Op weg naar mezelf

Archief voor februari, 2014

Project Definition of Curves

Een tijd geleden zag ik een oproepje op facebook die meteen mijn interesse wekte. De naam? “Project Definition of Curves” van DigitalDuo Fotografie. Zoals dat zo vaak gaat bij mij, ik voelde een kriebel, en reageerde spontaan. Stuurde mijn motivatie in waarom ik mee zou willen werken en wachtte ‘geduldig’ af.

Het weekend waarin de mensen die geselecteerd waren om op gesprek te komen bericht zouden krijgen, checkte ik regelmatig mijn mail. Op zondagavond had ik me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik niet het type was wat ze zochten, totdat ik tegen de avond een mailtje ontving. Ik mocht op gesprek komen!

Afgelopen vrijdag, 21 februari was het dan zo ver. Omdat ik nogal een tijdje moest reizen met openbaar vervoer, had ik mijn afspraak om 13.45 uur laten zetten. Ik hoefde me verder niet voor te bereiden, het was puur een gesprek om elkaar wat te leren kennen en te zien of we een match zouden kunnen zijn.

Om 10.44 uur nam ik de bus in Venray en begon mijn reis naar Amsterdam. Het verliep allemaal voorspoedig totdat we bij een station wat langer moesten wachten omdat de ambulance bij de trein moest komen. Geen idee waarom. Maar uiteindelijk bleek het geloof ik relatief mee te vallen. Het viel me op dat er veel mensen met kinderen in de trein zaten, maar er viel nog geen kwartje bij me, vond het alleen jammer dat ik mijn mp3 niet meegenomen had, zodat ik niet om de gesprekken om mij heen, heen kon. Is het jullie wel eens opgevallen hoe hard mensen tegen elkaar praten?

Rond een uur was ik in Amsterdam, en gelukkig vond ik deze keer snel de juiste tram, waar ik een sympathieke mevrouw met een prachtige bordercollie ontmoette. Het beestje zag er zo blij uit dat ik niet anders kon dan lachen, waarop het bazinnetje reageerde dat ze zo blij was dat ze op bezoek gingen bij een vriendin, dat ze dat helemaal uitstraalde. En ja, het beestje zag er uit alsof ze een glimlach op haar gezicht had, prachtig! Bij station Rietlandpark moest ik er uit, en toen werd het lastig. Welke richting moest ik op? Ik had wel een gevoel maar ja…. Mijn miep zei dat ik noordwestelijke richting uit moest……..ja duh…. alsof ik een kompas in m’n hoofd heb zitten! Gelukkig liep er een vriendelijke oudere heer rond die me de juiste richting op wees, waarna ik na een kort wandeling voor het juiste gebouw stond. Een kwartier te vroeg.

Even twijfelde ik, zal ik nog even wat gaan drinken? Maar uiteindelijk besloot ik maar gewoon aan te bellen, beter te vroeg dan te laat. Even later werd ik enthousiast begroet door Rebecca. Ik moest nog even wachten want ze waren nog in gesprek. Helemaal prima, ik wilde vooral even naar het toilet na 3 uur reizen…..grijns.

Toen ik eenmaal aan de beurt was heb ik ze volgens mij de oren van hun hoofd gepraat. Tja, hun enthousiasme prikkelde me, kan het ook niet helpen. Het werd een leuk, open gesprek wat alle kanten op ging. Ik vertelde over mezelf, mijn actie met Karin die enthousiast aangehoord werd, maar ook hoe mijn proces m.b.t. zelfacceptatie verlopen was. En natuurlijk vertelden zij ook over hun beweegredenen. Ze zijn dit project gestart nadat ze vorig jaar een oproep gedaan hadden voor een andere shoot, waar ze enorm veel respons op kregen. Maar ze kregen ook veel reactie m.b.t. wat ze onder curvey verstonden. Het bleek al heel snel dat iedereen daar eigenlijk wel anders over denkt, wat de vraag bij ze opriep wat de definitie van Curvy nu eigenlijk was. Het bleek dat het stel (Rebecca en Milton) daar onderling al andere gedachten er over hadden.

Hun doel met dit project is om te laten zien dat elke vrouw, ongeacht haar vorm, er mooi uit kan zien op de foto, zonder fotoshoppen en dat soort dingen. Maar ook een handje helpen bij het bewustwordingsproces van vrouwen, dat het uiteindelijk begint bij hun eigen gevoel over hun uiterlijk, dat je in eerste instantie van jezelf moet houden, jezelf accepteert zoals je bent, voordat je dat van de buitenwereld kunt verwachten. Je kunt jezelf ergeren tot je een ons weegt aan negatieve reacties in de buitenwereld, uiteindelijk (dit is even mijn eigen inzicht) raakt het je alleen als het iets in jezelf raakt, dus als men iets zegt wat je zelf ergens deep down inside ook gelooft.

Jullie begrijpen dat ik alleen maar enthousiaster ben na dit gesprek. Hoe gaaf zou het zijn om aan zo’n project mee te mogen werken?

Gisteren zijn de laatste gesprekken geweest, volgende week horen de dames die geselecteerd zijn of ze er bij horen of niet. Natuurlijk hoop ik dat ik er bij zit, maar….. ook al zou het niet zo zijn, het gesprek was inspirerend voor me, het was de reis meer dan waard. Om te zien dat er jonge mensen op deze manier iets op willen zetten, vanuit een bepaald idealisme, om een positieve impuls te geven aan acceptatie van diversiteit in onze maatschappij, dat is iets waar ik energie van krijg, vrolijk van wordt en maakte dat ik de terugreis grotendeels met een dikke grijns op mijn gezicht maakte.

Afbeelding

Die terugreis was trouwens nog een hele uitdaging. Muts dat ik ben had ik niet door dat het noorden vakantie had (zie kinderen die ochtend in de trein), en het midden nu geloof ik vakantie kreeg. M.a.w. de treinen zaten bomvol studenten op weg naar huis, vakantiemensen, en ook nog eens vrouwen die terug kwamen van de huishoudbeurs. Mudjevol dus, waardoor het een tijdje duurde voordat ik kon zitten.

Ook nu viel me op hoe hard mensen met elkaar praten, er viel gewoon niet omheen te komen. Stilte coupe? Wat is dat? Maar goed, mijn humeur kon nu niet meer kapot dus ik nam het maar op de koop toe, en moest soms glimlachen om sommige gesprekken. Een zin bleef nog een tijdje hangen.. “Solliciteren? Ik heb er gewoon geen zin in! Ik zit nu al 2 dagen per week op kantoor, moet er toch niet aan denken om dat 5 dagen per week te moeten doen!”. En even later “Ach ja, ik kan het natuurlijk altijd een paar maanden proberen”…. Het bracht een glimlach op mijn gezicht, half verbaasd, half geamuseerd.

Om 18.00 uur was ik uiteindelijk thuis. Erg moe van het lange reizen, maar heel, heel voldaan. Het voelt een beetje alsof dit het laatste zetje was wat ik nodig had om uit die toch ietwat negatieve spiraal te komen. Het heeft me laten nadenken over hoe ik over bepaalde zaken denk, hoe ik als mens in elkaar zit. En het heeft me weer helder gemaakt dat ik geen energie wil stoppen in dingen die niet goed gaan. Ik wil me weer focussen op wat wel goed gaat, waar ik kansen zie, het mooie belichten en dat wat niet lekker loopt aanpakken. Stap voor stap.

Vorig weekend zat ik op een dieptepunt, zag ik werk even niet meer zitten, was ik moe en verdrietig. Na een week van diverse gesprekken op het werk, kleine succesjes en als kers op de pap, dit gesprek, voel ik me nu weer mezelf. Klaar om dingen aan te pakken, en bereid te accepteren dat niet alles tegelijk kan. Het voelt alsof IK er weer ben, ik weer contact heb met wie ik in wezen ben, iemand met een positieve kijk op het leven, een flinke portie levenslust, en een tikkeltje kinderlijk enthousiasme. Yes!

Liefs,

Harriette

 

Nieuwe uitdagingen

Vandaag eindelijk alle berichten van mijn ‘oude’ blog verhuisd naar deze site, na wat kleine aanpassingen kan ik dan definitief afscheid nemen van blogspot. Weer een hoofdstuk gesloten en een nieuw die ik open.

Momenteel ben ik stil op mijn facebook en blog, en dat heeft alles te maken met de nieuwe baan (administratief medewerkster opleidingen) die ik halverwege januari begonnen ben. Ik ga jullie de details besparen, er ligt gewoon veel werk. HEEL veel werk. En voor mij is het nog lastig om zicht te krijgen op wat er ligt, wat prioriteit heeft en dat soort dingen. Eigenlijk is er weinig ruimte om in te werken, zoals ik de laatste tijd al vaker zei, het voelt alsof ik van een intercity overgesprongen ben op een hogesnelheidstrein, waarvan ik geen benul heb welke richting hij op gaat, maar waarvoor ik op een of andere manier wel een routeplanning moet maken. Voor iemand met perfectionistische trekjes zoals ik ze heb, is dat pittig. Erg pittig.

Afgelopen woensdag was daar de spreekwoordelijke druppel. Ik had het helemaal gehad. Had al weken achter de rug waarin ik in het weekend thuis zat te werken, en die week had ik alweer twee dagen tot ver na werktijd doorgewerkt. En nog was er geen zicht op het geheel, zag ik de stapel to do alleen maar groeien en zakte me de moed diep in m’n schoenen. Die nacht sliep ik slecht, bijna niet zelfs.

Donderdagochtend heb ik dus de koe bij de horens gepakt en heb ik aangegeven hoe ik me voelde, hoeveel last ik er van had en dat ik het tot nu toe nog verre van leuk vond, ondanks dat ik absoluut kansen zie en ideeën heb. Gelukkig heb ik collega’s die erg sociaal in elkaar zitten, meteen meedenken, en het allerbelangrijkste… me aanhoren. Qua team heb ik de jackpot, dat is duidelijk. En ook mijn naaste collega, een jonge knul nog, is iemand waar ik echt goed mee klik, en waar ik ondanks de hectiek, ook met enige regelmaat, erg veel lol mee heb. Nog steeds heb ik wel het vertrouwen dat ik het op rit ga krijgen, maar de consequentie zal wel zijn dat ik wat stiller dan normaal ben op facebook en mijn blog.

Maar…. er is nog een nieuwe uitdaging op mijn pad gekomen, en ook nog een hele leuke ook!

Enige tijd geleden las ik op facebook een oproep. Men wilde een project startten ‘Definition of curves’ en zochten daarvoor o.a. modellen, die mee wilden werken aan een postiever beeld van vrouwen met rondingen d.m.v. mooie foto’s en teksten, zoals b.v. deze:

Afbeelding

Daarvoor moest je een motivatiemail sturen met daarin vermeld wat jou definitie van ‘curves’ is en waarom je mee zou willen werken. Jullie raden het al, ik was meteen enthousiast! Dus nadat ik even wat speurwerk had verricht m.b.t. de studio die dit project wil gaan vorm geven (just checking), meldde ik me meteen enthousiast aan. Afgelopen weekend zou iedereen die geselecteerd was om een persoonlijk gesprek te komen voeren, bericht krijgen, en jawel….. ik ben door en mag inderdaad op gesprek komen! Hoe gaaf is dat! A.s. vrijdag is het dan zo ver. Het gesprek (en de studio) is in Amsterdam, dus ik ga er denk ik maar een leuk dagje Amsterdam van maken. Natuurlijk ben ik HEEL benieuwd naar wat ze nu precies in gedachten hebben en of ik in dat geheel pas. Natuurlijk lezen jullie dat t.z.t. vanzelf hier 🙂

Veel liefs,

Harriette

‘Ik’ ga verhuizen.

Don’t worry, geen relatiecrisis, dramatische baanwisseling of wat dan ook. Ardie en ik blijven gewoon waar we zijn, maar het wordt wel tijd voor een andere verhuizing.

Toen ik dit blog begon, was het bedoeld om mijn sponsoren op de hoogte te houden van mijn ‘race tegen de kilo’s voor Duchenne’. Mijn sponsoractie om d.m.v. afvallen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de ‘Vrienden van Tijs, inmiddels omgedoopt naar ‘strijden tegen Duchenne’.
Inmiddels ligt de sponsoractie al weer 3/4 jaar achter me, werd het bloggen meer en meer een verslag van mijn ontdekkingsreis naar mezelf, en loop ik langzaam maar zeker aan tegen de beperkingen van deze provider. Let wel, voor het bloggen alleen voldeed deze site perfect. Maar…

Sinds bekend is dat mijn full-time dienstverband niet door zal gaan, ben ik nog eens goed na gaan denken. En langzaamaan kwam ik tot de conclusie dat ik het niet doorgaan van deze 4 extra uren moet zien als een cadeautje. Omdat ik er de hele tijd vanuit gegaan ben dat ik 36 uur zou gaan werken, was dat het laatste zetje wat ik nodig had te stoppen met mijn bestuursfunctie bij ‘Happy Sound’. En zo waren er nog wat dingen die tijd vragen en waar ik het vermoeden van had dat me dat met ingang van mijn nieuwe baan niet meer zou gaan lukken. Voordat deze ‘vrije’ tijd nu opgeslokt wordt door zoiets banaals als huishouden, tv-kijken, shoppen of whatever, besloot ik mijn hart te volgen. Zoals een aantal van jullie weten heb ik naast mijn betaalde baan nog een beroep. En wel Reikimaster. Door al het werken, mantelzorgen, bestuurszaken (en zeker het afgelopen jaar het jubileumconcert en de reis van het koor) en nog meer van dat soort dingen, maar ook de de mindere aanvragen voor cursussen (waarschijnlijk door de crisis), was mijn praktijk stil komen te liggen.
Het mooie is alleen dat ik nooit gestopt ben met Reiki en alles er omheen. Het hoort tenslotte bij wie ik ben, hoe ik in het leven sta en naar dingen kijk.
Nu ik dus ‘extra’ tijd heb, ben ik gaan zoeken naar een manier om een site betaalbaar, liefst volledig in eigen beheer de lucht in te krijgen, om weer wat leven in mijn praktijk te blazen.
En voor degene die zich nu zorgen maakt, nee ik ga mezelf niet over de kop werken, ga niet elk weekend activiteiten plannen, maar ja, ik heb er zin in weer meer met die kant van mij aan de slag te gaan. En daarbij hoort in deze tijd, naast een blog (want dat blijf ik doen), iets van een site.
Dankzij Rianne kwam ik bij wordpress uit en daar ben ik aan de slag gegaan.
http://www.youtube.com/watch?v=TjKmQmsRlBk&feature=player_detailpage

De site is nog niet helemaal klaar, suggesties zijn welkom, en natuurlijk zal het zich ook met mij blijven ontwikkelen. Maar het wordt wel tijd om dit vertrouwde blog te gaan verhuizen.

Dus hierbij de adreswijziging: http://racetegendekilos.blogspot.com wordt https://gewoonharriette.wordpress.com.
Jullie zijn en blijven van harte welkom!

Liefs,
Hariëtte
ps. Vraag me niet waarom er zo’n grote regelafstand is, ik heb echt van alles proberen te doen maar het is of een grote blok tekst, of een grote afstand. So be it, het is blijkbaar echt tijd om te verhuizen 😉

Tagwolk