Op weg naar mezelf

Lieve mensen,

Er moet me even iets van het hart. Even een tip naar iedereen die het betreft…

Met enige regelmaat wordt mij gevraagd “mag je dat (wel)?”, en als ik weigerĀ “ik heb ook rauwkost als je dat wel mag”, of… “echt niet?”, “echt niet? Kan ook een klein stukje hoor!”. Enz. enz. enz. Iedereen die wel eens aan de lijn doet zal het waarschijnlijk wel herkennen šŸ˜‰

Op de eerste plaats IK MAG ALLES! Ik schrijf het maar even met hoofdletters om het wat kracht bij te zetten. NIEMAND verbied mij om wat dan ook te doen, nu niet, vroeger niet en in de toekomst ook niet. Afvallen, aan je gezondheid werken, opletten of hoe je het ook wilt noemen (lijnen heb ik verbannen uit mijn vocabulaire, lijnen is gewoon een ander woord voor crashen en daarmee je stofwisseling naar z’n moer helpen), heeft ALLES te maken met keuzes maken en NIETS met moeten en mogen.

Jarenlang heb ik moeite gehad met het feit dat altijd minstens 1x, vaak zelfs 2x, gevraagd werd of ik echt niets wilde. Dan had ik al moedig de eerste keer afgeslagen omdat ik gebak vaak niet eens zo lekker vind, ook al had ik wel trek. Vaak lukte me dat de 2e keer ook wel behalve als het knaagje in mijn maagje te groot was OF de gastheer/vrouw te overtuigend was. Een 3e keer afslaan mislukte vaak.

Weet dat ik al jarenlang bewust keuzes maak m.b.t. wat ik eet bij feestjes of niet. Omdat ik vaak meer een liefhebber ben van hartig, sloeg ik vaak het gebak af. Een bewuste keuze en schadebeperking om het zo maar even te noemen.

Tegenwoordig is het hele verhaal aan de ene kant simpel en aan de andere kant nog wat complexer. DitĀ omdat ik in feite niet tegelijkertijd mag eten en drinken. Tja… koffie met gebak, of koffie of gebak dus. Maar van gebak krijg je weer dorst dus toch maar koffie? Of dan maar een heel klein stukje en heel lang doen over mijn koffie? Of toch maar gewoon koffie šŸ˜‰ Bij het stokbrood met salade is het simpel, die kan ik hooguit 3 op dan zit mijn maag vol. Klaar, done, en meteen het avondeten genuttigd of als ik later ben het tussendoortje, als er maar eiwitten in zitten. Dus een nee kan ook simpelweg betekenen dat ik genoeg gehad heb.

Om dus even terug te komen bij wat ik kwijt wil. Please…. laat 1x weigeren voldoende zijn, als ik me bedenk durf ik dat echt wel te zeggen en vraag ik wel om iets. En please pretty please… praat niet over mogen, dat irriteert gewoon (hoe goed bedoeld het ook is). IK neem de beslissingen, IK ben verantwoordelijk voor mijn daden (en dus ook wat ik eet), maar JULLIE kunnen me hierbij op deze manier heel goed helpen. Deal?

Liefs,

Harriƫtte

Dinsdag was het dan zo ver, de 3 maanden controle (3 maanden na de OK) bij het Obesitascentrum van het CZE. Om eerlijk te zijn had ik er wel een beetje naar uitgekeken. Ik was heel benieuwd hoe het iedereen was vergaan en ook wel nieuwsgierig wat de professionals van mijn vorderingen vonden.

Natuurlijk was ik weer veel te vroeg daar. Tja, had om 08.15 u de eerste afspraak en ’s morgensvroeg is het niet bepaald rustig rondom Eindhoven dus ik zat om 06.45 u in de auto. Rond 07.15 u werd hij (en ik er bij) trouwens op een haar na in de poeier gereden door iemand die blijkbaar vergeten is dat je bij het wisselen van de baan even over je schouder kijkt. Toen ik eenmaal mijn hart weer van m’n dak geschraapt had, en natuurlijk ook wat pittige scheldwoorden geuit had, kon ik rustig het laatste stukje naar het ziekenhuis voortzetten.

Gelukkig was een van mijn kamergenotes van de operatiedag ook vroeg aan de beurt dus we hebben hartstikke gezellig bij zitten kletsen en voor we het wisten waren we aan de beurt. Eerst naar de diƫtiste.
Daar zette ik onbedoeld meteen de toon van het gesprek met mijn droge opmerking “goh… jij groeit, ik krimp” nadat ze met een collega aan het ginnegappen was dat de werkjas nog maar net om haar zwanger buik paste. Ze vertelde dat het ziekenhuis geen zwangerschapsjassen heeft, wat ik eigenlijk wel heer raar vind als je bedenkt dat waarschijnlijk 80-90% van werknemers vrouwen zijn… raar toch?
Zij en haar collega moesten in elk geval erg lachen om mijn opmerking en de rest van het gesprek bleef de vrolijke toon wel hangen. Al had ze absoluut ook wat goede tips.
Ze was harstikke tevreden (net zoals ik), en vond dat ik erg goed bezig was maar had natuurlijk ook nog wat tips waar ik nog wat verbeteringen aan kon brengen. M.n. qua brood moet ik proberen nog wat meer te eten. Nu heb ik maar 1 broodmaaltijd en de voorkeur ligt bij twee, dus proberen ’s avonds nog een cracker te eten.
Maar verder had ze weinig toe te voegen.

Daarna hadden we een groepsgesprek met een groepje van 6 personen. We kenden elkaar al een beetje omdat we allemaal op dezelfde dag geopereerd zijn. Wel heel fijn, en ja, we hebben ook wel de mazzel dat we een leuke groep mensen hebben.
We moesten eerst een soort kennismakingsronde doen waarin we ook aangaven (als we wilden) hoeveel we wogen bij de operatie, en hoeveel we afgevallen waren sinds de ok. Maar je mocht er ook bij zeggen hoever je nu in totaal was, en natuurlijk hoe het gegaan was de afgelopen maanden. De verpleegkundige die het begeleidde stelde af en toe wat aanvullende vragen en soms wij onderling ook.
Wat ik vooral opvallend vond was dat we allemaal heel open waren, ook over onze oude gewicht, iets wat toch eigenlijk altijd wel een dingetje was. Al merk ik wel dat ik daar inmiddels wat gemakkelijker in ben. Mensen die dichtbij staan en die me er om vragen, geef ik daar eerlijk antwoord op. Maar nee, ik hang het nog steeds niet graag aan de grote klok šŸ˜‰
Het anderhalf uur wat er voor deze bijeenkomst gepland stond vloog voorbij, zegt natuurlijk ook al wat.

Vervolgens ging onze groep naar de fysio waar we een fietstest moesten afnemen. Dat doen ze nu, bij de 6 maandelijkse controle, bij de 9 maandelijkse en volgens mij ook bij het jaar. Op die manier kunnen ze de fysieke vooruitgang goed meten.
Ook de spierkracht werd gemeten en gelukkig had ik daar niets ingeleverd, of het inmiddels alweer opgebouwd door de krachttraining.

Vond deze laatst op internet, vind hem wel heel toepasselijk šŸ™‚

Rond half twaalf was ik klaar en kon ik weer op huis aan. Vol van alle gesprekken maar wel met een heel lekker gevoel.

Komend weekend moet ik mijn kledingkast toch maar eens echt onder handen nemen. Er ligt inmiddels wel e.e.a. in wat er uit kan. Sommige broeken en rokken vallen me zo van mijn billen. Tja, inmiddels bijna 26 kg lichter, het zou raar zijn als alles nog mooi zou passen.
Waar ik wel heel blij van werd was de ontdekking dat ik zo langzaamaan in de kleinste kledingmaat van mijn kledingkast beland ben. Ik kan nog heel even vooruit, heb er nog een paar dingen in zitten die wat strak zitten maar waarschijnlijk is dat met een paar weken ook voorbij.
Dus nu maar even goed van genieten want over een maandje of anderhalf zakt ook dat waarschijnlijk van m’n gat…. hahahahha,.
Gelukkig heeft inmiddels een koorlid aangeboden de echt leuke dingen voor me kleiner te maken, zodat ik er wat langer mee kan doen. Nieuwe kleren kopen is natuurlijk hartstikke leuk, maar wordt ook een dure hobby als je elke 6 weken zo’n beetje in een nieuwe maat aanbeland.
Daarbij zitten er echt hele leuke dingen bij die ook knap duur zijn geweest, dus vind ik het helemaal niet erg die wat langer door te kunnen dragen.
Maar dan nog, uitmesten wordt tijd, kan ik daar mooi die tweedehandswinkel voor mensen met een kleine beurs blij mee maken.
De volgende lading gaat naar een kennisje heb ik beloofd, dat zijn de kleren waar ik nu in pas en die ik straks wel weg doe. Tegen die tijd heb ik waarschijnlijk een heel zielig kledingkastje over…hahahahah.

Zoals jullie kunnen lezen gaat het erg goed met me. Ik zit lekker in mijn vel, heb weer lol in het leven, kan weer stukjes wandelen, het sporten verder oppakken, gemakkelijker bewegen, shoppen en leuke dingen doen. Heel veel dingen die ik een jaar lang niet gekund heb, of alleen met veel pijn.
Dat is zo’n verademing, en voelt als zo’n grote rijkdom, dat ik in een hele fijne, positieve flow zit. De obesitasverpleegkundige noemde dit de wittebroodsweken … hahahahah.
Wat me vooral in het begin verbaasd heeft is dat ik zoveel energie heb (inmiddels dan, de eerste tijd moest de narcose natuurlijk nog uit mijn lijf en liep ik nog niet zo soepel). Ik had eigenlijk gedacht minder energie te hebben door het weinige eten, maar ik merk er helemaal niks van. Of dat nu komt doordat je oude vetreserves verbrand of dat je lijf eigenlijk met heel weinig toe kan ben ik vergeten te vragen dinsdag, moet ik maar eens opschrijven, is toch wel een interessante om te vragen.

Het gaat zo lekker met me dat ik vorige week vrijdag een DjembĆ© proefles heb genomen, en ik denk dat ik les ga nemen. Het was zĆ³ leuk! En blijkbaar had ik ook wel wat aanleg. En… ik denk er serieus over om een studie te gaan doen. Ik heb nu weliswaar mijn MBO directiesecretaresse diploma, maar eigenlijk wil ik mezelf nog wel een beetje verder kietelen. En aangezien ik nog niet helder heb wat ik op alternatief gebied nog wel bijleren, is het misschien wel handig om eerst maar eens iets te doen in het reguliere gebied. OF ik het daadwerkelijk ga doen zal er ook een beetje aan liggen of mijn leidinggevende mogelijkheden ziet om een deel op kosten van de zaak te doen, of bv. via een studiefinanciering. Ik zit er nl. aan te denken om een HBO opleiding te gaan volgen. De trend is nu eenmaal dat men meer en meer HBO diploma’s vraagt en zoals ik al schreef… ik vind het ook wel leuk om mezelf te kietelen. En aangezien ik de MBO examens zonder al te veel voorbereiding gehaald heb met best mooie punten, lijkt me een HBO wel een logische stap. Natuurlijk ga ik er nog even goed over nadenken en met een paar mensen over praten, maar het feit dat ik ermee bezig ben zegt wel heel veel over hoe het met me gaat.

Harstikke goed dus! Whoehoe!
Vandaar hierbij wat mij betreft een heel passend liedje van Marco:

Liefs,
Harriƫtte

We zijn inmiddels weer een maandje verder dus ik vond het weer eens tijd voor een update.

Allereerst een nieuwtje waar ik HEEL blij mee ben. Vorige week was ik bij de diabetesverpleegkundige. Een week voorafgaande had ik mijn Hba1c weer moeten laten prikken. Daarmee controleren ze je bloedsuikerspiegel over een langere periode, en die was de vorige keer (bij de screeing bij het Catharina) echt te hoog, daar kwam er in feite uit dat ik een verhoogde suiker had. Jeuj….
De waarde nu was 41, de bovengrens is 43 (of was dat 53?) en.. de waarde nuchter was gedaald naar 5.7 (was op z’n hoogst rond de 12/13), yes!!!
In feite ben ik dus diabetespatiƫnte af, al ben je dat pas officieel als je 5 jaar lang zulke waardes hebt begreep ik van de verpleegkundige.
Kortom, de 2 dingen waarvoor ik het hele traject heb ingezet heb ik behaald. Ik loop weer redelijk pijnvrij en mijn suiker is weer normaal. De rest is een dikke vette bonus šŸ™‚

Ik krijg ook al best veel reacties over dat ik er goed uitzie en dat je het goed begint te zien. Maar wat me wel opvalt is dat veel mensen nog best verbaasd reageren als ze horen hoeveel ik kwijt ben. Dus even voor iedereen die zich daarover verbaasd… 20 kg er af bij iemand van 80 kg ziet er anders uit als 20 kg er af bij mij…. simpel as that.

Maar dat alles is eigenlijk niet waar ik het deze keer over wil hebben. Deze keer wil ik iets kwijt aan iedereen die denkt dat mensen die een maagverkleining of gastric bypass ondergaan, kiezen voor een gemakkelijke weg. En ja, er zijn nog steeds (helaas) best veel mensen die dat denken. EN ja, daar kan ik knap pissig om worden. Het is een dom, kortzichtig, vooroordeel. zo dan, steek die maar in je zak. En nu ik je aandacht heb, lees hieronder maar waarom het niet een simpele oplossing is.

Ten eerste is het nogal een ingreep, niet geheel zonder risico’s. 1% van de geopereerden komt te overlijden ten gevolge van deze ingrepen. 1% klinkt misschien niet veel maar als je nagaat dat het Catharine alleen al gemiddels 1000 (en het aantal groeit) van dit soort operaties doet, is dat dus simpelweg statistisch gezien daar al 10 mensen op jaarbasis. Dan klinkt het al veel minder ‘te verwaarlozen’ .. nietwaar?
Geen weldenkend mens neemt dat risico (lijkt mij) onnodig en zonder dat de beslissing weloverwogen genomen is lijkt mij. De meeste mensen zien geen andere weg meer, hebben al van alles geprobeerd, hebben een leven lang van diƫten, afvallen en weer aankomen, maar ook alle nadelen van te dik zijn achter zich en komen uiteindelijk (als ik even op mezelf te werk ga) als een soort laatste redmiddel uit bij een operatie.

Er is geen weg terug, eenmaal een operatie ondergaan zul je de rest van je leven heel bewust met eten en drinken bezig moeten zijn. Je moet zo’n beetje de hele dag door in de gaten houden wanneer je eet en wanneer dan weer drinkt aangezien dat niet meer samen mag. Dat is vooral in de zomermaanden best puzzelen op momenten, zelfs zozeer dat ik soms het eten maar even laat voor wat het is en me richt op het drinken. Dus ook geen glaasje fris of wijn bij een feestje met een stokbroodje met wat dan nog er bij. Hou het maar eens een dag in de gaten hoe snel je dat eigenlijk doet, eten en drinken tegelijk…
En als ik naar mezelf kijk, veranderd het ook ingrijpend je relatie met eten. Voor mij was eten voorheen iets wat samenhing met gezelligheid, met genieten, met kostbare momenten met Ardie en naasten. En een beetje zal dat wel blijven. Maar eten is de afgelopen maanden vooral functioneel geworden. Iets wat ik moet doen, en niet direct iets waar ik erg van geniet. Iedere keer weer dat beklemmende gevoel als je zo goed als vol zit wat niet fijn is (m.n. bij avondeten), iedere keer moeten nadenken hoeveel eiwitten ik neem die dag, wanneer, en of ik wel genoeg drink. Nee, dat is heus niet altijd leuk.
En ja, ik heb er zelfs wel eens een potje om gejankt. Dus als er ooit iemand tegen mij durft te zeggen (helaas doet men dat zelden, zo laf is men dan ook wel weer) dat ik voor de gemakkelijke weg heb gekozen, zal of heel hard moeten rennen omdat ik ze te lijf wil gaan, of kan verbaal de volle laag krijgen.
Dat is wel weer een leuke bijkomstigheid van de afgelopen maanden. Ik ben geloof ik een beetje assertiever geworden. Heb meer schijt aan wat men van me denkt (ja dat had ik wel al voor een deel, maar soms was dat ook wel een beetje bluf), en let meer op mijn grenzen.

Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest en wel nog dacht dat het een gemakkelijke weg was, het nu wat genuanceerder bekijkt. Trust me, opereren was jarenlang iets waar ook ik niets in zag, iets wat ik heel ver van me weggooide en wat ik “rommelen aan een relatief gezond lijf” vond. Ik wilde graag op een normale manier afvallen, door gezond eten en lekker sporten. Dat is me ook tot 2x toe goed gelukt (helaas heb ik het alleen niet er af gehouden). Toen ik dik anderhalf jaar geleden het weer oppakte, wilde mijn lijf niet meer. Ik kreeg veel last van mijn knieĆ«n, kon steeds minder en liep op een gegeven moment alleen nog met krukken en heb een maand of 3 niet of nauwelijks geslapen van de pijn. Samen met de stress van werk bracht me dat op het randje van een burn-out, waardoor ik uiteindelijk geen andere optie meer zag. Dus heb niet het gore lef om te zeggen dat ik voor de gemakkelijke weg gekozen heb. Oke?!

Zo… dat moest er echt ff uit hoor. Iedereen die bovenstaande niet betreft, sorry voor mijn soms wat harde woorden, het is niet tegen jullie bedoeld. Gelukkig ben ik gezegend met HEEL veel lieve mensen om me heen, die me steunen, oprecht belangstellend zijn. Daar ben ik HEEL blij mee.
Ik moest alleen ff mijn hart luchten. Blijkbaar hoort dat er ook bij in dit hele proces. Dingen niet in me opkroppen en met me meezeulen ergens in mijn onderbewuste, maar reageren en daarna loslaten. En langs mijn nog steeds redelijk brede rug af laten glijden.
En om heel eerlijk te zijn, dan deel van alle veranderingen vind ik wel erg prettig. Ik merk dat het me goed doet.

Liefs,
Harriƫtte

Hoi allemaal,

 

Ruim 7 weken is het alweer geleden dat ik geopereerd werd. De tijd vliegt.

Ik kan niet anders zeggen als dat het me tot nu toe 200% meevalt. Ik had me ingesteld op veel pijn maar dat was te verwaarlozen vond ik. Heb in totaal nog geen weekĀ paracetamolĀ geslikt en de oxycodon (morfine) die ik meegekregen had, konden gelukkig ongebruikt de kast in.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken veel tijd nodig gehad om te herstellen. Natuurlijk was ik nog snel moe en natuurlijk kon ik niet meteen alles weer. Logisch, het is inwendig gewoon een fikse wond, en ik ben onder narcose geweest. Maar daar had ik me op ingesteld en gelukkig kreeg ik op mijn werk ook de ruimte om mijn werk weer rustig, beetje voor beetje op te pakken. Inmiddels ben ik weer volledig aan de slag, en ja, dat voelt heel erg fijn. Een stukje regelmaat is toch wel erg lekker vind ik, en echt…op de t.v. is overdag zo vreselijke bagger te vinden…. grijns.

Het meeste heb ik nog moeten wennen aan het feit dat mijn hoofd vaak denkt dat ik een grotere portie nodig heeft, terwijl mijn buik vrij snel aangeeft gevuld te zijn. Dat is raar, heel raar. Dus ik heb mezelf maar aangewend om te wegen wat ik opschep, om een beeld te vormen en niet te veel op dat bord te kieperen. Ook vind ik het erg belangrijk dat ik de geadviseerde hoeveelheden aan te houden qua vlees/vis en groente, dus dan is die weegschaal wel heul handig.

Voor jullie beeld hierbij een dagmenu:

Ontbijt: 140-150 g skyr (veel eiwitten)
Tussendoor: 1 stuk fruit
Lunch: 1 boterham met kaas of dubbel vleesbeleg of ei
Tussendoor: 1 stuk fruit en 1 zuivelproduct
Avondeten: 70-100 g vlees (100 red ik nog niet), 100 g groenten (zit nu misschien op 50) en eventueel 1 kleine aardappel (nog niet gehad)
Tussendoor: 1 zuivelproduct

Verder natuurlijk voldoende drinken 1,5-2 liter per dag maar gelukkig heb ik dat deels ook met de zuivel al geregeld, anders zou dat soms nog best een dingetje zijn. Zeker omdat je niet mag eten en drinken tegelijk.
Vlees vind ik vaak nog lastig, dat is toch wat droger en zakt wat minder lekker, maar ik merk wel dat daar langzaamaan verbetering in komt.
Het sporten heb ik inmiddels ook weer opgepakt. Zwemmen deed ik al, sinds gisteren ben ik ook weer aan het fitnessen.

En het grootste pluspunt van alles? Ik loop weer zonder krukken en mijn suiker is weer zo goed als normaal! Whoehoe!!! Ja natuurlijk zijn die – 17,5 kg ook erg lekker maar echt, dat ik weer stukken kan lopen zonder veel pijn en mijn suiker bijna is wat hij moet zijn, DAT is voor mij de grootste winst.

Natuurlijk is het ook hartstikke leuk dat het complimentjes regent. Ik krijg heel veel te horen dat ik er zo goed uitzie, dat ik straal en dat je het al goed kunt zien…. keiiii leuk natuurlijk šŸ™‚ En ja, dat ik straal… dat geloof ik wel, ik voel me ook echt beter dan dat ik me lang gevoeld heb.

Vanmorgen had ik de 2e controle bij het obesitascentrum, bij de chirurg deze keer. Hij was heel erg tevreden, ik ging mooi gestaag naar beneden met m’n gewicht zei hij en aangezien ik geen klachten heb was ik binnen 5 minuten weer buiten.

Hoi lieve mensen,

Daar ben ik weer. 5 dagen geleden ging ik onder het mes, en ik wilde jullie even bijpraten over hoe het ging en nu gaat.

Ik moet eerst zeggen dat ik ERG tevreden ben over de zorg bij het Catharina ziekenhuis, tot nu toe loopt alles gesmeerd. Fijne artsen en verpleegkundigen, snelle afhandeling van dingen, echt top.

13 maart moest ik me om 10.30 uur melden bij de receptie in de centrale hal. Van daaruit zou ik verder verwezen worden. Zenuwen had ik nog steeds niet wat alleen maar een bevestiging is dat ik er echt klaar voor was. Vanuit de receptie werden we naar de peroperatieve afdeling gestuurd. Daar moesten we een tijdje wachten totdat ik naar binnen geroepen werd. Eenmaal binnen ging het snel. Ik had nog een snelle check-up, moest heel even wachten en kon toen mijn spullen in een bak leggen welke naar de afdeling zou gaan, en een operatiejasje aantrekken. Gelukkig een meer dan ruim genoeg jasje en een royaal bed (zijn dus echt op obese mensen ingesteld). Van daaruit werd ik naar de operatieafdeling gebracht. Ardie kon nog even een stukje meelopen en kon vlak voor de deuren van de OK afscheid nemen. Om zijn gedachten te verzetten ging hij tussendoor werken, hij werkt tenslotte vlakbij. Ik kwam bij de (denk ik) recovery aan, en ontmoette een prachtige verpleger. Goed gemutst en kundig. Binnen no time had ik mijn infuus zitten en twee warme dekentjes tegen me aanliggen, heerlijk.

Om half twaalf werd ik de OK binnengereden waar ik over moest stappen op het bed daar. Dr. Smulders en een assistent-arts kwamen al snel en weer kreeg ik complimenten over het gewicht wat ik was afgevallen (10 kg). Dr. Smulders was erg zorgzaam, hij zag dat ik niet helemaal goed lag en zorgde dat dat eerst in orde kwam voordat ze verder gingen. Alles werd in alle rust uitgelegd, echt een fijne sfeer. Ik kreeg een kapje en kreeg te horen dat ik een paar keer diep in moest ademen en een mooie droom moest uitzoeken. Het werd onze geplande vakantie naar Bali voor als we 25 jaar getrouwd zijn (duh, narcose is droomloos, gewoon lampje uit). Rond half een was ik denk ik weer terug op de Recovery. En man o man wat voelde ik me beroerd. Ik was zo ongelooflijk misselijk. Dat gaf ik aan en meteen werd er een middel in mijn infuus gespoten. Ook kreeg ik meteen weer warme dekentjes, ook al zweette ik ongelooflijk hard. Het zweten was een bekend verschijnsel na deze operatie. Een tijdje voelde ik me flink misselijk, de pijn vond ik wel meevallen ik moest alleen soms kokhalzen en dat was zo niet fijn. Maar weer kreeg ik een middeltje en snel daarna ging het al beter. Om half twee kon ik naar de afdeling.

Daar aangekomen maakte ik kennis met 2 andere jongedames die die dag ook geholpen waren. 1 ook met een sleeve en 1 met een bypass. Ik mocht meteen Ardie bellen en die zou meteen komen. En klein kwartier/half uurtje later was hij present en stond hij te kijken hoe ik er aan toe was. Want op dat moment ging ik al voor het eerst uit bed, ik moest naar de wc. Hij stond versteld, zei later… als laatste geholpen en als eerste uit bed. Het was een van de eerste keren dat hij liet merken hoe trots hij op me was en hoe verbaasd hij was over hoe goed het ging.

We mochten meteen beginnen met drinken, maar ik was vooral heel erg moe. Nog 1 keer werd ik misselijk en kreeg ik daar nog iets tegen. Ardie nam afscheid om naar de verjaardag van mam te gaan, en ik kroop diep in de kussens om lekker te slapen. Ardie belde nog 2 keer die avond en was verbaasd hoe helder ik alweer klonk. En verder was het vooral veel slapen. De andere dames kregen veel bezoek, iets te veel naar mijn zin, hoezo 2 bezoekers per patiĆ«nt? Maar goed, ik stopte mijn oordopjes in en mafte verder. ’s Avonds mochten we wat pudding eten en een paar hapjes gingen er wel in ondanks dat ik totaal uitgekeken was op pudding door de modifast periode. Wel moest ik telkens de zuurstof in omdat mijn saturatie rond 94/95 % bleef hangen, dat was op het randje maar dat stomme ding bleef niet in mijn neus zitten. En de bloeddruk moest regelmatig gemeten worden omdat die vlak na de OK 195/95 was maar ik maakte me niet druk aangezien hij ’s morgens nog 111/70 was. En terecht want elke meting was hij minder hoog.

’s Morgens rond een uur of half acht of zo werden we wakker gemaakt. We konden even douchen en zouden weer pudding krijgen en om half tien zouden we een gezamenlijke sessie hebben met alle mensen die maandag geholpen waren. De andere dames gingen graag als eerste, ik doezelde liever nog even. Onze uitdaging was die dag om voor 12 uur minimaal 500 ml gedronken te hebben want dan mochten we naar huis. Maar we deden het alledrie zo goed dat we om tien uur al mochten bellen dat we om 12 uur opgehaald konden worden.

De pijn viel reuze mee, ook al kregen we nog wel paracetamol en werd ons aangeraden een aantal dagen de spiegel constant te houden door 3 tot 4 keer 1000 mg te slikken.

De groepssessie ging vlot (recordgroep die dag, 16 mensen waren er geopereerd!), en terug op de kamer kwam de apotheek onze medicatie brengen zodat we niet nog bij de apotheek hoefden te wachten. Ik pakte mijn tas en bedankte de verpleegkundigen, echte toppers stuk voor stuk. We kregen nog een uitleg over het zetten van de fragmin spuitjes, en nog een laatste controle ronde voor temp en bloeddruk. Nu was die zelfs 101/65, perfect dus (hoezo relaxt zei de verpleegster nog…hihi).

Ardie stond er weer versteld van hoe goed het ging. Ik kon gewoon naar de auto lopen en ook de autorit ging prima. Heerlijk weer thuis in eigen huis. En eigenlijk is het sindsdien alleen meer steeds beter gegaan. Het eten gaat nog wat moeizaam maar dat is normaal, ik eet vooral yoghurt om aan mijn eiwitten te komen en experimenteer verder met wat nog meer kan. En verder is het vooral belangrijk dat ik minimaal 1,5 l drink op een dag. De eerste twee dagen was Ardie vrij en heeft hij me enorm gepamperd, maar daarna moest hij weer aan het werk en was ik op mezelf aangewezen. Maar…no problem zo blijkt.

Iedere dag minder pijn en vandaag ben ik zelfs helemaal gestopt met de paracetamol (yes!! weer een medicijn minder, het spul om de ontlasting op gang te brengen had ik ook al kunnen schrappen en de oxycodon heb ik niet eens nodig gehad).Ā De maagbeschermer moet ik tot 3 maanden slikken en de fragmin spuiten tot een maand na de operatie zetten (doe ik zelf, stelt niks voor).Ā Ik voel me prima, kan weer autorijden, draai af en toe een machine was en doe een afwasje, maar moet daarna wel telkens weer even gaan liggen. Logisch ook, ik eet zo weinig dat ik weinig energie heb en de narcose moet natuurlijk ook nog uit mijn lijf. Maar echt, ik had me op VEEL meer ongemak ingesteld. Ik kans zelfs al weer een soort van op mijn zij slapen! En… de laatste meting vanĀ  mijn suiker waren heel hoopgevend, ik zit nu nog rond de zes ’s morgens en had ooit 12/13!

Ā Dagelijkse portie in het begin: Maagbeschermer, magnesium preparaat, paracetamol en fragminspuit

Het is wel heel raar om geen honger te hebben. Ik eet puur omdat ik weet dat het moet, niet omdat mijn maag knort. Ik denk dat vanmorgen (ik was pas laat wakker) ik voor het eerst een soort van knaagje in mijn maagje had. Bizar. Dat wil niet zeggen dat ik geen ZIN in eten heb, maar het vloeibare hangt me de strotĀ uit dus ik eet vooral functioneel en verheug me op mijn eerste crackertje over een dikke week. Helaas gaat dat gewoon nog niet, de maag is nog wat opgezet door het wondvocht, en al heel snel heb ik een vol gevoel, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat snel beter gaat (ik merk elke dag vooruitgang).

Met enige regelmaat krijg ik iemand op bezoek en iedereen verbaasd zich er over dat ik zo vlot loop en amper pijn heb. Scheelt natuurlijk dat ik me op veel erger had ingesteld EN ik nogal een pijngrens heb door de pijn die ik in het verleden heb gehad met de cyste torsies. Ardie blijft me vertellen hoe trots hij op me is en samen met mij is hij heel nieuwsgierig hoe ik er straks uit ga zien.

Het afvallen gaat gestaag, inmiddels staat de teller op 12,8 kg en iedere dag gaan er wel wat onsjes af. Maar vanaf volgende week ga ik weer braaf wekelijks wegen, dagelijks op de weegschaal staan is niet goed, het is puur motivatie voor me tijdens de modifast weken en nu deze vloeibare periode, maar straks wordt het braaf 1 vaste dag in de week.

Dus luitjes, alles prima hier. Ik verheug me op de tijd die komen gaat.

Veel liefs,

Harriƫtte

Hoi lieve mensen,

Nog even een kort berichtje voordat ik opgenomen wordt.

De afgelopen 2 weken moest ik strikt dieet houden met Modifast, en ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, viel het me soms behoorlijk zwaar. Het doorlopend hongerig gevoel wat helaas wel iets minder werd maar helaas niet helemaal weg ging, ook niet na een week. Het ontbreken van energie, het missen van smaak van eten, vooral het warme eten, de hoofdpijn, het duizelig zijn, vooral na die lange dagen op het werk aangezien ik volop aan het afronden en overdragen was en met enige regelmaat een uurtje of 10 door bikkelde. Het was pittig, niet onoverkomelijk maar verre van fijn.
Vooral tijdens gezellige momenten zoals feestjes was het wel even slikken, ik moet ook eerlijk bekennen dat ik die situaties een beetje gemeden heb, gewoon om het mezelf niet te moeilijk te maken. Ook de supermarkt heb ik in deze weken niet bezocht, Ardie deed de boodschappen zodat ik niet in de verleiding kwam. Kookprogramma’s meed ik als de pest en ik ging meestal op tijd naar bed om niet met een groot hongergevoel te hoeven gaan slapen. Daarbij was mijn energielevel laag, dus op tijd naar bed om genoeg bij te tanken voor een nieuwe werkdag was essentieel.

Mijn dagelijkse geluksmomentje was vaak ’s morgensvroeg als ik op de weegschaal ging staan, want ja, op de kilo’s had het natuurlijk wel effect. Normaal gesproken sta ik nooit dagelijks op dat ding, maar deze weken per hoge uitzondering wel, puur om de motivatie er in te houden. In totaal ben ik ruim 5 kg afgevallen in die twee weken, en sinds eind januari 9,5 kg. Een mooi begin dacht ik zo.

Aan het eind van deze week zat ik er even helemaal doorheen. Ik had mijn werkweek afgesloten met een erg gezellig feestje van een collega die haar 25 jarig jubileum vierde, met een high tea. Ik had haar wel laten weten dat ik misschien maar even bleef maar dit feestje overslaan was geen optie. Dit vond ik te belangrijk, ik heb tenslotte zelf net mijn jubileum gevierd en je naaste collega’s zijn daar een belangrijk onderdeel in. Dus ik zorgde dat ik voldoende rauwkost bij me had en ging gewoon. En echt, het was een erg leuk feestje. Prachtige (verdiende) woorden, gezelligheid en .. zo te zien overheerlijk eten. Uiteindelijk was het minder lastig dan ik verwacht had, ik focuste me vooral op de gesprekken en genoot met de jubilaris mee.

Superlief ook dat een collega die net een kleintje heeft gekregen, een collega die een bijzondere verjaardag te vieren had en ik i.v.m. mijn a.s. operatie nog even in het zonnetje gezet werden, echt mensen, ik werk in zo’n prachtig team met zoveel hartelijke, warme en bijzondere mensen. Ondanks het af en toe slikken was het ook voor mij een heerlijk feestje en eigenlijk ook een hele mooie afronding van de periode voordat…

Maar vrijdag knaagde het toch, ik had van een ervaringsdeskundige gehoord dat heel veel mensen nog 1x voor de operatie een keer ‘zondigde’. Nog 1x normaal eten… blijkbaar zwichten daar veel mensen voor. En ja, ik had het die dag zwaar. Zat er echt even doorheen. Kokhalsde de laatste dagen vaak tijdens hetĀ ‘eetmoment’ en miste de smaak van echt eten.Ā Dit deelde ik met Ardie, ik vertelde dat ik zo graag nog 1x even kon genieten van een warm bordje eten, dat de zoete meuk me zo ongelooflijk uit mijn keel hing. Ik heb een flink potje zitten janken. Ardie hoorde het aan, troostte en begreep me heel goed. Vertelde me dat hij het ongelooflijk knap vond hoe ik het tot nu toe deed en als ik het echt heel graag wilde, hij zou koken wat ik wilde.

Uiteindelijk besloten we geen hele gekke dingen te doen. Ik had die ochtend een eendeborstfilet gekocht bij de boodschappen in Duitsland, en die zou Ardie bereiden, voor ons tweetje een zodat de portie niet te groot werd. Wat paddenstoelen erbij, wat gebakken aardappeltjes en sweetcorn. Het was geen hele grote portie, maar mensen…. zo ongelooflijk lekker! Ik heb superlangzaam gegeten, hapje voor hapje intens genoten, en na het bordje de hele avond een heerlijk voldaan gevoel gehad. Iedereen mag er van denken wat hij/zij wil, het was het mij waard. Ook nadat de weegschaal de dag er na wat onsjes meer aangaf. Hoe raar het ook klinkt, het motiveerde mij om die laatste 2 dagen er nog even helemaal voor te gaan. De afgelopen dagen heb ik geen last meer gehad van verleidingen, het was weer uit mijn systeem. Ik heb me helemaal gefocust op de voorbereidingen voor morgen. Alle was gewassen, het logeerbed staat paraat voor het geval dat ik Ardie uit zijn slaap hou, mijn tas is zo goed als gepakt, alle e-learning in digitale omgeving van het obesitascentrum is gemaakt. Kortom… ik ben er klaar voor.

Vanavond nam ik mijn laatste Modifast zakje en maakte even een rondedansje dat ik daar vanaf ben. Wat mij betreft voor de rest van mijn leven. Ik heb genoten van de rust in en om me heen, maar ook van alle lieve berichtjes die ik via allerlei kanalen binnenkreeg.

Morgenvroeg om 10.30 uur moet ik me melden in de centrale hal vanĀ het Catharine ziekenhuis, van daaruit wordt ik naar de afdeling verwezen. Waarschijnlijk ben ik dan ergens in de middag aan de beurt en eind van de middag begin avond weer op de afdeling. Ardie gaat in de tussentijd even werken, gewoon om even bezig te zijn zolang ik weg ben, en komt zodra ik hem bel als ik weer op de afdeling ben nog even langs. Hij werkt tenslotte vlakbij dus waarom zou hij daar blijven, en hij wil me perse even zien na de operatie dus eerder naar huis gaan heeft geen zin.

De afgelopen weken heb ik vaak de vraag gekregen of ik zenuwachtig ben of dat ik het spannend vond. Maar ik kan eerlijk zeggen dat dat niet zo is. Ik heb de beslissing genomen, weet dat ik geen andere optie meer heb gezien mijn knieƫn en beginnende diabetes. Ik ben er klaar voor en heb alle vertrouwen in een goed verloop.

De komende weken zullen nog even pittig worden. Ik besef me terdege dat ik een paar weken fiks pijn zal hebben, me ongetwijfeld wel eens afvragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben, traantjes laten en weet ik wat. Maar dat gaat allemaal weer voorbij. Pijn heb ik al zoveel gehad in mijn leven, daar ben ik niet bang voor en ik weet dat ik veel kan hebben. Dus in plaats van me druk te maken verheug ik me liever op de tijd die komen gaat. De verbeterende conditie, hopelijk minder pijnlijke knieƫn en het normaliseren van mijn bloedsuikers. En natuurlijk last but nog least, een slankere ikke.

Een vriendin heeft me beloofd zodra ik redelijk op gewicht ben met me te gaan shoppen voor een prachtige 50er jaren jurk, met petticoat en al. En dat beeld hou ik voor ogen, ik heb het altijd prachtige mode gevonden en verheug me nu al op die dag dat zij en ik die winkel onveilig gaan maken. Dat ligt nog een behoorlijk stuk in de toekomst maar is absoluut een inspiratiebron voor me.

Lieve mensen, ik ga afronden voor nu. De volgende keer dat ik schrijf heb ik het allemaal achter de rug.

Veel liefs,

Harriƫtte

Hi there,

Mijn vorige blog publiceerde ikĀ ongeveer 4 maanden gelelden, inmiddels ben ik de hele screeningsperiode goed doorgekomen en heb ik een operatiedatum. Yes!

19 januari had ik de afspraak bij de chirurg waar ik te horen zou krijgen of ik rood (no go), oranje (voortraject bij bv. diĆ«tist of psycholoog) of groen lichtĀ (een go) had gekregen in het Multidisciplinair overleg van het obesitasteam. Man o man wat was ik zenuwachtig… Volgens mij ongeveer net zo erg als bij mijn examens… pfff.

stress

Gelukkig was Ardie bij me, dat wilde ik ook graag omdat hij door zijn werk nog niet eerder meegekund had, en ik het toch wel erg belangrijk vond en vind, dat hij weet wat er op mij (en deels ook op hem) afkomt. En ja hoor, natuurlijk liep de arts gigantisch uit, zoooo fijn voor die knoop in je buik, wat is wachten dan een crime šŸ˜‰

Maar goed, een goed half uur/45 min later dan gepland was het zo ver. Ik voelde me afschuwelijk labiel (al een paar dagen), moest er niet aan denken dat ik om welke reden dan ook niet door mocht, of nog (wĆØĆØr) een traject in moest. Al begrijp ik heus dat juist zo’n voortraject heel verstandig is als het nodig is. Voor mijn gevoel was ik al meer dan een jaar vruchteloos aan het knokken tegen mijn gewicht, mijn knieĆ«n wilden niet meer, te hoge suikerwaardes sinds kort,Ā ik wasĀ klaar met de vicieuze cirkel waar ik voor mijn gevoel al veel te lang in vast hing, het wasĀ tijd voor drastische maatregelen.

Dus tja, ik moest me inhouden om niet keihard te juichen toen die man (drs. Smulders) me snel uit mijn lijden verloste en vertelde dat ik geopereerd werd. Gelukkig waren hij en ik het er over eens dat een Gastric Sleeve de juiste keuze voor mij was. Helaas was de wachttijd wel iets langer door Carnaval en zijn volle agenda, dus de eerstvolgende dag dat ik geholpen kan worden is 13 maart. Ardie en ik keken elkaar een keer aan aangezien het mijn schoonmoeders verjaardag is en hij/ik eigenlijk altijd helpen, maar kwamen al snel tot de conclusie dat we de eerst beste mogelijkheid wilden aangrijpen. Dus 13 maart itĀ  is. Ergens ook wel leuk, kan ik volgend jaar samen met haar mijn nieuwe ik’s verjaardag vieren šŸ˜‰

imagesewz0o1sq

Heerlijk om een datum te hebben, nu kon ik me tenminste gericht gaan voorbereiden.

Tot nu toe heb ik nog geen zenuwen, maak ik me geen zorgen, nou ja, alleen over dat ene nare hoestje wat maar blijft hangen. Niet verkouden, niet ziek, alleen als ik wil zingen of hard lach kom ik aan het hoesten. Ik kijk het nog een paar dagen aan en ga dan maar weer naar de huisarts om even te laten luisteren. En desnoods even checken bij het Catharina (en vitamines slikken, op tijd naar bed, geen gekke dingen etc. etc.).

Met Carnaval zijn Ardie en ik nog even lekker op pad geweest, even een paar dagen afschakelen. We hadden het nĆ©t voordat hij van baan verwisselde geboekt, dus ergens kwam het voor allebei wel mooi uit. Hij wilde ook nog heel graag een keer met me uit eten dus dat hebben we mooi gecombineerd ;-). We hebben het er nog even goed van genomen (niet overdreven gebunkerd nee… duh), 2x uit eten, en vooral lekkere dingen mee. Maar… ook mijn shake ging mee want Carnavalsmaandag moest ik beginnen met de Modifast.

30 jaar geleden heb ik het ook een paar maanden gedaan en de eetmomenten waren vreselijk. Etensgeuren in huis, alles rook op een gegeven moment heerlijk (zelfs de dingen waar ik niet kapot van ben), en ik stond daar 3x per dag een vies smakend prutje naar binnen te werken (met de neus dichtgeknepen). Euw!! Dus me er op verheugen deed ik niet, ik had me er gewoon bij neergelegd. Blijkbaar slinkt je lever tijdens zo’n kuur (de lever is bij de meeste obese mensen vergroot) waardoor ze beter bij de maag kunnen tijdens de OK.

Dus maandagmorgen vol goede moed de chocoladeshake gemaakt en… het viel mee. Ja, het smaakt wat chemisch (heb verwende smaakpapillen met een ega als kok), nee het is niet lekker, maar ja, het is te doen.

De eerste dag verliep redelijk goed. Samen met Ardie de boodschappen voor de rest van de week gedaan (omdat ik de eerste dagen die vaak het moeilijkst zijn, niet meer in de winkel wil komen), en 3 verschillende smaken geprobeerd. De aardbeien vla is het meest smerig, de vanille pudding en choco pudding is best te doen, en zoals geschreven de choco shake ook.

Waarschijnlijk komt het spul me over een paar dagen echt de nek uit, en hoef ik de komende maanden geen pudding meer, maar so be it. Het is maar even en ik weet waar ik het voor doe.

En voor wie nu denkt dat Modifast (of welke vervanger dan ook) misschien ook wel een goed idee is.. vergeet het maar snel! Bij het Catharina zijn ze HEEL duidelijk (nu 1x omdat het moet en daarna NOOIT meer!). Het is een crash dieet, 500 kcal per dag krijg je binnen, laat het 600 zijn op de dagen dat je wat rauwkost neemt om de ergste honger tegen te gaan. Dat is te weinig. Je pleegt roofbouw, je lijf gaat juist in de spaarstand waardoor je zo gauw je maar weer enigszins normaal gaat eten, je dik en dubbel aankomt. Kortom, het enige wat je bereikt is een tijdelijk succes en een verklootte spijsvertering waardoor je daarna altijd minder kunt eten dan een ander wil je niet aankomen.

Echt, de meest geschikte manier is en blijft gezond eten en bewegen. Als ik die knieblessure niet had gehad (en later de suiker), was ik niet aan dit traject begonnen. Dan had ik het weer opgepakt waar ik gebleven was, 3 x per week relatief intensief sporten en gezond eten (en soms een kleine zonde).Ā Dan was ik samen met coach Dave de strijd opnieuw aangegaan, en heel misschien had ik dan via hem ook nog wel een eiwitrijk dieet (met vervangers) erbij gebruikt als ik op een gegeven moment was komen vast hangen. Maar goed, het zij zo, mijn lijf is hartstikke duidelijk dat er NU wat moet gebeuren, dus heb ik mijn bezwaren aan de kant gegooid en ga ik er vol voor.

En eerlijk is eerlijk, ik verheug me op de tijd die gaat komen. Natuurlijk is nu met de shaken en straks vlak na de operatie allemaal nog wat lastig, pijnlijk en erg wennen. Maar als ik alle enthousiaste verhalen hoor en lees van mensen die me voor ging.. nou dan ben ik wel erg nieuwsgierig naar de nieuwe Jet 2.0.

En een ding heb ik mezelf al beloofd: Al gaat mijn vel nog zo hangen, ik blijf Ā gewoon lekker zwemmen. Iedereen die er naar van wordt door te kijken kijkt maar lekker de andere kant op. IK ben klaar voor mijn nieuwe ik, jullie ook? šŸ˜‰

images

 

Liefs,

Harriƫtte

 

 

Tagwolk