond het weer eens tijd voor een update.

Allereerst een nieuwtje waar ik HEEL blij mee ben. Vorige week was ik bij de diabetesverpleegkundige. Een week voorafgaande had ik mijn Hba1c weer moeten laten prikken. Daarmee controleren ze je bloedsuikerspiegel over een langere periode, en die was de vorige keer (bij de screeing bij het Catharina) echt te hoog, daar kwam er in feite uit dat ik een verhoogde suiker had. Jeuj….
De waarde nu was 41, de bovengrens is 43 (of was dat 53?) en.. de waarde nuchter was gedaald naar 5.7 (was op z’n hoogst rond de 12/13), yes!!!
In feite ben ik dus diabetespatiënte af, al ben je dat pas officieel als je 5 jaar lang zulke waardes hebt begreep ik van de verpleegkundige.
Kortom, de 2 dingen waarvoor ik het hele traject heb ingezet heb ik behaald. Ik loop weer redelijk pijnvrij en mijn suiker is weer normaal. De rest is een dikke vette bonus 🙂

Ik krijg ook al best veel reacties over dat ik er goed uitzie en dat je het goed begint te zien. Maar wat me wel opvalt is dat veel mensen nog best verbaasd reageren als ze horen hoeveel ik kwijt ben. Dus even voor iedereen die zich daarover verbaasd… 20 kg er af bij iemand van 80 kg ziet er anders uit als 20 kg er af bij mij…. simpel as that.

Maar dat alles is eigenlijk niet waar ik het deze keer over wil hebben. Deze keer wil ik iets kwijt aan iedereen die denkt dat mensen die een maagverkleining of gastric bypass ondergaan, kiezen voor een gemakkelijke weg. En ja, er zijn nog steeds (helaas) best veel mensen die dat denken. EN ja, daar kan ik knap pissig om worden. Het is een dom, kortzichtig, vooroordeel. zo dan, steek die maar in je zak. En nu ik je aandacht heb, lees hieronder maar waarom het niet een simpele oplossing is.

Ten eerste is het nogal een ingreep, niet geheel zonder risico’s. 1% van de geopereerden komt te overlijden ten gevolge van deze ingrepen. 1% klinkt misschien niet veel maar als je nagaat dat het Catharine alleen al gemiddels 1000 (en het aantal groeit) van dit soort operaties doet, is dat dus simpelweg statistisch gezien daar al 10 mensen op jaarbasis. Dan klinkt het al veel minder ‘te verwaarlozen’ .. nietwaar?
Geen weldenkend mens neemt dat risico (lijkt mij) onnodig en zonder dat de beslissing weloverwogen genomen is lijkt mij. De meeste mensen zien geen andere weg meer, hebben al van alles geprobeerd, hebben een leven lang van diëten, afvallen en weer aankomen, maar ook alle nadelen van te dik zijn achter zich en komen uiteindelijk (als ik even op mezelf te werk ga) als een soort laatste redmiddel uit bij een operatie.

Er is geen weg terug, eenmaal een operatie ondergaan zul je de rest van je leven heel bewust met eten en drinken bezig moeten zijn. Je moet zo’n beetje de hele dag door in de gaten houden wanneer je eet en wanneer dan weer drinkt aangezien dat niet meer samen mag. Dat is vooral in de zomermaanden best puzzelen op momenten, zelfs zozeer dat ik soms het eten maar even laat voor wat het is en me richt op het drinken. Dus ook geen glaasje fris of wijn bij een feestje met een stokbroodje met wat dan nog er bij. Hou het maar eens een dag in de gaten hoe snel je dat eigenlijk doet, eten en drinken tegelijk…
En als ik naar mezelf kijk, veranderd het ook ingrijpend je relatie met eten. Voor mij was eten voorheen iets wat samenhing met gezelligheid, met genieten, met kostbare momenten met Ardie en naasten. En een beetje zal dat wel blijven. Maar eten is de afgelopen maanden vooral functioneel geworden. Iets wat ik moet doen, en niet direct iets waar ik erg van geniet. Iedere keer weer dat beklemmende gevoel als je zo goed als vol zit wat niet fijn is (m.n. bij avondeten), iedere keer moeten nadenken hoeveel eiwitten ik neem die dag, wanneer, en of ik wel genoeg drink. Nee, dat is heus niet altijd leuk.
En ja, ik heb er zelfs wel eens een potje om gejankt. Dus als er ooit iemand tegen mij durft te zeggen (helaas doet men dat zelden, zo laf is men dan ook wel weer) dat ik voor de gemakkelijke weg heb gekozen, zal of heel hard moeten rennen omdat ik ze te lijf wil gaan, of kan verbaal de volle laag krijgen.
Dat is wel weer een leuke bijkomstigheid van de afgelopen maanden. Ik ben geloof ik een beetje assertiever geworden. Heb meer schijt aan wat men van me denkt (ja dat had ik wel al voor een deel, maar soms was dat ook wel een beetje bluf), en let meer op mijn grenzen.

Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest en wel nog dacht dat het een gemakkelijke weg was, het nu wat genuanceerder bekijkt. Trust me, opereren was jarenlang iets waar ook ik niets in zag, iets wat ik heel ver van me weggooide en wat ik “rommelen aan een relatief gezond lijf” vond. Ik wilde graag op een normale manier afvallen, door gezond eten en lekker sporten. Dat is me ook tot 2x toe goed gelukt (helaas heb ik het alleen niet er af gehouden). Toen ik dik anderhalf jaar geleden het weer oppakte, wilde mijn lijf niet meer. Ik kreeg veel last van mijn knieën, kon steeds minder en liep op een gegeven moment alleen nog met krukken en heb een maand of 3 niet of nauwelijks geslapen van de pijn. Samen met de stress van werk bracht me dat op het randje van een burn-out, waardoor ik uiteindelijk geen andere optie meer zag. Dus heb niet het gore lef om te zeggen dat ik voor de gemakkelijke weg gekozen heb. Oke?!

Zo… dat moest er echt ff uit hoor. Iedereen die bovenstaande niet betreft, sorry voor mijn soms wat harde woorden, het is niet tegen jullie bedoeld. Gelukkig ben ik gezegend met HEEL veel lieve mensen om me heen, die me steunen, oprecht belangstellend zijn. Daar ben ik HEEL blij mee.
Ik moest alleen ff mijn hart luchten. Blijkbaar hoort dat er ook bij in dit hele proces. Dingen niet in me opkroppen en met me meezeulen ergens in mijn onderbewuste, maar reageren en daarna loslaten. En langs mijn nog steeds redelijk brede rug af laten glijden.
En om heel eerlijk te zijn, dan deel van alle veranderingen vind ik wel erg prettig. Ik merk dat het me goed doet.

Liefs,
Harriëtte

Tagwolk