Op weg naar mezelf

Archief voor april, 2014

Loslaten

Het zal niemand ontgaan zijn dat het de laatste tijd een tikkeltje onrustig is bij me. Op en af, afgewisseld met bijzonder mooie, bijzondere, geweldige ervaringen, heb ik nu een jaar achter de rug waarin ik veel los heb gelaten. Soms gedwongen, soms vrijwillig, soms zonder me er heel bewust van te zijn, soms intens verdrietig.

Jullie weten ook dat ik bij tijd en wijle een redelijke ‘zweefteef’ kan zijn zoals dat tegenwoordig ook wel uitgedrukt wordt. Dus begin ik meestal op momenten dat ik niet lekker in mijn vel zit, met te kijken wat mijn rol in het geheel is en wat IK kan veranderen om me beter te voelen. Daar mag je van vinden wat je wilt (wat je vind mag je houden is een gekoesterd eigen spreekwoord), dat is hoe ik in het leven sta.

Maar…. jarenlang heb ik ook mijn stinkende best gedaan binnen allerlei kaders te passen. Geprobeerd zo slank mogelijk te lijken terwijl ik niet slank ben, geprobeerd de etiquette zo goed mogelijk te snappen en volgen terwijl ik er nooit mee opgevoed ben en ik heel eerlijk, een deel ook wel zwaar achterhaald vind. Geprobeerd respectvol te zijn naar mijn medemensen, terwijl sommigen dat respect verspeelt hebben. Geprobeerd sterk en vol zelfvertrouwen over te komen terwijl ik soms juist bang en onzeker was. Geprobeerd alle rotopmerkingen, valse blikken, roddels en weet ik wat van me af te schudden en niet ergens in m’n achterhoofd te bewaren. Geprobeerd de mensen die belangrijk voor me waren voldoende aandacht te geven, terwijl ik mezelf dan soms vergat. Geprobeerd te passen binnen de massa, terwijl ik het juist geweldig vind dingen te doen die als ‘niet normaal’ gezien worden.

Kortom…. Geprobeerd iemand te zijn die ik niet ben.

Natuurlijk niet continu, duh… als ik dat zo lang vol had gehouden had ik op z’n minst nu een nominatie voor een gouden kalf verdiend of zo. En de afgelopen jaren stond ik steeds dichter bij wie ik in wezen ben. Mijn blog heet ook niet voor niets, ” gewoon Harriëtte, op weg naar mezelf”. Het loslaten van mijn moeder, van mijn ‘thuis’, heeft nu blijkbaar een laatste zetje gegeven in het proces waar ik al in zat.

Veel mensen hebben zich verbaasd over de rust en kracht die ik uitstraalde in de week van mijn moeders overlijden en uitvaart. Dat lag deels aan de geweldige manier waarop we als gezin ons voor konden bereiden op haar afscheid. Deels lag het aan de flow (energie) waar we met z’n allen inzaten. Ik voelde me volledig in verbinding met mijn familie, m’n ouders en mijn gevoel. Precies zoals ik dat destijds ook zo sterk gevoeld had bij het afscheid van pap. Maar een groot deel had en heeft het er met te maken dat ik het besef heb, dat ik nu in mijn familie, bij de ‘volgende generatie’ hoor. De oudste generatie. Er zijn geen ouders meer om op terug te vallen, this is it. Time to grow up zeg maar. Nu begrijp ik pas echt waarom ik dat liedje van Karin perse wilde zingen.

Het was (en is) best een heftig gevoel, maar…. ik voel ook iets anders. Bijna dagelijks krijg ik bevestigd dat ik niet pas in ‘een hokje’. Of het nu hoort bij zoiets als een kledingstijl, smaak van muziek, werk, eten, hobby’s of wat dan ook. Sommigen zullen zeggen, ‘je kunt niet kiezen’, dat heb ik tenslotte zelf ook regelmatig gedacht. Maar nee, ik WIL niet kiezen. Het wordt dus tijd om oude patronen, gedachten en verwachtingen los te laten. Zowel die van een ander als ook die van mezelf. Het leven is een grote ontdekkingsreis. Soms zit je in een heftige storm waarin je leven volledig op de kop ligt, soms zit je in een heerlijke positieve flow met allemaal leuke dingen en met een beetje mazzel heb je ook momenten dat het leven een beetje voortkabbelt. Zolang ik me maar blijf beseffen dat na iedere storm ook weer de zon doorbreekt, na iedere high ook weer een periode van stilte komt, en ik probeer in welke fase dan ook, te vertrouwen op die kracht (wat ze ook wel liefde noemen) in mezelf. Zal iedere fase ergens voor dienen en zal ik uit iedere fase iets moois meenemen in mijn herinneringen. Ik heb gewoon geen zin meer me nog anders voor te doen dan ik ben, wil juist in verbinding zijn en blijven met mezelf. Het is tijd eens goed de bezem door mijn leven te halen en mezelf te nemen zoals ik ben, van mezelf te houden zoals ik ben, net zoals ik anderen neem en van ze houd zoals ze zijn. Voor eenieder die dat niet past? Het spijt me, het ga je goed, “it was fun as long as it lasted”. Eindelijk zie ik als ik naar mezelf kijk, dat wat een ander ook schijnt te zien. En eerlijk gezegd… ik vind haar best een tof mens.

Mag ik me even voorstellen? Harriëtte (met puntjes, dubbel r dubbel t naar mijn vader), 43 jaar, zin in het leven en wat het nog voor me in petto heeft. Aangenaam kennis te maken. Wie ben jij?

Liefs,

Harriëtte

 

Tagwolk