Op weg naar mezelf

Archief voor mei, 2014

Moederdag

Zaterdag voor Moederdag hadden we de eerste kerkdienst van de ‘6 weken dienst’. Een gebruik in de Katholieke kerk na een overlijden. Het geld van de collecte wordt gebruikt voor diensten ter ere van de overledene. Zes weken lang, en als er dan nog geld over is totdat het op is. Met een volle kerk tijdens de uitvaart kan het dus zo maar zijn dat je een week of 8-10 in de kerk zit als naaste familie. Omdat we dat niet zagen zitten was ons verzoek of we zelf een paar data aan konden geven. Vandaar dat we a.s. zaterdag voor het eerst een dienst hadden, zowel voor Moederdag als ook om te gedenken dat pap 9 jaar geleden op 13 mei overleed.

Na de dienst gingen we even op de koffie bij zus, en zoals zo vaak liep ik even ‘mams’ huisje binnen. Ze zijn er volop aan het schilderen, zodat ze er ook snel genoeg een deel van hun huis van kunnen maken. Iets wat ik ook van harte toejuich, anders zou het maar een muf hokje blijven zonder leven. Maar ja, het is toch even confronterend als je dan ziet dat alles van je moeder even weggeruimd is, en ineens een lege ruimte daar is. Niets van haar meer op z’n plek, echt leeg. Ik besef ook dat we nog in de luxe positie verkeren om het op ons tempo te doen allemaal, als mam in een verzorgingstehuis had gezeten hadden we vlak na haar uitvaart de zaak al moeten ruimen. Maar toch, het kwam gewoon even binnen.

En toen was het moederdag. En wist ik me die dag met mezelf geen raad. Ieder jaar ging ik wel even naar mam toe, even een kopje koffie, of even wat voor haar koken, de laatste Moederdag die m’n vader meebeleefde zong ik nog een Ave Maria voor haar op Moederdag, omdat elk Ave Maria haar dierbaar was, zeker als zus en ik het zongen. Onbewust creëerden we die dag een hele dierbare herinnering. Maar er waren ook Moederdagen waar ik tegenop zag, omdat ik al zo vaak bij haar kwam, en ze zo vaak hetzelfde ‘nieuws’ wilde vertellen, of omdat ze zo depressief was dat ik alle zeilen bij moest zetten om nog een beetje aardig te blijven. Mam was geen heilige, maar ze was mijn mam, en de beste mam die ze maar kon zijn. Simpel as that.

Natuurlijk had ik naar mijn schoonouders kunnen gaan. Maar ik weet ook dat mijn schoonmoeder (hoe blij ze ook met me is) het liefst haar kinderen op die dagen wil zien. En twee dagen op rij er heen, buiten m’n vaste schoonmaak dag, daar trok ik even niet aan. Dus besloot ik te wachten met een bezoekje totdat Ardie thuis was. Want Ardie was natuurlijk werken, Moederdag is altijd een topdag in de horeca, dus ik geloof niet dat ik er veel meegemaakt heb met Ardie thuis 😉

En dus sloeg het me ook nog eens extra om mijn oren dat ik ook geen bezoek zou krijgen die dag. Uit het niets. Terwijl ik volledig vrede heb met het kinderloos zijn, sloeg het me snoeihard om mijn oren. Bam! En waarom? Omdat, waar ik ook keek, op Facebook, op tv, in tijdschriften of waar dan ook. Moederdag niet te negeren was. Dus besloot ik niet m’n eerste impuls te volgen en vriendinnen te gaan bellen of ‘op joets’ te gaan, maar de pijn maar gewoon recht aan te kijken. Te voelen, binnen te laten komen, een flink potje te janken, een paar stukken chocolade naar binnen te slaan, nog meer te janken, terwijl ik langzaam helder kreeg waarom ik me zo verdrietig voelde. Anders had ik het misschien gemakkelijk op mam haar overlijden afgeschoven, maar er zat meer. Mijn grootste vrijheid is gelijktijdig ook mijn grootste leegte/verdriet.

De beslissing om niet kost wat kost moeder te willen worden als het op natuurlijke manier niet lukte is er een waar ik volledig achter sta. Misschien heb ik alleen mijn gevoel al die jaren een beetje weg beredeneerd. Niet erg, op die manier kon ik ook rustig een nieuwe weg ontdekken, leerde ik dat ik ambitieuzer was dan dat ikzelf ooit gedacht had, en ontdekte ik dat ik meer talenten in me had dan ik ooit had durven dromen. Dus nee, ongelukkig ben ik niet door het kinderloos en nu ook moederloos zijn. Maar af en toe gaat dat deurtje wel even op een kier, en ben ik verdrietig omdat ik ook een goede moeder had kunnen zijn, en dat ik dat talent nooit volledig zal kunnen ontplooien.

Dat alles maakte dat zondag voor mij persoonlijk een verdrietige, en tegelijk leerzame dag was. Met een slapeloze nacht als gevolg. De dinsdag daarna was pap zijn sterfdag. 9 jaar alweer. Geen verdrietige dag maar juist een dag waar ik met warme gevoelens vaak aan hem dacht. Wel een emotionele dag, zeker na die zondag.

En a.s. zondag vieren we dan Vaderdag en Moederdag op onze manier. Mijn schoonouders komen eten. Dat doen we al een aantal jaar zo. Andere jaren met mam er bij, deze keer met Zus en zwager erbij, omdat ik niet een zichtbaar lege plek aan tafel wil hebben waar mam anders zat, en ik tegelijk hun zo dankbaar ben dat mam al die jaren bij ze heeft kunnen wonen. Ik durf te wedden dat het zonnetje schijnt die dag, zowel in, als om me heen.

Afbeelding

Liefs,

Harriette

Rooj aan de kook

Maanden geleden las ik in een plaatselijk blaadje een melding van een nieuw initiatief in Venray. Rooj aan de kook.

Iedere deelnemer zou voor in totaal 6 personen (voor 4 of 5 gasten, afhankelijk of je alleenstaand of een stel was) een voor-, hoofd- of nagerecht koken. Wie je aan tafel zou zou krijgen, en ook bij wie je zelf aan zou schuiven zou tot kort voor vertrek geheim blijven. Dit alles met als doel je eigen kookkunsten te kunnen meten met anderen en nieuwe mensen te leren kennen, of bekenden op misschien wel een nieuwe wijze.  Iedereen die me een beetje kent snapt dat het bij mij meteen begon te kriebelen. Ardie moest ik even overtuigen dat het niet raar was om mee te doen ondanks dat hij een professional is. Toen vervolgens ook nog eens bleek dat het precies in onze vakantie viel was de beslissing zo gemaakt en meldde ik ons enthousiast aan.

Dat was maanden voordat mam ziek werd of Ardie van baan wisselde. En maar goed ook, anders hadden we misschien niet eens de oproep gelezen of meteen naast ons neergelegd.

En ineens was het bijna zover. Diverse mails met meer informatie kwamen binnen, ook kregen we te horen dat het aantal deelnemers door allerlei omstandigheden kromp in plaats van groeide, maar desondanks nam het plan steeds duidelijkere vormen aan, en groeide het enthousiastme zowel bij de organisatoren en bij ons.

Zaterdag bestond de dag vooral uit details. Ik in en om het huis, Ardie gaf zich in en aan de keuken (leuk hoor, veel rvs en zo…) en voorzag ook ons gedurende de dag van goed eten.

10297911_4255240115789_299917823067400433_n

Halverwege de middag vonden we het beiden wel welletjes. We wilden tenslotte ook gewoon fris en fruitig een leuke avond hebben. Lekker badderen en tutten en relaxen stond voor de rest van de middag op het programma.

Op een gegeven moment de deurbel, de ‘postbode’ met de beloofde enveloppen. Een die we om 19.00 uur mochten openen zodat we wisten naar welk adres we moesten ‘fietsen’, de ander die we pas na het eten van het hoofdgerecht (bij ons dus) mochten openen om 21.45 u. We konden onze nieuwsgierigheid bedwingen tot 18.57 u, toen was het klaar en wilden we het weten ook.

Om klokslag 19.30 u ontmoeten we onze eerste gastgevers. Robert en Cecile. Mensen met een leuke uitstraling en een prachtig huis wat echt voelde als een thuis. Een van de andere gasten was ook net binnen, iemand die Ardie kende van de Hanos. Het zou ook weer eens niet. Even later schoof de laatste gaste aan. Het gesprek ging eigenlijk heel snel over en weer, we vonden het spannend en leuk, we genoten van een amuse geschonken door de initiatiefnemers en snel daarna dook Robert de keuken in om er het voorgerecht af te ronden. En wat een plaatje! Stom, stom, stom…. het was zo lekker dat ik totaal vergeten ben een foto te maken. Robert had een tomatenbouillon geserveerd in een klein pannetje, twee geitekaasrolletjes en meloen in een lekkere ham. Prachtig geserveerd, het zag er prachtig uit en smaakte heerlijk.

Ondertussen waren de gesprekken al vol op gang gekomen dus voordat we het door hadden was het al tijd om de volgende envelop open te maken voor het volgende adres. Wij wisten natuurlijk dat we naar huis moesten, maar voor de andere 4 was het nog een verassing. Heel toevallig bleek dat ze alle 4 naar hetzelfde adres moesten tot hilariteit van de groep.

Eenmaal goed en wel thuis ging daar ook alweer de deurbel. De eerste gasten waren er die ik van gezicht bleek te kennen van een echt leuke Afrikaanse muziekgroep een paar jaar geleden, Hakuna Matata. Resi en helaas ben ik de naam van haar man even kwijt. Snel genoeg daarna kwamen de volgende, toevallig de innitiatiefnemers Ruud en Yvonne. We proosten gezamenlijk aan op een mooie avond en snel genoeg daarna dook Ardie de keuken in. Omdat hij hoorde dat een van de deelnemers geen asperges lustte verzon hij nog snel een alternatief waardoor hij langer dan gepland in de keuken stond. Maar het resultaat mocht er zijn. We hebben gesmuld!

10322783_4255675926684_2322288635787395122_n 10176047_4255675646677_3096444638683191034_n

Veel te snel was het alweer 21.45 u en tijd om de volgende envelop te openen. We namen afscheid en spraken (weer) uit dat het maar goed was dat we aansluitend nog bij elkaar zouden komen. Snel nog even de spullen op het aanrecht gezet en hup de auto in (we hebben maar 1 fiets en hallo, ik blijf ook niet voor Jan Doedel nuchter). Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat onze gastheer er nog niet was. Even later kwamen de andere gasten Anne-Marie en William, en maakten we al met grote lol kennis met elkaar op de stoep.

Na een minuut of tien wachten kwam daar ook de gastheer Noud aan met zijn ‘inval’ gastvrouw Kim. Het was meteen gezellig en al snel zaten we aan tafel. Waar we tot grote hilariteit van iedereen carpaccio geserveerd kregen als dessert! Noud had gerekend op een voorgerecht en op Yvonne’s opmerking ‘doe eens gek’ besloten dat dan maar als dessert te serveren. Ons kon het niet deren, het was heerlijk!

Weer vloog het uur om en moesten we richting Culinair creatief om nog even gezellig met elkaar af te sluiten. En er bleek nog een loterij te zijn met leuke prijzen. De sponsoren waren heel royaal geweest, en toen ze hoorden dat het aantal deelnemers beperkt was, en Yvonne ze vroeg of ze misschien wat wilden snijden in de prijzen, deden ze er juist nog een schepje op! Heel bijzonder. Ieder stel ging uiteindelijk met 8 presentjes de deur uit! Wat een verwennerij!

Daarna hebben we nog een levendige rondleiding gehad van Yvonne. Wat een mooi bedrijf, harstikke leuk om het eens helemaal te kunnen bekijken en haar verhalen te horen.

10157137_4255789409521_1855561214979454313_n   20140504_005245 20140504_022150

Voor we het goed en wel door hadden was het half drie en echt tijd om naar huis te gaan. Vriendin Hellen zou de volgende morgen om 11 uur op de stoep staan en een paar uurtjes slaap waren toch wel welkom. We namen hartelijk afscheid van iedereen en gaven een van de deelnemers nog even een lift naar huis.

Wat een geslaagde avond, wat een ontzettend leuk inititatief. Wat een gave manier om nieuwe mensen te leren kennen. Echt mensen, ik kan het jullie van harte aanraden volgend jaar mee te doen. En… als je niet in Venray woont, niet getreurd, je mag ook gewoon gebruik maken van iemand anders zijn keuken. Wij doen weer mee, dus andere mensen mogen wat mij betreft gerust voor de andere 2 momenten onze keuken gebruiken. Laten we hier een mooi nieuw Venray’s evenement van maken, een nieuwe traditie, onze deuren openen voor vreemden en tot de ontdekking komen dat er ontzettend veel leuke, boeiende, geestige, gezellige mensen in Venray wonen. Wij doen mee. Wie volgt!?

 

 

Tagwolk