Op weg naar mezelf

Archief voor juli, 2012

Dagje Floriade

Vandaag stond de Floriade op het programma. Happy Sound moest er optreden en tja, dan wil je natuurlijk ook meteen meer van het park meepikken.
Wij hadden met Therezi afgesproken om meteen om 10 uur daar te zijn zodat we de rest van het koor op konden vangen.

En ik moet zeggen, petje af, het was allemaal prettig geregeld. Even kaartjes ophalen bij de balie bij de personeelsingang. Korte uitleg, een eigen kleedkamer met onze naam erop! Etc. Etc.

Toen de eerste wagen binnen was en we iedereen bereikt hadden dat ze ons even moesten bellen als ze er waren (anders konden ze niet parkeren), zijn we het park ingegaan.
Ardie en ik zijn meteen op de kabelbaan aangegaan, het was nog niet druk dus liep het lekker snel door.
Een tikkeltje eng vonden we het wel trouwens, het was echt best hoog….
Het uitzicht was echter onbetaalbaar:

Van hieruit hadden we zicht op de plek waar we moesten optreden (witte tent)

Van daaruit zagen we de de diverse landen tevoorschijn komen met hun inzendingen

De mensen van Sri Lanka komen geregeld bij Ardie op het werk, ze herkenden hem dan ook 🙂

Een van de mooiste plekken tot nu toe gezien. De inzending van China, echt heel gaaf!
Het voelde even alsof we weer terug waren in China…

Tweede topper was Indonesië, er stond zelfs een soort huis zoals wij op Batam Island hadden vorig jaar tijdens onze vakantie. Echt mooi opgezet, diverse huizen, mooi aangelegd, oog voor detail. Prachtig gewoon….

Turkije had een hele mooie presentatie binnen, over allerlei bloemen die hun oorsprong hebben in Turkije…

En toen kwamen we de theatergroep nog tegen, de steltenlopers. Heel gracieus, heeeeel mooi en wat bijzonder knap! Het waaide toch best behoorlijk…


Inmiddels heb ik ook een foto van ons optreden, gemaakt volgens mij bij ons laatste nummer “I’m so exited”.

Het was een lekker optreden. Mien durp ging heerlijk maar ook de andere solo’s (Oh happy day, shoop shoop song, thank you for the music en Erile) gingen heerlijk. Ik was helemaal in mijn element maar heel Happy Sound stond te genieten.
Het was dan ook een heel dankbaar publiek. Vaak bleven mensen spontaan staan, er kwamen diverse mensen bij zitten en er waren er zelfs meerdere die het hele optreden bleven zitten.
Ik geloof dat het wel gelukt is over te brengen hoeveel plezier wij beleven aan het maken van muziek. Dus onze missie is wederom geslaagd! 🙂

Ardie en ik gaan zeker nog een keer terug. We hebben het nog lang niet alles gezien.

En nu is het bedtijd, morgen weer vroeg dag en… de gouverneur komt op bezoek in het Leerhuis dus ik wil wel weer fit zijn! 🙂

Liefs,
Harriette

Zoek de verschillen

Soms heb ik het even voor mezelf nodig om te kijken naar “before” foto’s om de toch overduidelijke veranderingen aan mijn figuur te zien. Vandaar dat ik in de digitale fotodoos ben gedoken…

Deze keer dus geen verhaal maar een serie “zoek de verschillen”, gewoon, om mezelf weer even een oppepper te geven 🙂
Dat heb ik af en toe nodig. Doodeenvoudig omdat de veranderingen aan mijn lijf zo langzaam gaan dat ik ze zelf niet altijd zie. Ja natuurlijk, ik merk heus wel dat ik inmiddels 3-4 kledingmaten geslonken ben, maar het ZIEN, daar heb ik toch echt af en toe wat foto’s voor nodig.

Juni 2010, tijdens de bruiloft van een lid van ons koor, helemaal in mijn element (zoals altijd met zingen….hihi)

Juli 2012, even gewoon een foto van mezelf maken om te zien wat anderen zien 😉

Vakantie Singapore oktober 2011, bij een prachtige tempel die verscholen lag tussen allerlei snelwegen. (Ardie heb ik er even afgeknipt, niet omdat hij er niet bij mag staan maar omdat hij gewoon niet graag op de foto gaat)

Benefietavond Duchenne juni 2012, helemaal kicken op een topavond


Ons jongste petekindje en ik beiden net thuis uit het ziekenhuis in 2005, ik kan daar zo van genieten, gewoon zitten en kijken naar een baby, dan heb je aan MIJ geen kind meer! 🙂



Tijdens de doop van ons petekindje, ook in 2005, ik mocht het Ave Maria zingen wat ik natuurlijk met heel veel plezier en liefde deed….

Zo… ik heb mijn oppepper gehad 🙂

Nu nog even de tip van Dave als slot. Hij vond nl. dat ik beter naar een foto uit het verleden kon kijken waar ik weer heen wilde, i.p.v. naar een foto in het verleden waar ik niet meer heen wil. Ik begrijp de gedachte erachter maar ja, soms ben ik gewoon lekker eigenwijs.
En… ook al wil ik niet naar het gewicht van die oude foto’s, ik vind het geen lelijke foto’s, dat is een verschil nietwaar? 😉

Hier dan nog twee uit de oude doos waar ik (qua omvang dan, het grijze haar en de rimpels blijven) naar toe ga…

09-09-1994, oftewel onze trouwdag….

Doopfeest van Tom, hij is 6 dagen na ons huwelijk geboren…. dit is en blijft een van mijn favoriete foto’s van mezelf…. 

He… toch lekker, zo’n reis door de digitale “oude doos” 🙂

Liefs,
Harriette

It was a purr-fect day :)

Tja, iedere keer probeer ik een titel te verzinnen die op een of andere manier een leuke kwinkslag maakt met het verhaal wat ik wil neertikken. Soms lukt het best aardig, soms gooi ik er uiteindelijk maar wat woorden neer, eens kijken hoe het deze keer matcht 🙂

Vanmorgen om 6 uur was ik ineens klaarwakker, eerst nog balend dat het alweer zo laat… eh nee… vroeg was om op te staan, daarna intens blij omdat het mijn vrije dag was en ik nog heeeeeerlijk kon blijven liggen!
Dus eenmaal terug in bed rolde ik me tevreden op mijn zij, dekbed losjes om mijn benen i.v.m. de warmte, intens genietend dat de slaap zometeen me weer mee zou nemen naar dromenland….
Om half zeven gaf ik het op en stond ik op 😉

En ach, eigenlijk wel zo lekker. Even relaxed helder worden, krantje lezen, ontbijtje maken, mailtjes checken, facebook bijwerken, en dan nog even aan het werk voor m’n werk.

Rond half tien vond ik het uiteindelijk welletjes en liet ik me in het water van ons zwembad glijden. Een heel tevreden lach gleed over mijn gezicht en zo dobberde ik een half uurtje rond.
Toen ik voelde dat de zon door de bescherming van de crème begon te dringen was het tijd om onder de parasol te gaan liggen met mijn boek ” Charlotte’s vleugels” en zo las ik zomaar een paar uurtjes weg. Na nog even een verkoelende duik in het zwembad werd het tijd voor een lunch.
Het werden twee wraps gevuld met een “rondje koelkast” aan groentevulling. HEERLIJK!

Nadat alles opgepeuzeld en opgeruimd was kroop ik weer lekker onder de parasol en las ik wederom een hele tijd weg. Helemaal meegezogen in het tragische verhaal rondom Charlotte. En nadat ik weer een hele tijd gedobberd had las ik weer een hele tijd totdat Ardie thuis kwam.
Ik had mezelf nl. een luie vakantiedag beloofd. Het weer zou tenslotte een stuk minder worden dit weekend dus ik had besloten het er even van te nemen nu het kon. Schoonmaken en werken kan altijd nog, hoeveel dagen zon we nog krijgen dit jaar is onzeker 🙂

Tussendoor had ik de buienradar wel af en toe gecheckt, ik had het nl wel ontzettend sneu gevonden als Ardie de hele dag in zo’n snikhete ruimte zou moeten werken en dan net als hij thuis kwam beloond zou worden met regen (wat de buienradar in feite voorspelde). Gelukkig zijn de voorspellingen tegenwoordig niet bepaald loepzuiver waardoor ook hij nog een tijdje volop kon genieten van het heerlijke water en de rust terwijl ik de laatste blz. van mijn boek doorleefde.

Ardie kreeg een avondje vrij van het koken en Chico’s werd gebeld. De zaak in Venray waar je de aller aller allerlekkerste kalfsdoner kunt krijgen. Het werden twee Lachmacum’s gevuld met doner en salade, een boeren salade erbij en nog wat frites (alhoewel ik die eigenlijk wel achterwege had kunnen laten, achteraf bekeken). Heerlijk!

En toen werd het hoog tijd om me op te frissen voor een bezoekje aan Ardie’s peettante die jarig was. Ardie heeft altijd een geweldige band gehad met zijn peetoom en peettante, in feite hebben we een voorbeeld daaraan genomen hoe wij met onze petekinderen om willen gaan….
Haar verjaardag is er dan ook een die we niet voorbij willen laten gaan, altijd gezellig! En gezellig werd het. We namen ons voor ” we gaan lekker op tijd en dan ook weer mooi op tijd naar huis, morgen is het weer vroeg dag”, tja, zoals gewoonlijk waren we weer eens de laatste twee die vertrokken 🙂

Thuis hebben we nog even naar een stukje van de openingsceremonie gekeken van de Olympische spelen, we wilden Nederland wel even voorbij zien komen. Het commentaar van de commentatoren stoorde me wel een beetje. Sommige landen hadden blijkbaar nogal lachwekkende outfits aan volgens de heren. En misschien is dat ook wel zo maar ik vind het dan toch boeiender te horen waar bepaalde landen liggen, hoeveel medailles ze gewonnen hebben, of er bijzondere atleten in hun midden zitten… dat soort dingen. Misschien vinden andere mensen dat commentaar wel bijzonder vermakelijk, ik vond het vooral irritant… Ach ja, ik mag me ook wel eens ergeren toch? 🙂

Rond middernacht vond ik het toch echt bedtijd, ik was tenslotte al vanaf 6 uur wakker dus hup naar bed. In de tussentijd hadden we al een fikse regenbui en een paar flinke klappen onweer voorbij zien komen dus het beloofde een pittige nacht te worden (qua weer dacht ik toen nog).
Toen ik eenmaal in bed lag na alle ramen toch maar weer op kiep gezet te hebben, lag Ardie al onder zeil. Ik geloof niet dat hij nog gehoord heeft dat ik zijn lampje uitknipte. Hij was helemaal K.O. Al moe van de relatief rustige dagen op het werk (hij heeft ze liever wat pittiger), de warmte (en dan ook nog boven warme pannen staan) en een paar korte nachtjes gecombineerd met e.e.a. aan alcohol hadden het effect POEF lamp uit gehad 🙂

Tevreden liet ik me naast hem in bed glijden, ik propte een paar oordopjes in mijn oren en draaide me op mijn zij. Helemaal klaar om weg te zakken in een diepe slaap….
En toen kwamen er rare geluidjes van Ardie naast me, hij had een apneu of net hoe dat heet…
Een kleine por in zijn zij gaf even rust totdat hij blijkbaar bij een mega dikke eik uitkwam in z’n droom die toch echt om moest…..
Daarna begon het geluid van de ventilator me op mijn zenuwen te werken, kwam er een nieuwe onweersbui voorbij en kreeg Ardie de hik…..

Tja, dan kun je heel knorrig worden maar heej. HIJ moest weer vroeg op.. dus pakte ik mijn kussen en dekbed en verhuisde ik naar de logeerkamer, naar oma’s bed.
Tevreden kroop ik weer in bed. Mmmmm, matras was toch wel echt flink stugger dan mijn eigen matrasje…. andere zij dan maar, nope, rug dan? Mmmm mijn maag rammelt…

Kortom, het is nu bijna vier uur nu ik mijn blog beëindig. Hopelijk kan ik dadelijk eindelijk wegzakken in een diepe, verkwikkende, en ongestoorde slaap. Ik was eigenlijk niet van plan een etmaal wakker blijven vol te maken ….



Ik ga dus maar weer eens een poging wagen. Over een uurtje of 5 gaat de wekker.

Liefs,
Harriette

I love summer

Gisteren (woensdag) was wederom een heerlijke dag. Op het werk liep alles op rolletjes, heerlijk rustig en relaxed en ondanks dat vloog de dag om.
Je ziet bij ons wel als je naar buiten kijkt dat het stralend weer is, maar dankzij de airco heb je er weinig “last” van, sterker nog, in het restaurant moet je eigenlijk een vest aan zo koud!
Rond 17.00 uur liet Ardie weten dat hij op weg was op me op te pikken en kon ik af gaan ronden.
Ardie had inmiddels besloten de bbq nog maar een keer heet te stoken nu het weer meespeelt. Gewoon een rondje koelkast wat twee braadworstjes en een aantal gekruide tartaartjes. De salade was echt een “rondje koelkast” geworden maar mmm lekker!
En hij had nog wat aardappels om te poffen en brood om af te bakken. Voila, een bbq maaltijd.
Ikzelf had even wat tijd nodig aan de pc. Ik had nl. 3 blogs klaar staan om te publiceren, er moesten alleen foto’s toegevoegd worden. Op een of andere manier was me dat de dag ervoor niet gelukt dus nu even in alle rust er aan. Een uurtje later kon ik het zwembad in duiken en stonden er 3 nieuwe teksten op mijn blog.
Het water was heerlijk! Echt genieten met een hoofdletter G! Ik heb heel lang gewoon op een luchtbedje liggen dobberen, koelde lekker af en doezelde regelmatig even weg. Zalig!
Ook Ardie genoot van het bad, voor Ardie moet het water bijna lichaamstemperatuur zijn wil hij het aangenaam vinden dus go figure J


Nadat ik nog een tijdje gelezen had wat het eten zover en hebben we super gezellig saampjes genoten van onze bbq.

Na afloop nam Ardie nog een verkoelende duik en ging ik me eindelijk aan de stapel strijkwerk geven die al een paar dagen naar me lag te glimlachen….. (het kan ook uitlachen zijn geweest, zou me niks verbazen want ik vind het toch een leuke klus!….)
Hoe dan ook, ik was vastbesloten die gigantische stapel van minstens 3 machines (maar waarschijnlijk meer want ik had het afgelopen weekend erg fanatiek gewassen) weg te werken en het NIET mijn humeur te laten verzieken.
Dus onder het strijken liet ik alle nummers van het optreden a.s. zondag nog eens de revue passeren zodat ik meteen nog even een repetitie had. Gevalletjes het nuttige met het absoluut aangename verbinden J
Rond 23.15 uur was ik eindelijk klaar, een mand zo vol dat hij amper te tillen was, als resultaat en een tevreden gevoel…. Dat absoluut!
Nog even een praatje met Ardie, het zwembad afdekken, konijn zijn “midnight-snack” bezorgen en hup naar bed.
Heel tevreden en een tikkie moe dook ik mijn bedje in. Another day gone, another day on it’s way J
Vanmorgen om 06.20 uur was de nieuwe dag daar. Ik voelde me nog een tikkie rozig maar besloot toch maar op te staan. Helaas had ik wat veel tijd nodig om te verzinnen wat ik aan ging trekken waardoor ik de rest van mijn ochtend routine in een behoorlijke vaart af moest werken.
Tot 3x toe moest ik weer naar boven om iets voor het sporten te pakken, ik moest er weer echt even inkomen zo leek het! Sport je ook eens een dagje niet…. , meteen van de leg … zucht.
Uiteindelijk togen we toch op onze vaste tijd; 07.10 uur richting Venlo. En weer beloofde het een prachtige dag te worden. Ik verheugde me dan alweer op het zwembad vanavond J

De dag verliep lekker, ik kreeg veel gedaan dankzij de vakantierust wederom al kwamen er ook klusjes tussendoor. Tja, mijn leidinggevende werkt ook nog steeds en die agenda wil nogal eens overlopen dus werk aan de winkel J

Tussen de middag hebben twee collega’s en ik een heerlijke wandeling gemaakt nadat we het eten op hadden. Even wat zonlicht tanken, even wat anders. En ach, best leuk om met twee mannen op stap te zijn…….hhahahha.

Om half vijf hield ik het voor gezien. Ik wist dat ik uiterlijk om 18.15 uur het busje moest nemen om nog thuis te komen. Ardie werkt deze weken nl. de koopavond op het werk ivm de vakantie van zijn collega en ik had geen zin om met dit heerlijke weer lang door te werken. De andere twee zal ik hem waarschijnlijk wegbrengen en halen en dan gewoon wat langer werken en sporten.

Maar goed, vandaag dus op tijd gestopt, lekker mezelf een dik uur uitgeleefd bij de fitness en een snelle douche (stinkend bij Ardie in de auto oke, maar niet in een bus……hihi).
Precies om kwart voor zes stond ik bij de haltje, pffff, close call!!
De chauffeur was ook nog zo aardig te stoppen op een punt dat ik maar een relatief klein stuk hoefde te lopen. Thuis gekomen meteen badpak aan en hup het water in….Zaaaaalig, van mij mocht de zomer zo doorgaan tot ergens in september…..

Morgen nog een dagje genieten van de zomer, heb het schoonmaken bij mams en schoonpaps en mams verplaatst naar zaterdag. Morgen dus op wat thuiswerk na gewoon een dagje lekker vrij! Jippieeee!

Geniet er nog lekker van lieve mensen, ga ik ook zeker doen!

Liefs,

Harriette

Afkicken van een super weekend

Dinsdag was even afkicken. Met het heerlijke weekend nog vers in gedachten viel het toch even wat rauw op mijn dak, die wekker om 06.15 uur…. Pffff.

Ondanks de wat moeizame start verliep de dag soepeltjes. Op een enkele gaap-bui van mijn kant uit na dan… J

Het is heerlijk rustig op de afdeling nu. En ja, oké, iets meer leven zou soms misschien wel prettig zijn, toch geniet ik enorm van deze rust. Even de tijd om dingen rustig aan te pakken zonder de normale druk op de ketel. Ik kan daar echt van genieten.

Het is ook altijd zo’n periode dat je eens de kans hebt om even een stap terug te doen en met iets meer afstand, heel eerlijk te kijken naar je werk en of je alles wel zo moet doen zoals je doet… tenminste, voor mij is dat zo…

Zoals ik al zei, de dag verliep lekker en voor ik het wist was het 16.00 uur en tijd om te gaan sporten. Omdat de bedrijfsfitness nu aangepaste tijden heeft i.v.m. de vakantieperiode, moet ik mijn schema ook een tikkie aanpassen.

Op dinsdag is het open tot 17.00 uur, op woensdag gesloten en op donderdag tot 19.00 uur.
Als ik 3x per week wil sporten zal ik dus of op maandag of op vrijdag nog een keer moeten gaan….

Het sporten verliep ook lekker. Wel was ik deze keer even lief voor mezelf en hoefde ik niet eerst 25 min op de crosstrainer. Ik heb 10 min. warmgelopen en ben toen (gezien de tijd) begonnen aan het circuit.
Er was verder helemaal niemand! Best luxe dus, zo’n privé fitnesscentrum, helemaal voor mij alleen…….hihi.

Omdat Dave er nu niet was om alles voor me uit te stippelen en klaar te leggen, heb ik eerst e.e.a. klaargelegd aan gewichten, zodat ik daarna doorlopend door kon met mijn circuit.

Ik heb uiteindelijk 5 rondes gemaakt met telkens 2 min loopband, 2 min crosstrainer en 1 min kracht. Heerlijk!
Precies om 17.00 uur vertrok ik weer, timing was dus best aardig 😉

Omdat Ardie pas om 17.00 uur klaar was op zijn werk moest ik even wachten, maar ook dat was geen straf. Wat een heerlijk weer! Heb heerlijk buiten in het zonnetje op hem zitten wachten.

En eenmaal thuiskomen snel naar boven, badpak aan en plons het zwembad in! Helemaal top!

Daar heb ik al met al een uurtje liggen dobberen denk ik, totdat Ardie het eten klaar had.

’s Avonds hadden we generale repetitie van Happy Sound i.v.m. ons optreden op de Floriade a.s zondag (tussen 14.00 en 15.15 uur). En ook dit optreden heb ik weer mazzel. In totaal mag ik wel 5 solo’s doen! Hihi. Heb er in elk geval zin in en de rest van de dames ook.
Op de site van de Floriade staat:

Elke vrijdag en zaterdag komen zangkoren uit de regio naar de Floriade. Op het podium van de Floriade Plaza Stage in het themaveld Environment, vertolken zij hun mooiste nummers. Laat u verrassen door het mooie stemgeluid dat de regio te bieden heeft.
Vandaag speelt speciaal voor jullie: Happysound uit Merselo

 
De repetitie was bij een van de leden deze keer, bij Leonoor van de Martieneplats. Een prachtig plekje als je eens op zoek bent naar een bed & breakfast in onze buurt….

http://www.martieneplats.nl/

En zeg nou zelf… er zijn vervelendere plekjes om te repeteren……

Heerlijk buiten op het gras, veel lol en tegelijk ook flink repeteren. Ik heb er alle vertrouwen in dat het een mooi optreden wordt zondag…

Rond 22.30 uur was ik thuis. Nog heel even wat gedronken en gekletst met Ardie en toen snel in bed. Want na zo’n heerlijke dag wil ik ook graag op tijd naar mijn superlekkere bedje… J
Liefs,
Harriette

Dagje Wonderland

Maandag stond het familie-uitje met Wilbert, Anita en Shin-ju op het programma. Oftewel Ardie’s broer, z’n vrouw en hun dochtertje (ons jongste petekind).

In goede navolging van de jarenlange traditie van mijn kant van de familie, proberen we 1x per jaar een leuk dagje uit te organiseren. En omdat het steeds lastiger werd om leuke verjaardagskadootjes te verzinnen, hebben sinds enige tijd een spaarvarken waar we telkens ons kadogeld (van elkaar) in stoppen. Op die manier sparen we in feite ongemerkt telkens voor ons dagje uit.

Dit jaar wilden we eigenlijk eerst naar Burgers zoo gaan maar via de C1000 actie kwam ik uit op de site van Kalkar. Ik zag dat het park met name geschikt was voor gezinnen met kinderen tot 12 jaar. Shin-ju is 7 dus dat paste prima. Een dierentuin kun je altijd nog bezoeken, zo’n park kan over twee jaar al niet meer leuk zijn voor haar.

Zo gezegd zo gedaan, afgelopen maandag was het dus zover.

Rond 9 uur waren ze bij ons. Startklaar voor een leuke dag met elkaar. En een leuke dag werd het! Wat hebben we genoten, gelachen en gegeten! Hahahah.

De rit verliep soepeltjes, binnen een uur waren we daar. Parkeren is gratis en de ingang van het park is ook geen kilometers lopen.

Bij binnenkomst stond Kernie, de “mascotte” van het park al klaar. Shin-Ju vond hem echter een tikkie eng en wilde dus niet op de foto met hem. Dus ging ik maar…..hahahha.

En tja, toen tante Jet er stond… toen durfde ze toch wel.

Al snel stonden we bij de eerste attractie, en velen zouden er volgen. Er waren heel veel dingen waar Shin-Ju in mocht en wilde, en tja, uiteindelijk waren we ook daarvoor daar. Ikzelf ben geen grote held op dat gebied, meestal ben ik degene met alle tassen, fototoestellen, zonnebrillen, beurzen etc.

Het leuke was eigenlijk wel dat ze dan weer een keer alleen ging, en dan weer een keer met iemand van ons. Vaak is het mama die mee moet maar deze keer kon ze afwisselen met Ardie en Wilbert. Ardie vind bv. wildwaterbanen altijd erg leuk, dus daarin ging ze met hem.
Een soort van rups ging ze met Anita in. Met Wilbert ging ze in de bootjes.
Met Anita heeft ze nog lekker gesprongen op het springkussen.
Met Ardie ging ze in het reuzenrad (boven op het dak van een van de gebouwen!)
en met papa Wilbert als laatste nog een keer in de Cards.

En tante Jet? Die trakteerde op een lekker ijsje 🙂

Het weer speelde ook nog eens fantastisch mee, wat een heerlijk zomerweer! Niet te heet, maar heerlijk om op een van de vele loungesetjes neer te ploffen en even gewoon te genieten van het zalige weer en het prachtige uitzicht over het water.

Eigenlijk was er maar 1 minpuntje aan het hele park en dat was dat de drag-baan pas om 16.00 uur los ging. Dat was nu echt iets geweest wat ik ook leuk had gevonden en waar Ardie zich op verheugd had. Maar tot 16.00 uur wachten ging ons te ver, rond die tijd waren we alweer bijna thuis.

Ardie had een heerlijke bbq voorbereid dus thuis snel even opgefrist, alles in een koelbox gepakt en snel richting Panningen. We zouden nl. daar eten omdat dat gewoon praktischer is gezien de jongedame en bedtijd etc.

Het werd een heerlijke, gezellige afsluiting van een prachtige, gezellige dag. Wéér zo’n prachtige dag!

Neomi was in elk geval blij dat we weer thuis waren 🙂

Het werd dus uiteindelijk een supermooi en leuk weekend. Met veel highlights en lol.

Een weekend waar je eigenlijk een dagje vrij voor nodig hebt om weer even te “landen” 🙂
Liefs,
Harriette

 

Eric: Tai chi en Rock ’n Roll in 1 :)

Zondag was weer een geweldige dag. Tjonge, een weekend wat zo in mineur begint wat dan uitgroeit naar een heus topweekeinde!

Zondag had ik zou ik nl. eindelijk weer Eric gaan zien. Eric en ik hebben elkaar leren kennen bij de taoist tai chi vereniging ergens rond 2002 of zo denk ik. En vanaf de allereerste keer dat we elkaar zagen was er een klik.

Waarschijnlijk waren we voor de buitenwereld een merkwaardig “paar”. Mij kenden ze nl. als een redelijk rustig persoontje en Eric is echt het type ADHD in het kwadraat.

Maar, de dingen zijn nu eenmaal soms heel anders dat je verwacht en hij en ik klikten dus vanaf dag 1. We hadden de grootste lol samen, zetten de zaak ook af en toe wel een behoorlijk op de kop en waren ook allebei erg “fanatiek” met tai chi. Buiten de lessen om gingen we daarom ook vaak in het weekend samen nog lekker in de buitenlucht een setje (of 2 of 3) lopen. Een “setje” wil zeggen, 108 opeenvolgende bewegingen waarover je een minuut of 20 doet. En anders dan je zou verwachten, het is knap intensief. Je gebruikt je hele lijf, je ademhaling gaat dieper, en je hartslag tegelijkertijd wel omhoog. Heerlijk!

En tussendoor hadden we dan vaak heerlijke, diepgaande en filosofische gesprekken, en deelden we een passie en wel … Muziek. Een leuke vriendschap dus met veel lol en diepgang.

Eric is ook verder gegaan met z’n muziek, EAS-E (easy… een knipoog naar zijn levensstijl?)

Maar ergens in 2004 verwaterde het contact. Van mijn kant uit omdat ik met pittige gezondheidsklachten zat en steeds minder energie had om nog iets aan beweging te doen, vanuit Eric omdat hij inmiddels zelf les gaf aan een klas en hij een nieuwe liefde had gevonden en daar natuurlijk veel tijd en aandacht aan wilde spenderen. Zo gaat het gewoon soms in het leven.

Helemaal loslaten kon ik het echter niet. Ik moest vaak denken aan de lol die we hadden maar ook aan wat tai chi voor me deed en hoe ik het beoefenen ervan (en de lol die we hadden) miste.

Tegelijkertijd wist ik ook dat ik geen behoefte had om weer lid van de vereniging te worden. Ik wil niet weer aan een vereniging verbonden zijn, met ook weer verplichtingen etc.. Tai chi wil ik doen op het moment dat het me uitkomt en ik er behoefte aan heb. Ik wilde gewoon met mijn tai chi maatje, lekker in het bos of een andere mooie rustige plek, met tai chi aan de slag!

Het stomme was alleen dat ik op een gegeven moment gewoon niet meer Eric’s achternaam kon herinneren en dus ook op geen enkele manier contact kon zoeken. Hij was inmiddels verhuisd had ik ontdekt en had een ander telefoon nummer.

En toen was er een paar maanden geleden zo’n typisch moment waarop je denkt dat je af en toe een zetje van iemand daarboven krijgt….

Ik was deelnemerslijsten aan het verwerken op het werk, en ineens kom ik een naam tegen en denk “verrek ja! Zo heette hij!”. Ik ben ’s avonds meteen gaan zoeken op facebook en ja hoor, bingo! Daar was hij!

En ja, Eric was net zo blij als ik om me weer te spreken. Hij zat echter nog volop in een verhuizing dus elkaar zien stelden we nog even uit.

Afgelopen zondag was het dan zo ver. Eric had niet stilgestaan in zijn ontwikkeling m.b.t. tai chi, en heeft inmiddels meerdere vormen zichzelf eigen gemaakt of geleerd van anderen.

Hij zou mijn helpen mijn setje weer op te pakken en me ook andere vormen leren. Gaaf!

Dus na een tijdje bijpraten hebben we een mooi plekje opgezocht en zijn we aan de slag gegaan. Heerlijk! Wat voelde dat lekker!

Mooi ook om te merken dat ik lang niet zo snel moe werd, of eigenlijk werd ik helemaal niet echt moe…. Conditie gaat dus echt goed 😉
Uiteindelijk hebben we een keer de hele set “gelopen” en ik moet zeggen, het viel me niet tegen nu ik een voorbeeld bij me had.

Beiden beviel het uitstekend, eigenlijk pakten we de draad gewoon weer op waar we waren gebleven. Dus, vanaf nu hebben we een vaste “date”. Op zondagmorgen lekker even bezig gaan met tai chi. Dan een keer bij hem, dan een keer bij ons.

En als een van beiden dan toevallig wat anders heeft is dat prima.

Ik kwam dus helemaal relaxed en blij thuis. Ardie had lekker de formule 1 zitten kijken en dus ook genoten.


Inmiddels was het toch wel behoorlijk warm en besloot ik even het zwembad in te duiken. Zaaaaalig!
Uiteindelijk heb ik waarschijnlijk ruim een uur liggen dobberen op een luchtbedje……hahahahah.

En tot slot nog die avond naar onze stamkroeg waar Ardie en ik elkaar leerden kennen in maart ’91. Gezellig bijgekletst met Toon en Nel van Babouche.

Nel vertelde nog dat wij het eerste stel waren wat daar een setje was geworden, was getrouwd en nog steeds bij elkaar was 😉

En weer besef ik dat ik toch wel een ongelooflijke mazzelkont ben, met zoveel bijzondere mensen in mijn nabijheid. Stuk voor stuk mensen waar ik een bijzondere klik mee voel, waar ik van kan en mag leren en die soms ook een dingetje van mij meepikken, mensen die mijn leven een prachtige regenboog aan kleur geven…

Liefs,
Harriette

 

Op de motor en zo….

Hi lieve mensen,

Jaja, vandaag alweer een berichtje van mijn kant 🙂
Want ja, ik heb alweer wat te melden vind ikzelf …….hihi.

De ietwat sombere bui van gisteren is helemaal verdwenen. Ardie heeft me superlief opgevangen waardoor het laatste restje rotgevoel wat er gisteravond nog zat langzaam maar zeker verdween. Ik heb er weer vertrouwen in, vertrouwen in mezelf en in mijn weg naar mijn slankere ik….
Natuurlijk heb ik ook met Ardie mijn plannen rondom de sponsoractie verteld en hij kon er heel kort en duidelijk in zijn: “Jij moet doen wat je goed dunkt, ik sta achter je”. Kijk… daar heb je wat aan, wat jullie? Wat is het ook een schat ook…. (wist ik al maar soms is jezelf herinneren ook gezond…).
Ardie was het dus volledig met me eens dat ik mijn sponsoren maar eens moet gaan polsen hoe ze er in staan. Iedereen die liever eindpunt september aan houdt, prima, voor die mensen ga ik dan gewoon op mijn verjaardag bij Dave op de weegschaal.
Voor alle mensen die het wel zien zitten er een compleet jaar van te maken, super. Daar ga ik dus een berichtje voor opstellen om te polsen hoe iedereen er in staat, ik ben benieuwd!
En…. ik heb weer bergen energie om er tegenaan te gaan ook!

Ik had Dave gisteren nog de link doorgestuurd van het blog van gisteren, en zijn respons er op was hartverwarmend en precies goed..
In de loop van de dag, avond en de dag van vandaag heb ik alweer meerdere prikkels voor ongezonde keuzes gehad, en ze tot nu toe, op een enkel stukje chocolade na, prima kunnen weerstaan!

Gisteravond werden we ook nog even door onze buren verzocht. Buurvrouw was vlak daarvoor aan de deur geweest. Ze hadden een soort van spontane Jacuzzi party met een aantal meiden van ” de Reden”  en vroeg me of ik toevallig nog die lekkere fles likeur (soort van rode wijn met chocolade) had. En ja hoor, die had ik nog, samen met nog een fles witte chocolade likeur. Beiden gaf ik mee zodat de dames even konden proeven (en er weer minder calorierijke drankjes in onze koelkast stonden…hihi). Even later werden we dus gevraagd ook te komen, gewoon even voor de gezelligheid.
En ja, gezellig was het! Wat een leuke meiden!

Moe maar heel tevreden viel ik gisteravond (rond middernacht) in mijn bed. Ik sliep binnen een nano seconde volgens mij…

Vanmorgen om half zeven werd ik spontaan wakker. Ik had trek, voelde me fit en ben daarom maar opgestaan. Ik zou vandaag bezoek krijgen en wilde voor de tijd alle klusjes gedaan hebben.
Dus… toen om 9 uur de glazenwasser langs kwam om onze kunststof ramen te “pimpen”, was ik al bijna door mijn lijstje klusjes heen! Heerlijk! Om 9 uur al je klusjes af en nog een hele dag voor me!

De glazenwasser werkte goed door en het resultaat mag er zijn vind ik:

Onze kozijnen waren behoorlijk verweerd, vieze strepen stonden erop die ik er niet meer af kreeg. Ze zien er nu weer uit als nieuw….

En voila, ons “zo goed als nieuw” huisje 😉
En zoals afgesproken, rond kwart over tien stond André voor de deur. André is een mailvriend van me die ik ongeveer een jaar geleden leerde kennen via een oproep in de het “Onkruid magazine”.
Hij was op zoek naar mensen die niet bang waren voor een “echt”  gesprek i.p.v. alleen maar gesprekjes over koetjes en kalfjes.
Tja, jullie kennen me inmiddels. Het oproepje was me op het lijf geschreven dus… ik reageerde.
Bijna wekelijks hebben we mail-contact. Over zo’n beetje alles wat ons bezighoudt. Van werk tot gezin en alles daartussenin. Gewoon een leuk contact wat langzaamaan uit lijkt te groeien naar een heuse leuke vriendschap.
En… André is motorfan. Hij maakt zo wat kilometers door Nederland, wat hem wel eens wat jaloerse opmerkingen van mijn kant opleverde. Want ja, ook wij hebben een motor maar… Ardie rijdt niet heel vaak en als hij gaat is het zonder mij. Dit omdat ik een onervaren ” bijrijder”  ben en hij zich er dus niet zeker bij voelt mij achterop te nemen (ik ben tenslotte ook niet bepaald een ‘vedergewicht’).
André had van dat soort zorgen geen last en had me al een hele tijd terug beloofd zo gauw het weer mee zou werken, deze kant op te komen en me dan een stuk mee achterop te nemen.
En jaaaa. Vandaag was het dus die dag. Eerst hebben we natuurlijk een hele tijd gewoon lekker zitten kletsen. En ook zo “live” schuwden we de meer diepgaande gesprekken niet zo bleek.
En na een snelle lunch kwam daar zijn vraag of ik nog achterop wilde.
Tja…. dat hoefde hij maar 1 keer te vragen. Ik heb mijn laarzen aangetrokken, me goed ingepakt (want ja, op zo’n motor is het toch een stukkie frisser), de helm van de kast afgeplukt (en een dikke laag stof er af gewist) en klaar was ik er voor. 🙂
Het erop klimmen was even puzzelen maar bleek achteraf vrij eenvoudig en weg waren we.

 En André op z’n motor 🙂
Nou lieve mensen…….. Ik heb genoten! Ik vond het zo verschrikkelijk, ongelooflijk gaaf! Het was echt genieten met hoofdletter G. Van alles trouwens… Van het accelereren, tot het bochtjes nemen, van het rustig toeren tot de hendel ver open op de autoweg. Ik vond het allemaal geweldig!
Ik denk dus dat ik nog maar eens met Ardie moet babbelen want ik denk dat Jetje gewoon motor rijlessen wil gaan nemen 🙂
Ik heb het altijd al gedacht en vandaag heb ik het kunnen ervaren.. Motorrijden is iets wat absoluut, zonder enige twijfel, totaal bij mij past 🙂
Dus … hierbij nogmaals mijn welgemeend dankjewel richting André. Die voor dit bezoekje een rit van een uurtje of 2 overhad (Lelystad) en me daarna ook nog een heel stuk achterop nam….
En natuurlijk ook een dankjewel richting Patricia, zijn vrouw, die me haar man een dagje “uitleende”. Ik kan me levendig voorstellen dat je op een vrije zaterdag ook wel dingen weet te verzinnen om gezellig samen te doen. Dus aan beide…. lieve mensen, bedankt! Jullie hebben me heel blij gemaakt…
Het was dus een topdag, na die dip-dag van gisteren. Ik ben er weer helemaal bovenop, heb er weer zin in en kijk weer vol vertrouwen en plezier vooruit. Heerlijk!
Liefs,
Harriette

D-day deze keer dip-dag?

Hoi lieve mensen,

Tja, vandaag was weer een D-day, een dag/moment waar ik naartoe leef en meestal ook weer nieuwe energie opdoe.
Vandaag was ietsjes anders. Niets negatiefs over Dave hoor, hij heeft zijn best gedaan me weer met een goed gevoel te laten gaan.

Wat er aan de hand is? Nou eigenlijk niet eens iets schokkends. Het moment wat ik gevreesd heb is gewoon nu daar. Het moment dat je het gevoel hebt dat je alles doet om af te vallen en geen gram kwijt raakt…..

Helemaal terecht is mijn teleurstelling niet trouwens. Want inderdaad, in die 5 weken ben ik volgens de weegschaal niet afgevallen, maar ik heb wel 1% meer spiermassa gekweekt en mijn visceraal vet (het vet rondom de organen) is ook weer met 1 punt gezakt. Twee hele positieve ontwikkelingen. Jaja, ik weet het, ik hoor het allemaal, maar toch…. toch baal ik gewoon.
Ik heb nog maar een korte tijd om zoveel mogelijk geld voor Duchenne binnen te slepen. Ik wil dus gewoon heel graag een goede eindspurt maken m.b.t. de actie. Die dip mag wat mij betreft dus potverdomme ff wachten tot na deze actie. Dedju!

Dus tja, hoezeer Dave ook zijn best gedaan heeft me op te peppen, ik zit even in een dipje.
Zelfs de tranen vloeiden terwijl hij juist zo zijn best deed om me een goed gevoel mee te geven…
En ook Dave vond het niet echt goed te begrijpen, ook hij was heel benieuwd nu ik al zoveel weken weer zoveel intensiever bezig was met sporten. Want geloof me mensen (en voor die twijfelen ik heb getuigen en een filmpje om het te bewijzen) ik heb de afgelopen weken mijn stinkende best gedaan met sporten. Ik had met enige regelmaat geen droog stukje kleding meer aan. Twee keer per week doe ik tegenwoordig een pittig circuit, inmiddels zelfs telkens met 2 cardio oefeningen en dan nog een stukje kracht, en dat een keer of 6 achter elkaar. En geloof me, dat is HEEL pittig, zeker als je al 25 min je longen uit je lijf hebt geswingd op de crosstrainer, waar ik het programma ook flink opgevoerd heb ook nog eens…. En tussen die twee pittige trainingsdagen heb ik nog altijd een “gewone” sportdag.

Hieronder twee korte filmpjes terwijl ik met de zgn kettlebell bezig ben. Ze lijken een beetje op een koe-bel, maar dan veel zwaarder :). Het ding waar ik hieronder mee aan het swingen ben weegt 12 kg…
Het is een nieuwe manier van cardio/kracht training, en geloof me… het kost heel veel energie dat spelen met die dingen….

Eigenlijk wel jammer dat jullie het geluid niet horen wat er bij hoort. Op een of andere manier lukt het me niet om de filmpjes met geluid over te halen naar de pc. Want echt, Monica Seles is er niks bij….. 😉

De teleurstelling was er dus, en die is er nog steeds. Heel eerlijk… toen ik straks van mam en zuslief afkwam na het rondje poetsen en een kop koffie had ik mezelf eigenlijk voorgenomen even flink te gaan snaaien, gewoon… uit pure frust even me helemaal vol vreten. En ja, daarna weer met goede moed verder, dat wel, maar helemaal gezond is het niet…. en echt….Ik had HEEL veel zin in!

Maar goed, ik moest nog wat boodschappen doen en goddank heb ik onbewust dat gedaan wat we ook geleerd hebben bij de obesitaskliniek. Op het moment dat je in een oude (slechte) gewoonte wilt schieten, even je zinnen verzetten, even wat anders gaan doen.
Nou, ik moest nog naar de apotheek en wat boodschappen halen in het dorp. Dat ging ik dus eerst doen.

En ja ja, wat doet een vrouw als ze zichzelf op wil vrolijken? JUIST! Shoppen!!!
Ik heb dus een nieuwe broek en een paar schoenen gescoord. En die broek bevestigde nog een keer wat ik al langer geconstateerd heb. Ik ben echt duidelijk in omvang geslonken. Qua maat zit ik bijna vergelijkbaar aan mijn slankste periode destijds na de obesitaskliniek. Qua kilo’s scheelt dat echter nog bijna 10 kg… Waar dat in zit?? Geen idee, misschien meer spieropbouw tegenover destijds, misschien gaat het er gelijkmatiger af, wie zal het zeggen…

Hoe dan ook, die ronde door het dorp (en die paar tientjes, want duur was het shoppen niet) heeft er wel voor gezorgd dat ik nu bij de lunch heel braaf een relatief gezond broodje kipfilet heb gegeten i.p.v. allerlei ongezonde dingen waar ik dan later weer spijt van zou hebben gehad.
Oftewel, een heuse vreetbui. Want eerlijk is eerlijk, ik zat HEEL dicht tegen een echte fikse vreetbui aan. It was a very close call deze keer. Pffff.

En nu ik dit hier zo allemaal neertik komt ook langzaamaan mijn positieve zelf weer naar boven. Kan ik oprecht blij zijn dat ik die vreetbui af heb kunnen wenden, kan ik ook blij zijn met het resultaat wat ik wel behaald heb, en merk ik dat de sombere stemming stilletjes aan verdwijnt. Toch wel erg therapeutisch, zo’n blog bijhouden…..

Een beetje baal ik nog steeds, niet voor mezelf, ik heb er alle vertrouwen in dat ik nog best wel wat aan kilo’s ga verliezen. Nee ik baal gewoon een beetje dat ik niet meer eruit sleep voor Duchenne. Ik had gewoon gehoopt nog een fikse eindspurt te maken en zoals het er nu naar uitziet, zit dat er niet in.
Ik zat net te kijken. Oorspronkelijk zou ik de actie afronden net voordat Roy gaat fietsen. Maar omdat Roy en Francy rond die tijd heel druk zijn met voorbereidingen lijkt me dat niet zo’n strak plan. Want Francy heeft al gezegd dat ze er wel een heus officieel moment van wil maken. 🙂
Gevoelsmatig zou ik het liefst de actie willen verlengen tot het eind van het jaar. Zodat de race tegen de kilo’s voor Duchenne in totaal een jaar duurt, maar ja, dat is weer niet eerlijk tegenover mijn sponsoren….. Ik zou tenslotte in september eindigen.
Ik kan dus twee dingen doen. Of ik rond de actie af op 21 september, mijn verjaardag. Een feestelijke dag is altijd leuk om zoiets te doen. Of ik ga al mijn sponsoren mailen met de vraag of ze het ermee eens zijn dat ik de actie verleng…… Daar moet ik nog even op broeien… en natuurlijk even met mijn steun en toeverlaat Ardie overleggen.

En tja, natuurlijk ben ik ook heel eerlijk gaan kijken naar de afgelopen weken. Er zat een week vakantie tussen, en die week heb ik echt wel wat minder gezonde lunches gehad, zijn we geloof ik 2x gaan uit eten en zo… En ook over al die 5 weken gezien, als ik heel eerlijk kijk had ik links of rechts waarschijnlijk nog wel wat verstandigere keuzes kunnen maken. Echt heel duidelijk kan ik mijn vinger er niet op leggen, voor een deel blijft het onverklaarbaar voor mezelf. En ach, wat heeft het ook voor zin om nog lang erover na te denken. Het is zoals het is. Ik kan beter vooruit kijken. 😉

Over 4 weken heb ik het volgende weegmoment. 4 weken met nieuwe kansen. Het sporten ga ik trouwens mooi voortzetten op deze manier. Ik voel me er gewoon hartstikke lekker bij, en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste. En ik ben ondanks het dipje, hartstikke trots op mezelf. Trots dat ik al zover ben gekomen, trots dat ik zo trouw ga sporten, trots dat ik zo vaak wel goede keuzes maak, en… trots dat ik bovenstaande zo eerlijk met jullie durf te delen.
Want ja, als het goed met je gaat, als je je lekker voelt of goed resultaat haalt, dat is gemakkelijk om te delen. Maar voor mij is het altijd lastig geweest om mijn zwakkere momenten de delen met anderen. Eigenlijk was het altijd maar een heel select groepje mensen die het mochten zien als ik in een dip zat en nu flep ik het zo het web op… toch een aardige vooruitgang dunkt me 🙂

Eerlijk is eerlijk. Of ik het ook eerlijk verteld had als ik daadwerkelijk die gigantische vreetbui had gehad? Daar durf ik geen gif op in te nemen….

Ik rond voor nu af. Eigenlijk wil ik gewoon wat vaker gaan bloggen en dan minder lange stukjes, net zoals mijn collega en vriendin Rianne doet. Misschien wel mega korte stukjes met alleen de highlights van de dag of zo. Ach ja, ik zie het wel. Voor nu is het in elk geval genoeg.

Thanks voor het lezen en meeleven en tot gauw!

Liefs,
Harriette

Ik vind het gewoon lekker…

Ongelooflijke lieve mensen, wat zit ik ontzettend lekker in mijn vel!
Nu heb ik van nature al een redelijk zonnig gemoed, en zit ik al ettelijke maanden erg lekker in mijn vel, het lijkt wel of het steeds lekkerder en lekkerder gaat voelen! Ter illustratie hier nog een foto van het Duchenne concert 30 juni…

Vanmorgen werd ik alweer blij van de weegschaal. De vakantieweek heeft niet al te veel schade toegebracht, volgens de weegschaal ben ik weer 0,7 kg lichter dan tijdens het vorige weegmoment bij Dave. Vorige week was er wat bijgekomen mede door de heerlijke relaxte vakantieweek.
0,7 klinkt misschien als niet veel maar ik ben er hartstikke blij mee, iedere kilo is er een (minder) en het gaat dan misschien langzaam, er zit nog steeds beweging in.

Ook in mezelf zit er volop beweging! Gisteren hebben twee collega’s en ik besloten dat een time management training gaan volgen met een ietwat spirituele inslag. Het gaat er met name om dat je wel allerlei ” kunstjes” aan kunt leren, maar wil je echt een verandering, dan zul je ook eerlijk naar je eigen rol in het geheel moeten kijken. Ik heb er in elk geval al enorm veel zin in! Het zal ergens in het najaar ergens een keer gaan gebeuren.
Het was, ondanks dat het wat hectisch was, een heerlijke dag werken gisteren. Lekker opgeschoten en heel veel gelachen. Echt een heerlijke dag!

En ’s avonds weer lekker sporten. Ik denk dat ik nu wel kan zeggen dat ik toch echt een tikje verslaafd ben geraakt aan dat stofje… je weet wel, endorfine…. 🙂
Afgelopen week heb ik o.l.v. Dave weer een flinke schep erbovenop gedaan. Mijn warming up blijft 25 min crosstrainer, helling. Alleen niet meer op niveau 5 maar inmiddels zelfs op 8 met minimaal 120 rotaties per minuut! En afgelopen week ook nog 2x (dinsdag en donderdag) een circuit.

Dinsdag kwam Dave er mee dat hij er een nieuwe variatie in wilde brengen. Dus niet 1 cardio apparaat maar 2. Dus eerst 2 min crosstrainer niveau 8, minimaal 120 rotaties. Daarna 2 min loopband, 5% helling, tempo 5,3 en daarna 1/2 – 1 minuut krachttraining. In totaal 5x het circuit. God was was ik nat van al het zweten maar wat voelde ik me lekker!
Woensdag als hersteldag alleen de crosstrainer en een paar eenvoudige oefeningen gedaan.
En toen was het weer donderdag. Mijn collega Rianne had op me gewacht dus samen togen we richting bedrijfsfitness. En.. ik ben hartstikke trots op haar, ze heeft een lijf wat niet altijd wil en toch zet ze door. Soms moet ze zelfs wat afgeremd worden terwijl ik af en toe wel een trap onder mijn kont kan hebben 🙂

En wat was het gezellig weer daar donderdag. Wat hebben we gelachen met elkaar!
Dave had weer een andere variatie bedacht. 2 min fietsen, een stuk uitlopen, dan een stuk met een heel pittig tempo, weer een stukje uitlopen en dan kracht. Het was heftig, ik was drijfnat aan het eind van de training, zeker omdat ik mezelf al helemaal gegeven had met de crosstrainer….
Ik geloof dat ik het circuit uiteindelijk 6x gedaan heb, telkens weer net een stukje verder gepusht door Dave (kom op nog 2! nog 1! Motiverende yels waar ik blijkbaar gevoelig voor ben 🙂

Ik vertelde hem dat ik bij het lopen de neiging kreeg om te gaan rennen. De laatste x liep hij met me mee en op het moment dat ik met mijn snelle looptempo moest beginnen begon Dave heel rustig te rennen. En ik ging automatisch mee en… het ging hartstikke lekker! Nu voelde ik pas echt wat voor winst ik behaald heb het afgelopen jaar. Ik vroeg hem of het geen kwaad kon voor bv mijn knieën en idd, om nu te gaan hardlopen is niet handig maar op deze manier, in het circuit is het wel te doen. Lekker!
Dave was ook erg complimenteus. Hij vertelde dat het steeds lastiger werd me te pushen, dat ik vanuit mezelf al steeds een stapje verder ga, dat hij van Ardie een stapje terug moest doen omdat hij me anders niet meer de baas kon kwam trouwens ook voorbij, tot grote hilariteit van ons allemaal. God wat hebben we gelachen met elkaar. Zeker als ik weer eens flink moest kreunen om de laatste paar x de gewichten omhoog te krijgen…. Onze buikspieren zijn in elk geval ook weer goed getraind!
Wat ben ik blij dat ik bij Dave uitgekomen ben om mij te begeleiden. Hij voelt me goed aan, kan goed luisteren, gaat respectvol met mensen op, heeft humor (en een hele grote smile), hij weet mij (en alle anders sporters) telkens weer te prikkelen waardoor het sporten ook leuk blijft. Ik moet zeggen, de bedrijfsfitness is er echt flink mee vooruit gegaan sinds hij er werkt…..
Ik heb trouwens ook besloten dat ik bij hem onder begeleiding blijf ook als de sponsoractie voorbij is. Ik merk dat ik er gewoon erg veel aan heb om om de zoveel weken naar hem toe te gaan, dus dat blijf ik er gewoon lekker in houden. Een cadeautje aan mezelf noem ik het dan maar 🙂

Dus deze week geen ellenlang verhaal, geen hele bijzondere dingen, maar gewoon lekker. I feel good!

Vandaag heb ik thuis gewerkt, met regelmatig een pauze en wat voor mezelf. Ik voelde me zo ontzettend lekker dat ik gewoon regelmatig even wat moest zingen. That reminds me… ik heb wel een nieuwtje!

Bij Happy Sound hebben we een prachtig nummer, Gabriella’s sang, een Zweeds nummer uit de film as it is in heaven. Een film die we met een groot deel van het koor hebben gezien en die ons heeft geraakt.
Dit liedjes is in de film speciaal geschreven voor een lid van het koor wat mishandeld wordt door haar man. Het is een kippenvel nummer wat in ons koor door Therezi met ziel en zaligheid wordt gezongen.

http://www.youtube.com/watch?v=-Hs9ck1aal8&feature=player_embedded

Ik ben haar backup voor het geval ze tijdens een optreden onverwachts er niet kan zijn. En ook al zou ik het nummer ook heel graag een keer zingen, ik respecteer het dat ze dat liever niet heeft. Het is bij ons kaar echt en oprecht haar nummer en dat moet ook zo blijven.
Nu hoorde ik een tijd geleden dat het Venrays mannenkoor dit nummer ook brengt en tja, toen ging er iets broeien bij me.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en het koor gemaild. Dat ik dit nummer zo ontzettend graag een keer zou willen zingen maar waarom dat niet mogelijk is bij mijn eigen koor. En toen de brutale vraag gesteld of ik tijdens een repetitie niet een keer het nummer met hun mag komen zingen!
En …. inmiddels heb ik reactie. Heel misschien gaat ze het nummer voor (ik geloof) het slotoptreden op de planning zetten en in dat geval mag ik in september/oktober komen auditeren!!!
Ik heb meteen terug gereageerd dat ik dan ga duimen dat ze het op het programma zetten! Als ik mag gaan auditeren zou mijn wens al uitkomen, als ik het nummer uiteindelijk ook met een uitvoering met ze zou mogen zingen zou een droom werkelijk laten worden….. dat zou helemaal fantastisch zijn.
Wat zou ik dat ontzettend, super-fantastisch-ongelooflijk-knetter-gaaf vinden!
Tja, het ergste wat me kan gebeuren is dat ze het niet op de planning gaan zetten. Echt een gevalletje nee heb je, ja kun je krijgen. Dus lieve mensen … fingers crossed!

Voor nu sluit is af. Ik hoef ook niet iedere week zo’n ellenlang verhaal te maken nietwaar? hahahah.

Veel liefs,
Harriette

Tagwolk