Op weg naar mezelf

Archief voor april, 2013

Prachtige afsluiting

Hoi lieve mensen,

Daar is hij dan eindelijk, het blog over de afrondingsavond van mijn sponsortraject.
Ik moet eerlijk zeggen, hoe erg ik er ook naar uitkeek (omdat ik er echt aan toe was om mijn weg te vervolgen puur voor mezelf), toch zag ik er wat tegenop.

Aan de ene kant omdat het voorlaatste weeg moment nogal een domper was, en ik voor vrienden van Tijs een mooie eindspurt wilde trekken. En aan de andere kant omdat ik gewoon zo’n volle weken had, dat ik naar mijn zin niet genoeg tijd en aandacht kon stoppen in de voorbereidingen van deze avond.
Want natuurlijk wilde ik een leuke avond organiseren voor al die mensen die me al tijd tijd zo geweldig gesteund hebben, zowel financieel als sponsor als mentaal!
En tja, Jetje is nogal een regeltante, met een tikkie perfectionisme erbij, en dan voelt het niet fijn als je zo’n avond niet kunt voorbereiden met de zorg en aandacht zoals je dat gewend bent.

 

Achteraf gezien denk ik dat de avond juist (mede) daardoor zo’n succes was. Er was een ongedwongen, gezellige sfeer vanaf begin tot eind. Dus ja, Jetje heeft weer een lesje geleerd. “Soms is het beter om maar gewoon los te laten, en alleen het hoognodige te regelen”.

We hadden om 20.00 uur afgesproken, meteen na sluiting van de bedrijfsfitness. Er zouden 5 sponsoren komen (van de 16) wat ik al super vond gezien de korte termijn waarop alles geregeld was.

Rond half acht waren we present. Dave was er natuurlijk al en Ardie ging meteen in de startblokken om alles klaar te zetten. Snel daarna trokken Dave en ik ons terug voor het weegmoment.
En wat bleek? Was ik die laatste 2 weken “gewoon” nog een kilo afgevallen! Het totaal werd dus ineens 16,7 kg. Ik maakte nog net geen rondedansje maar blij dat ik was! Vooral ook omdat ook het vochtgehalte en de spiermassa toegenomen was, dus het lag niet aan afbraak aan spiermassa of zo. Tja, vanaf dat moment kon mijn avond dus echt niet meer stuk. En toen verraste die knul (Dave) me ook nog eens met een waardecheque van 17 euro (voor iedere kilo 1 euro) voor deze actie. Ik was echt geraakt, had het helemaal niet aan zien komen. Sterker nog, ik vind al dat hij zoveel doet. Dave is echt een man die bezield werkt, ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten zeggen. Het meeleven en meedenken is oprecht en spontaan. Er zit niks gemaakts aan hem, anders zouden hij en ik ook nooit een match zijn geweest. En hij doet veel voor z’n cliënten. Niks de kantjes er vanaf, nee, volgens mij werkt hij zoals hij altijd gesport heeft. Niet voor 100% maar minstens 110….

Iets te laat heette ik de gasten welkom en na een (zeer) korte inleiding, gaf ik het woord aan Francy, zodat ze beknopt hun verhaal kon vertellen en wat achtergrond informatie over de doelstellingen van vrienden van Tijs kon geven. Geboeid luisterende iedereen. Het blijft ook bijzonder om hun verhaal te horen, en dan vooral door hun positieve insteek in het geheel, terwijl het toch echt een afschuwelijke ziekte is en de prognoses op dit moment nog steeds zwaar klote. Iedere keer weer merk ik dat dat me diep raakt.
Maar toen ze het woord speciaal naar mij richtte en vertelde over bijzonder Roy en zij mijn actie vonden en de manier waarop ik het deed, tja, toen kwamen de traantjes omhoog. Eigenlijk had ik tot dat moment helemaal niet door hoe m’n actie Roy en Francy geraakt had…. Simpelweg omdat het vanaf het begin heel natuurlijk voor me voelde om het zo te doen. Net zoals het waarschijnlijk voor al die lieve mensen, die allerlei fantastische acties op poten zetten voor dit doel, heel normaal voelt.
Als je voor de rest weinig anders kunt betekenen dan er gewoon zijn bij tijd en wijle, is het (vind ik)erg fijn om op zo’n manier toch een verschil te kunnen maken. De machteloosheid die je als omgeving voelt als je zo’n verdriet ziet bij mensen die je aan het hart gaan…….  is echt ZWAAR @#$$%.

Na Francy gaf ik Dave het woord om iets te vertellen over het afgelopen jaar, terwijl ik mezelf alvast warm trapte op de crosstrainer. En ook naar Dave z’n verhaal werd geboeid geluisterd, met tussendoor (merkte ik) bewonderende blikken mijn kant op m.b.t. het tempo wat ik daar op de crosstrainer had.

Vervolgens namen Dave en ik de mensen mee naar de gymzaal waar Dave op mijn verzoek een circuit had uitgezet. Het leek me nl. leuk om de mensen nu met eigen ogen te laten zien hoe ik e.e.a. had bereikt. Wat zo’n circuit nu precies inhield. Dave had een circuit uitgezet zoals ik ze al vaker gehad had, zodat hij me niet heel intensief hoefde te begeleiden en ondertussen de gasten kon vertellen over het nut van de diverse oefeningen. Dus waar het effect op had, waarom het effect heeft etc.
Blijkbaar was het een goed idee van me geweest, want de reacties waren niet mis. Van diverse mensen kreeg ik na afloop (ik deed iets van 2 rondjes) opmerkingen als “respect” en “knap” of “ik doe het je niet na”. En ja, natuurlijk is dat lekker om te horen!

Mijn “favoriete” oefening met circuit, zwaaien met een gewicht van een kg of 12…

Na deze demonstratie gingen we terug naar de fitness waar Roy (inmiddels in het tenue van de Tijs Trappers) en ik op symbolische wijze zouden “finishen”. Vanaf het begin had ik nl. helder dat ik ook graag hun actie nog even wilde promoten. Want tjonge wat heb ik een respect voor die mannen.
7 dagen lang 100 km per dag mountainbiken. Echt….. ik krijg al pijn aan m’n kont als ik er aan denk (over de rest nog maar te zwijgen). Ongelooflijk wat al die mannen en vrouwen daar presteren.

Meteen toen Roy op de fiets zat gingen z’n benen als vanzelf rond. Hoezo getraind?!
Het moment was gaaf, met een high five gingen we samen over de symbolische eindstreep (al moesten we het daarna nog een keer doen i.v.m. de foto…….hahahha). Het voelde ook echt als een finish, heel bijzonder….

 

Vervolgens pakte ik de gitaar en zong ik op de wijze van “leaving on a jetplane” van John Denver naar het hoogtepunt van de avond. Het idee van dat liedje had ik al lang maar echt…. een kwartier voordat we vertrokken schreef ik de laatste zin, in totaal had ik er een half uur aan gewerkt! Ik wist al dat zus en ik goed zijn in de spontane, last-minute acties maar zo op ’t nippertje was ik nog nooit.
De kwaliteit was dan ook niet dat wat ik van mezelf gewend ben maar daar ging het nu ook niet om. Ik wilde met het nummer wat zeggen, iets overbrengen en dat lukte ook merkte ik tijdens het zingen.

En toen was het moment daar. Ik had ergens tussendoor snel alles bij elkaar geteld (en nageteld).

Weer nam ik het woord en haalde ik tegelijk mijn zelf geknutselde cheque tevoorschijn, waarop ik toen eindelijk het bedrag kon schrijven. € 716,15! Ik voelde me zo trots!
Later bleek echter dat mijn hoofdsponsor naar boven afgerond had en werd het totaalbedrag zelfs € 741,15! Ik ben er nog steeds een beetje van onder de indruk dat al die mensen zo royaal hebben willen sponsoren.
Dus bij deze, nog een keer, aan al jullie mooie, bijzondere mensen die een jaar lang mijn sponsor wilden zijn…… Heel heel erg bedankt.

En toen gebeurde er iets waar ik totaal geen rekening had gehouden. Ik kreeg allerlei cadeautjes!
Geen moment heb ik er bij stilgestaan dat mensen dat zouden doen, ik bedoel maar….. ze waren al allemaal zo royaal! Ik kreeg een prachtige roos, een heerlijke fruitmand met super gezonde chips 😉 een prachtig boekje met Chinese wijsheden, en……. een heuse, eigen Toet!
En heel veel lieve warme knuffels……. daar kan ik nooit genoeg van krijgen 🙂

 
 
Als laatste kwam Ardie me feliciteren. Terwijl hij zelf toch ook hard meewerkt aan dit alles. Ik bedoel maar, als hij niet achter me zou staan en zou proberen telkens weer een lekkere, gezonde maaltijd in elkaar te draaien, zou e.e.a. een stuk lastiger zijn.

Met een laatste toast met alle aanwezigen sloten we deze heerlijke avond af.

Behoorlijk onder de indruk togen Ardie, zus Marij en ik bepakt en bezakt weer naar huis.
En toen kreeg ik thuis bij ’t afscheid nog een hele dikke knuffel met traantjes van mijn zus, en vertelde ze me hoe trots ze op me was. Zo’n mooi moment… dat zijn de momenten die je in je hartje bewaard. En wat was ik blij dat ze er bij was, dat ze dit samen met ons heeft willen meemaken. Dat iemand van mijn familie (toch het naaste kringetje om me heen), die me al die tijd gesteund hebben, er bij was, dat maakte voor mij de avond compleet.

Natuurlijk had ik dit blog beknopter kunnen beschrijven, maar deze ene keer doe ik dat nog bewust niet. Dit is hoe de avond verliep en dat mag gerust uitgebreid beschreven worden. Bovendien wil ik op deze manier alle lieve mensen die er die avond niet bij konden zijn, mee laten genieten. Ik hoop dat de sfeer een beetje overkomt.

Vanaf nu zal ik proberen de blogs krachtiger (beknopter) te houden, wat meer op de schrijfstijl te letten etc. Want ja, voor iedereen die zich het afvroeg….. ik ga door met bloggen.
Want mijn race tegen de kilo’s voor Duchenne is dan misschien wel klaar, mijn weg “naar mezelf”, die begint nog maar net…… ik heb zin in die wandeling… jullie ook?

Heel veel liefs,
Harriette

Zware dip

Ja inderdaad, jullie lezen het goed. Ik heb een fikse dip achter de rug.
En ja…. gelukkig verleden tijd, man o man, wat had ik het even gehad twee weken geleden.

Het begon met een “off” feeling m.b.t. mijn werk. Op een of andere manier liep ’t gewoon niet lekker. Tja, dat heb je soms zul je zeggen, maar het was maar het begin.
Al het regelwerk wat op komst (en gaande) is m.b.t. de a.s. verhuizing van mijn schoonouders maakte dat het in m’n hoofd niet zo heel rustig was, zeker omdat ook nog eens mijn vaders verjaardag (3 april zou hij 86 geworden zijn, hij is echter in 2005 overleden). Meestal kan ik er goed mee omgaan maar het besef dat het 8gemis voor mam steeds erger wordt maakt zo’n dag dubbel.
En dan hadden we nog diverse verjaardagen, veel verleidingen dus, veel weerstaan maar niet altijd met plezier. Want ja, als ik me niet lekker voel voel snoep ik nog liever dan anders…

Ook bleek dat mijn knie het niet zo leuk vond dat ik gerend had bij het circuit die week daarvoor. Ikzelf vond het hartstikke leuk, ik heb wel vaker de neiging om te rennen als ik snel moet lopen, en als ik snel van het ene deel van de gang naar het andere moet ren ik ook regelmatig. No problem, maar die dinsdag was het telkens circuit van 5 oefeningen, 2x op en neer de zaal door rennen en weer 5x oefeningen, 2x op en neer de zaal door. Minuutje op adem komen of zo en hup weer door. Weer zo’n reeks en tot slot nog een halve ronde. Ik was door en doornat maar het voelde lekker!
Maar goed, mijn knie begon dus de dag erna te zeuren en bleef zeuren. Geen pijn maar een krakend gevoel binnenin. Niet fijn en tja, ik was toch bang dat ik misschien wat overdreven had.
Toch heb ik de hele week gewoon gesport al heb ik wel telkens mijn knie zoveel mogelijk ontzien.
En ja, donderdag ook evenzogoed weer een circuit. So far so good. Vervelend maar meer ook niet.
Maar …… zaterdag had Dave een gezamenlijk sportgebeuren geregeld voor alle mensen die hij begeleid zoals ik. In totaal zijn dat 6 mensen geloof ik, er hadden zich er 4 aangemeld, waaronder ik. Eerst samen sporten in het Odapark en daarna samen lunchen.
Uit mijn tijd bij de Obesitaskliniek weet ik hoe motiverend het kan zijn met andere “lotgenoten” te sporten en te praten, dus ik was vanaf ’t begin enthousiast.

Die zaterdag vertrok ik (heel sportief, nee eerlijk is eerlijk, gewoon praktisch) met de fiets. Nadat we compleet waren (3 meiden.. oké 2 meiden en ik en 1 jongeman), gingen we aan ’t werk.
We zouden warmdraaien door een mooie ronde te lopen of te rennen, daarin werden we vrij gelaten. Tja, rennen kon ik vergeten dus ik wist dat het voor mij lopen werd. Maar ja, dan begin je en binnen no time gaan de andere 3 aan ’t rennen. Auw, dat deed de streber in mij toch even fiks pijn.
Ik moest mezelf echt op ’t hart drukken te blijven lopen en niet ook te gaan rennen. Zo ging er een ronde voorbij. Op ’t moment dat ik bij Dave aankwam was de rest al lang weer weg voor de volgende ronde. Ik BAALDE. Had zwaar de pe in, de tranen zaten hoog (lekker handig, dat ademt ook zo fijn…).
Maar ergens die 2e ronde drong ’t besef tot me door dat ik van deze groep veruit de oudste was. Dat de rest waarschijnlijk iets van 30- was en ik toch echt 40+ hoe jong ik me soms ook voel….
En daar kwam nog bij dat ik van deze groep ook veruit de zwaarste ben (nog wel in elk geval), dus tja…… Dan is het niet raar dat je minder kunt en ik in dit geval de jeugd moet laten gaan…..
Leuk vond ik het nog steeds niet (ik heb ergens afgelopen jaar ontdekt dat ik echt wel een streber kan zijn, dat ik het NIET leuk vind de niet goed of een van de betere in iets te zijn), maar ik had er wel een soort van vrede mee. Eigenlijk liep ik al te luisteren of de jongeman niet haast voorbij kwam, dan had ik hem een high five meegegeven (hij had tenslotte 10 km Venloop gelopen en daar een jaar lang of nog langer keihard voor getraind, diep respect dus), maar ietsjes achter mij stopte hij met rennen. Mmm moet hem toch eens vragen of hij me niet voorbij wilde lopen of dat hij gewoon echt even op adem wilde komen…

Na een paar rondjes lopen begon het echt leuke werk (duh), een circuit in het bos. Met halters spelen, met dumble’s zwaaien, een autoband (zonder velg, dat dan weer wel) omhoog gooien oprapen en weer gooien, met een zware bal zwaaien en als kers op de pap een tractorband optillen, omgooien etc. Jippie! (ik zeg ’t nu cynisch, maar als die dingen je relatief goed of in elk geval beter dan een vorige keer afgaan krijg je daar een kick van, dus ja, dat is ook echt gewoon leuk).
En daarna weer een paar rondjes lopen.
Daarna verplaatste het rondje naar een ander deel van het park, waar we weer een paar rondjes liepen en daarna weer hetzelfde circuit. Met als leuke “pauze” een man die blijkbaar iets met ’t park van doen heeft en even kwam checken dat wat wij deden wel afgesproken (en dus legaal) was……. grijns.

Tot slot mochten we samen op adem komen onder het genot van een lekkere en gezonde lunch. Eerlijk is eerlijk, “den Dave”  (zo noem ik hem vaker, schijnt ook een maaskant/new kids typetje te zijn …), had het goed voor elkaar. Aan tafel was ook eindelijk de kans elkaar wat beter te leren kennen. Leuk!
Wat mij betreft gaan we dit vaker doen. 1x per maand (of als dat lastig is 2 maanden) of zo? Lijkt me erg leuk af en toe elkaar te zien en te spreken! Maar zoals ik al zei, het strebertje in mij had wel een knauw gekregen.
En nu ik dit schrijf zakt (eindelijk) een tweede besef. Ergens…. ergens is het maar goed dat mijn knie een rem er op zette die zaterdag. Want anders was ik dus gaan rennen. Met mijn gewicht, in een bos, met ongelijke ondergrond, met gewone sportschoenen….. oei oei….. Eigenlijk heeft m’n knie me dus een dienst bewezen. Mijn knie heeft me dus een aantal inzichten gegeven, weer heb ik meer van mezelf leren kennen.
Als cadeautje is mijn knie ook weer lief voor me, kraakje weg (mensen met een spirituele inslag zoals ik denken nu, die heeft z’n zegje gedaan en kan nu weer gewoon doen….grijns).

Wat mijn humeur de afgelopen week vooral verziekte was het feit dat alles wat ik dacht kwijt te zijn aan gewicht gewoon weer er aan zat. En als je me nu vraagt waar ik iets heb laten liggen? Geen idee… Natuurlijk heb ik af en toe “gezondigd” ik wil zo gewoon mogelijk leven ondanks het afvallen (en had nogal wat feestjes/verjaardagen).
Lijnen hou ik geen jaren vol, een “lifestyle” verandering heeft niets met lijnen te maken maar met het defintief omgooien van je leven naar iets blijvends. Dat is de theorie die ik me telkens weer voor ogen moet houden, maar die bovengenoemde streber wil gewoon slinkende getallen zien op die @#$%% weegschaal 😉
En ik was me toch een portie frustie toen ik het resultaat op mn weegschaal zag!. Maandag zou ik weer naar Dave gaan en ik voelde het al aankomen. Niks – 2 kg waar ik helemaal voor was gegaan. Met een beetje pech dus nada noppes niks! Bah, bah en nog eens bah. Jet had te balen.

En inderdaad, maandag gaf de weegschaal – 0,6 kg aan. 6 ons dus als “beloning” voor een maand lang mezelf te barsten werken 3x per week bij de fitness, iedere dag zo bewust mogelijke keuzes maken. Ik was boos, niet een beetje, nee ik was pisnijdig, teleurgesteld, gefrustreerd, verdrietig en dat in ’t kwadraat. Ik heb gejankt als een klein kind en was niet gevoelig voor alle positieve woorden die Ardie en Dave op me afvuurden. Ik wilde het even niet horen, nee…. ik wilde gewoon even boos zijn, en al het andere wat ik hierboven schrijf.
En…. ja, dat was ook goed. Ik had dat even nodig. Ik mocht eindelijk gewoon ook eens niet leuk, lief, aardig, vrolijk of whatever zijn, ik mocht eindelijk gewoon eens stinksjacherijnig zijn. Hehe…. en ondanks dat het kut voelde, voelde DAT (dat ’t van mezelf mocht) ook wel weer erg lekker.

De baalzin heeft denk ik tot vorige week woensdag rondgehangen. Dinsdag heb ik de frust en boosheid vooral bij de fitness in m’n voordeel gebruikt. Met een focus om een puntje aan te zuigen doorliep ik het circuit met glans (en veel zweet ook wel ja). Woensdag met sporten legde ik de nadruk op cardio. Half uurtje crosstrainer met wisselend tempo. 20 min loopband en 10 min fiets geloof ik. Voor donderdag had ik me voorgenomen om op tijd te stoppen met werk want…….. ik had een “zwemdate” met collega Remo. Een jonge knul die ook bij de bedrijfsfitness is en het zwembad wel eens uit wilde proberen. Ikzelf wilde dat ook al lang dus zo kwamen we op het idee om dan maar eens samen het zwembad onveilig te maken (met een bal of zo).

De bal-spartel-lach partij in het zwembad was volgens mij het laatste zetje wat ik nodig had, want de baalzin is voorbij. Ik ben niet weggezakt in oud “wegvreet” gedrag of troost eten (en trust me, daar heb ik regelmatig zin in gehad). Dus al met al, was afgelopen week denk ik een goede graadmeter wat ik sinds de zomer 2011 bereikt heb.
Oh ja, Dave had afgelopen week nog een “leuke” manier om me dat duidelijk te maken…. Ik moest me op een gegeven moment bij de fitness omdraaien en meteen daarna legde hij een halter met een totaalgewicht van 30 kg op m’n schouders! Het gewicht wat ik sinds die zomer tot nu ben kwijtgeraakt…..
Dat is wel erg goed voor je motivatie kan ik je zeggen. En…. auw! Wat was dat zwaar!

Wat die knorzin me verder nog bracht? Ik ben nog eerlijker geworden naar mijn omgeving. Heb met diverse mensen (die kwamen vragen hoe het ging, dus niet zomaar iedereen) verteld dat ik even niet zo lekker in m’n hum zat en waarom. Dat waren er niet heel veel maar genoeg om mn. voor mezelf helder te krijgen wat er mis was. Op het werk ben ik dus eerlijker geworden in de zin dat ik me meer en meer meld als iets gaat op een manier die me niet aanstaat. Of mensen dat nu leuk vinden of niet. Letwel, respectvol en zonodig met uitleg. Met Dave heb ik mijn reactie uitgebreid besproken en hij kan gelukkig ook respecteren dat ik even sacherijnig was. Ardie was extra lief en deed nog meer zijn best om gezonde dingen te maken en tegelijkertijd niet te bestraffend te kijken als ik snoepte.
Ik wordt meer en meer eerlijk naar mijn omgeving. Niet alleen de mensen in mijn naaste omgeving maar ook de kringen daarbuiten. Niet lachen en slikken als ik dat eigenlijk niet wil, maar vertellen waarom iets wel of niet kan. En als iets echt moet, oke, dan moet het, maar verlang dan niet van me dat ik dat leuk vind.
Wauw…… dat is pas een lifestyle verandering!

Het was dus een week waar iedere andere “lijnpoging” zou zijn spaakgelopen. Maar goed, ik ben dan ook niet aan het lijnen, ik ben bezig met een soort trainingsschema voor de “Olympisch spelen” he coach? M.a.w. een lange weg om een doel te bereiken wat nu nog onmogelijk lijkt maar wat met heel veel doorzetten, en vooral ook lol hebben in ’t leven, uiteindelijk gaat lukken.
En die Olympische spelen? Die zijn nog zo ver weg dat ik me daar net op focus (m.a.w. ik heb nog geen idee wat mijn einddoel is. Ik ben geloof ik nog bezig met de Nederlandse kampioenschappen (de volgende -3 kg) en kijk met een scheel oog naar de Europese ( -5/10 kg)
🙂

Fijn weekend allemaal

Liefs,
Harriette

Afsluiting sponsortraject

Ja lieve mensen, jullie lezen het goed. Ik ga het sponsortraject afronden.

Hierbij dus alvast aan alle sponsoren (en mensen die op andere wijze nauw bij dit traject/mij betrokken zijn) de uitnodiging om maandagavond 22 april a.s. samen met ons een feestelijk streep te zetten onder de “race tegen de kilo’s voor Duchenne”, en aan te vieren dat het vanaf nu een “race tegen de kilo’s voor Harriette” zal zijn.

Locatie: Bedrijfsfitness (afdeling revalidatie) VieCuri Venlo
Tijd: 20.00 uur

De opzet van de avond zal niet groots zijn, gewoon even een gezellig samenzijn met Francy en Roy, Dave en natuurlijk Ardie en ik.

Ik heb besloten de opbrengst naar deze kanjers (zie foto) te laten gaan, oftewel naar Duchenne Heroes.
Mag ik jullie voorstellen? De Tijstrappers 2013: Roy Peeters, Henk Berkhout, Martijn Vervaet en Theo van Bakel.
Van 15 t/m 21 september 2013 fietsen de Duchenne Heroes elke dag 100 kilometer van Frankrijk naar Nederland. Zij zoeken hun grenzen op, zij geven álles voor kinderen met Duchenne. En daar heb ik ongelooflijk veel bewondering en respect voor. Dat het sponsorbedrag een mooi steuntje in de rug mag zijn voor deze geweldig stoere binken (met een heel mooi hartje).

Aangezien Ardie en ik 22 april voor iets lekkers willen zorgen, hierbij alvast het verzoek je aan te melden als je wilt komen. Dit kan per mail gewoon.harriette@gmail.com.
Dit weekend zal ik de sponsoren ook nog persoonlijk uitnodigen. En natuurlijk, alle sponsoren die niet aanwezig kunnen zijn, krijgen bericht van me wat ze over mogen maken naar de vrienden van Tijs.

Het was een bijzonder jaar (en een paar maanden). Een jaar waar ik veel over mezelf heb geleerd, veel vastgeroeste denkbeelden los heb gelaten, en dingen aan mezelf heb ontdekt die ik nog niet kende.
Ik ben sporten een soort van leuk gaan vinden, en vind het vaak (nee niet altijd) een sport om een zo lekker mogelijke gezonde maaltijd te verzinnen.
En… het was het jaar waarin ik eindelijk toe kon geven aan mijzelf en mijn omgeving, dat ik het niet alleen kan. Dat ik soms hulp nodig heb. Ik weet nu dat ik het soms heel erg moeilijk vind om verleidingen zoals chocolade, dropjes en hartige hapjes af te slaan ook al heb ik geen trek. Zeker als er een tweede of derde keer wordt aangeboden. Ik weet inmiddels ook dat frustratie voor mij een aanleiding kan zijn om te gaan zoeken naar troost eten. En simpelweg het zien van iets lekkers kan al maken dat ik er zin in krijg.

Ik heb ook geleerd dat je ondanks verstandige keuzes heerlijk kunt uit eten, zowel thuis als uit …
En ik heb geleerd dat ik een behoorlijk strebertje kan zijn. Dat ik graag de beste in iets wil zijn, wil winnen. Net een stapje verder wil gaan als misschien soms verstandig is. En natuurlijk, die spreekwoordelijke aai over m’n bol in de zin van “goed gedaan meiske”.

Kortom, ik heb geleerd dat ik net als ieder ander mijn talenten en uitdagingen heb in dit leven.

Het voelt een beetje raar, zometeen dat allerlaatste weegmoment. En tegelijk kijk ik er ook naar uit. Want vanaf dat laatste weegmoment doe ik het puur en alleen nog voor mezelf. Omdat ik af wil vallen en vooral gezond wil leven. Omdat ik mezelf het waard vind op een zo gezond mogelijke manier oud te worden. En ja, dat voelt kei lekker.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik vanaf nu de vrienden van Tijs links laat liggen. Dat mannetje en al die andere kinderen met deze ziekte hebben een warm plekje in m’n hart gekregen. Simple as that.
En… er is een sponsor die ondanks dat ik er een streep onder zet, door zal gaan met sponsoren. Trust me… daar gaat ze nog een keer spijt van krijgen!

Fijn weekend alvast allemaal.

Liefs,
Harriette

Tagwolk