Op weg naar mezelf

Archief voor maart, 2014

Afscheid

De meesten van jullie zullen het inmiddels wel meegekregen hebben, dat afgelopen dinsdag 11 maart, mijn moeder, na een relatief kort ziekbed, is overleden. Ze zou 9 april 82 geworden zijn.

foto mam

Zondag is ze naar het ziekenhuis gegaan na een paar dagen van heftige buikpijn. Wij dachten eigenlijk dat haar tumor (net voor haar 80e verjaardag was baarmoederkanker geconstateerd, waarna mam beslist had dat ze daar niets meer aan wilde laten doen) was doorgebroken, maar na enige onderzoeken bleek ze buikvliesontsteking door een geperforeerde darm te hebben.

De chirurg heeft met ons overlegd en samen (met mam) zijn we tot de conclusie gekomen dat opereren niet zinvol en wenselijk was, omdat het en een hele zware operatie zou worden, en een hele heftige herstel periode. Mijn moeder was wel klaar met het leven, ze wilde naar pap.

Maandagavond hebben we haar laten bedienen, met al haar kinderen, aanhang en kleinkinderen er bij. Het was een mooi, dierbaar moment. Ze had voor ieder kind en kleinkind nog een persoonlijk woordje, af en toe nog een kwinkslag erbij. Ze was heel helder, bidde mee met de gebeden, bedankte zelf de pastoor nog. Prachtig, al was ze al heel moe en zakte ze soms weg door de morfine.

Dinsdagmorgen toen ik op het werk was ben ik eerst bij haar gaan kijken en schrok toen wat ik zag. Ze had al een witte kring om haar mond, ze heeft me op dat moment nog 1x heel helder aangekeken, en daarna is ze snel weggezakt.

Ik ben toen de familie gaan bellen en heb gevraagd om snel te zijn. Was bang dat het heel snel zou gaan. Uiteindelijk heeft ze het tot 12.41 u uitgehouden en is toen heel vredig over gegaan.

Nadat we in het ziekenhuis alles geregeld hadden, zij we met z’n allen naar mam haar huisje gegaan en hebben daar de begrafenisondernemer gebeld. En hebben de eerste dingen m.b.t. de uitvaart in gang gezet. Al snel werd duidelijk dat zus graag wilde dat mam thuis opgebaard zou worden, iets waar ik haar erg dankbaar om ben. Het was geweldig om in alle rust, in alle vrijheid, in haar eigen omgeving de laatste dagen met haar door te kunnen brengen. Ook waren we er snel uit dat we zo veel mogelijk met de familie zelf wilden doen. Een advertentie in de krant hebben we achterwege gelaten omdat mam dat niet gewild had, we hoorden haar al bijna foeteren “dat hoefde nie te doen!”. Helaas was plaatsing in de lokale bladen niet meer mogelijk, waardoor we besloten het dan bij de brief te laten, en desnoods mensen via mail de brief nog toe te sturen waar nodig. De tekst van de brief was zo klaar, het was toen al te merken, dat we het eigenlijk over alles wel eens waren, en zo niet, dat er ruimte en respect voor elkaars mening was.

Woensdag zijn zus en ik mam aan gaan kleden. Een moment wat ik niet had willen missen. Snel genoeg daarna kwam ze naar huis, waarna ze door haar eigen zoon, schoonzoon en een van haar kleinzoons naar binnen werd getild (ze moest via de raam omdat de gang te smal was, wat ook wel weer een komische noot aan het geheel gaf). En terwijl er in het huisje nog volop gepoetst werd voor de daaropvolgende dagen, werd mam door de begrafenis ondernemer, mooi op haar bed geïnstalleerd.

Ook werd op woensdag de avondwake besproken met de vrijwilligers die deze zouden leiden. Broer zou het in memoriam voorlezen welke zus al klaar had, in alle vroegte die morgen geschreven. Zus en ik zochten een passend gedicht uit om voor te dragen en ik gaf door bij zowel de wake als  uitvaart ‘mien durp’ en ‘geen kind meer’ te willen zingen. Zwager zou het gedicht voorlezen terwijl de kleinkinderen en aanhang de kaarsen van de 7-armige kandelaar aan zouden steken. Gelukkig had Happy Sound inmiddels al toegezegd beide dagen te zingen.

Ook de bespreking met pastoor voor de uitvaart verliep vlot donderdag. We waren blij volop de ruimte te krijgen te doen wat we wilden, pastoor gaf aan dat hij zich graag liet verrassen, en tja, dat moet je tegen ons niet zeggen. 😉 Die avond kwamen er ongelooflijk veel mensen een laatste groet aan mam brengen. Inmiddels lagen onze bloemen (Jacqueline had precies aangevoeld wat we wilden) en die van de broers en zussen van pap al bij mam (prachtig gemaakt door een nichtje), zodat het samen met de kaarsjes een fijn plaatje gaf.

De avondwake werd een heel mooi, persoonlijk, en voor ons gevoel ook luchtige gebeurtenis. Uit alles ademde het gevoel ‘het is goed zo’. Gelukkig had ik beide nummers vooraf even met het koor geoefend, niet zo zeer voor mij (na die ochtend repeteren bij Angelique had ik alle vertrouwen) maar vooral voor de dames van het koor. Het zingen van dit soort bijeenkomsten kan best emotioneel zijn, en iedereen kende mijn moeder. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze het prachtig deden. En ook ik stond er eigenlijk heel ontspannen, en nadien kreeg ik van veel mensen ook te horen dat het echte ‘kippenvel’ momenten waren geweest, dat de hele viering prachtig en warm was. Missie geslaagd dus.

De dag van de uitvaart waren we om 09.15 uur alweer bij mam. Daar hebben we met z’n allen mam in haar kist gelegd, pap z’n klompen er nog snel bij gezet (die moesten altijd aan de deur staan van mam), en samen de kist gesloten. Toen het tijd was hebben we haar vereende krachten naar buiten gebracht.

We hebben haar zelf in de auto geschoven, en terwijl mam in de auto met de bloemen voorop reed, liepen wij met z’n allen er achteraan. We vonden het bijzonder om te zien dat mensen uit respect de auto stopten en de motor uitzetten, en zelfs een chauffeur die stopte, uitstapte, naar mijn moeder knikte en een kruis sloeg. Een gebaar wat ons erg raakte, zo mooi en respectvol!

Met de kinderen en aanhang hebben we mam de kerk binnen gebracht, en begeleiden de twee kinderen van m’n broer haar op trom naar voren. Zus deed een zelfgeschreven gedicht als lezing en meteen er achteraan en ook haar oudste zoon ook nog een (wat hij die nacht nog geschreven had), het was even slikken voor mij omdat ik meteen daarna ‘mien durp’ zou zingen. Mijn broer deed weer het ‘in memoriam’ (wederom prachtig) en ik zong het tweede nummer ‘geen kind meer’. Deze dag zong het koor ‘Gabriella’s sang’ nog mooier dan de dag er voor, en ook het Ave Maria klonk geweldig (zus en ik konden het niet laten mee te zingen). Om eerlijk te zijn heb ik weinig geregistreerd van wat pastoor verder verteld heeft, ik was veel te druk met alle indrukken opslaan denk ik. Aan het eind van de viering las ik het slot(dank)woord voor wat ik donderdag in alle rust thuis had geschreven, waarin ik o.a. aangaf dat we vooral deze dagen haar leven ‘vierden’ en waarbij ik iedereen nog een keer bedankte. Bovenal wilde ik mijn familie bedanken, omdat alles zo warm, mooi, in harmonie gegaan was. En in het bijzonder mijn zus en zwager, omdat mam tot aan haar dood, bij ze heeft kunnen wonen. Mijn slotgedicht was dan ook een dankwoord aan mijn familie, voor mijn gevoel ingegeven door mijn moeder:

Dank je Joep, voor al je klusjes in mijn huis
Dank je Mieke, dat je vaak meekwam naar mijn thuis
Dank je Marij, ik zou je nooit voor alles kunnen belonen
Dank je Ton, dat ik bij jullie mocht wonen
Dank je Jet, voor al onze speciale gesprekken
Dank je Ardie, voor al het heerlijke lekkerbekken
Dank je Twan, Nicole, Rob&Saskia, Tom&Indy en Lisa, jullie waren de zonnetjes in mijn leven
Dank je Boris, voor alle pootjes die je kwam geven
Dank jullie allemaal voor dit afscheid, het voelde bijna als een feest
Tot ooit allemaal, voor mij is het nu mooi genoeg geweest

Onder de klanken van Halleluja verlieten we de kerk om daar op een mooi plekje bij het kerkhof, definitief afscheid van haar te nemen. Het zal wennen zijn zonder je mam. Zonder het poetsen op vrijdag in je huisje, zonder het koken van het eten. Maar zoals we de afgelopen dagen zo vaak tegen elkaar zeiden, ‘het is goed zo, ze zijn weer bij elkaar’.

Bedankt voor alles pap en mam, en kom nog eens aan in onze dromen.

prentje mam

20140315_135010

Liefs,

Harriette

Lente

Ja, het is lente zo lijkt het. De tekenen waren al daar. Kwetterende vogeltjes buiten, ’s morgens weer licht als we naar het werk rijden, struiken in de knop, soms zelfs al in de bloei en ga zo maar door. De natuur ontwaakt!

Maar blijkbaar… blijkbaar is het ook lente IN mij.

Eerst maar de uitkomst van mijn gesprek voor “project definition of curves”, voor iedereen die het gemist heeft. Want jawel…; ik zit in de selectie! Whoehoe! Potdikkie wat voelt dat lekker 🙂 Binnenkort hoor ik meer over data voor een fotoshoot e.d. Tegen de tijd dat er iets nieuws te melden is, of ik iets concreets kan laten zien, laat ik het jullie weten.

Maar er is meer. De omslag qua manier van eten die ik een tijd geleden in overleg met Dave doorvoerde (meer volgens de richtlijnen van de voedselzandloper, en meer volgens de oermens) lijkt vruchten af te werpen. Ik werd in de loop van afgelopen weken al voorzichtig positief, maar durfde nog niet echt toe te geven aan het gevoel, bang voor een teleurstelling gisteren bij het wegen bij Dave. Maar blijkbaar zit ik ook hiermee weer op de goede weg want het resultaat mag er wat mij betreft zijn: – 1,8 kg! Yes! Eindelijk.. Enne…. wel even heel eerlijk, ik zit nu dus zo’n beetje op hetzelfde niveau als vorig jaar rond deze tijd. ‘Damage repair’ dus in feite 😉

Happy

Hoe dan ook. Dit was echt een opsteker. Een positieve stimulans. En in eerste instantie wilden we dan ook op dezelfde voet verder gaan. Maar…. Dave en ik gaan iets uittesten. Aankomende 2 weken ga ik echt ‘op dieet’. Ga ik de koolhydraatrijke producten die ik nu nog gebruik, vervangen door eiwitrijke producten (ja supplementen). Niet dat ik nu ineens ‘kunstmatig’ aan de slag ga, we zijn vooral aan het zoeken naar vervangende producten voor de lastige situaties (zoals die kip-kerrie bv) zodat uiteindelijk het ‘dieet-gevoel’ verdwijnt, en ik resultaat blijf boeken. Of in elk geval, zoals Dave het zo mooi zegt; om het ‘meetbaar’ te maken.

Eigenlijk is bovenstaand verhaal best tegenstrijdig. Het stuk m.b.t. het project geeft weer dat ik oprecht tevreden ben met mijn looks, mezelf ben gaan accepteren, sterker nog, van mezelf ben gaan houden. En tegelijkertijd wil ik afvallen. Nu weten jullie dat ik vooral wil afvallen voor mijn gezondheid, meer kilo’s bij me dragen is en blijft een belasting voor mijn gewrichten, of ik dat nu leuk vind of niet. Dave en ik hebben het er ook al vaker over gehad of juist mijn zelfacceptatie, mij niet ook blokkeerde m.b.t. afvallen. En wie weet, misschien op onbewust vlak wel. Want eerlijk is eerlijk, het dik zijn brengt me ergens ook wel iets. Ik kreeg in het verleden vaak complimenten over hoe knap men het vond dat ik deed wat ik deed (zingen, dansen, mezelf profileren) ondanks mijn (netjes gezegd) gewicht/uiterlijk. Blijkbaar is het voor iemand met een (of heel wat) maatje meer, heel bijzonder om te doen. En heel misschien, ergens in die donkere spelonken van mijn onderbewustzijn, is er misschien wel een angst geweest dat die positieve aandacht wel eens over kon zijn als ik een ‘normaal’ postuur zou hebben. Gisteren in het gesprek met Dave kwam ik echter resoluut tot de conclusie dat dat geen bal uitmaakt. Mooi zingen heeft geen donder te maken met mijn uiterlijk maar met mijn stem en hoe ik die gebruik (iets waar ik trouwens ook mee aan de slag ga met zangles, omdat ik qua stemvorming/techniek nog heel veel kan leren. Maar goed, dat is een ander verhaal). ‘Performen’ trouwens ook niet, want mijn uitstraling is mijn uitstraling. Dat is mijn innerlijk wat zichtbaar wordt aan de buitenkant. Mijn boerenverstand zegt dat die uitstraling er zelfs bij – 50 kg (das wel HEUL veel) nog steeds is. Dus…. geen excuus. Wereld… here I come!

be yourselve

En zo zijn er nog best wat dingen te melden die allemaal meehelpen met dit heerlijke gevoel. Maar dat is voor een volgende keer, dit verhaal is lang genoeg. Het zonnetje schijnt, de wereld lacht ons toe. Vooruit, van die stoel en naar buiten!

Liefs,

Hariëtte

Tagwolk