Op weg naar mezelf

Archief voor juli, 2014

Social media vakantie

De laatste tijd bekruipt me het gevoel dat ik buiten werktijd (waar ik al een uurtje op 9 achter 2 beeldschermen vertoef) veel te veel tijd doorbreng achter de pc, tablet of smartphone. Op het werk zeg ik al extra alle toeters en bellen van mijn telefoon uit, en hoor ik alleen de ringtone zodat ik wel bereikbaar ben voor echte noodgevallen met bv. schoonouders.Verder is mijn telefoon ook mijn horloge, calculator en agenda, dus ook daarvoor mag ik hem van mezelf onder werktijd gebruiken, en thats it. Maar buiten werktijd? Hoeveel tijd ben ik bezig met het bijlezen wat al mijn facebook vrienden meemaken, met het bekijken en beluisteren van filmpjes en foto’s. En ja, ik post zelf ook geregeld iets, waarna ik weer nieuwsgierig ben wat de reacties erop zijn.

Afgelopen weken, zeker sinds het drama rondom MH17, werd ik wat stiller op social media. Later las ik mijn gevoelens perfect verwoord terug in een blog van Rianne.

De afgelopen weken zat ik regelmatig wat minder lekker in mijn vel. Het irriteerde mij dat werk niet zo vlotte zoals ik wilde. Zoals werk eigenlijk bijna altijd niet loopt zoals ik plan, omdat je nu eenmaal kunt plannen tot je een ons weegt, er zullen altijd dingen gebeuren die niet voorzien waren. Dat is de pest als een groot deel van je werk plannen is 😉

Ik ergerde me er aan dat ik thuis niet gedaan kreeg wat ik wilde, en zat met enige regelmaat te zappen en te scrollen, terwijl het onbevredigde gevoel alleen maar groeide.

En toen herinnerde ik me hoe geweldig ik me voelde die week in Frankrijk. Volledig verboden met mezelf en de mensen om me heen. Hoe ik vaker moest glimlachen om onze (Nederlandse) buren die met enige regelmaat naar het midden van de tuin liepen met hun telefoon of tablet om de wifi te ‘vangen’, om ons vervolgens te vertellen wat voor nieuwtjes er uit Nederland waren. Ik was iedere dag wel even online om kort met Ardie te appen om de dag door te spreken, en af en toe wat foto’s te posten. En ja, een keer hebben we google maps gebruikt om de weg te vinden (voor de rest lekker ouderwets via kaarten en borden). Iedere dag begon ik met even rustig ontbijten en een half uurtje tai chi/meditatie. Iedere dag hadden Hellen en ik lange, diepgaande gesprekken over ons leven, wat ons bezig hield. Iedere dag genoten we van zoiets simpels als boodschappen doen. Van daar ZIJN. Ik voelde me weer helemaal ‘landen’ in mezelf. En wat voelde dat goed!

De afgelopen weken waren er wel momenten dat ik me ook zo lekker voelde. Tijdens de Reikiklassen die ik gaf, tijdens de fotoshoot voor Definition of Curves. Tijdens gesprekken met diverse goede vrienden, soms kort maar krachtig, soms uren aan een stuk. Altijd momenten als ik met focus bezig was helemaal in dat moment.

Gisteren kwam er vrij onverwacht een ‘oude’ facebook vriend langs. We hadden elkaar waarschijnlijk een jaartje of 12 niet gezien maar waren met tussenpauzes wel online in contact gebleven. Hij stelde me gisteren de vraag hoeveel facebook vrienden ik had, en of ik ook iedereen persoonlijk kende. En ja, op 2 mensen na, zijn mijn facebook vrienden allemaal mensen die ik in ‘real life’ ken. Maar toen ik ging kijken zag ik dat mijn vriendenlijst inmiddels over de 200 mensen gaat i.p.v. de iets meer dan 100 wat ik dacht.

Veel familie en vrienden, collega’s en mensen die ik in de afgelopen jaren ontmoet heb in Nederland en in het buitenland. Facebook is voor mij een prachtig medium om in contact te blijven met al die mensen. Maar al die tijd aan mijn pc (buiten het werk), tablet en telefoon maakt wel dat ik die kostbare uurtjes vrije tijd, vaak ingevuld worden met andere dingen dan ik waarschijnlijk in m’ hart echt wil.

Dus…..de komende week ga ik offline. Ik las een social media vakantie in, als uitdaging voor mezelf. Om te ontdekken hoe ‘verslaafd’ ik eigenlijk ben.

Komende week ga ik vooral me focussen op een paar pittige klussen op mijn werk, een paar ontmoetingen met vrienden in real life en niet te vergeten een vrije avond met Ardie. En daarvan ga ik NIETS delen op mijn facebook. Dat zal een uitdaging zijn. Maar wel eentje waar ik zin in heb. Weer een stapje verder in het ontdekken van mezelf in al mijn facetten.

facebook

Dus iedereen die ik de komende week niet spreek of lees, heb een geweldige week.

Liefs,

Harriette

Fotoshoot project Definition of Curves

Zondag 13 juli was het dan eindelijk zo ver, mijn fotoshoot (de laatste in de serie) voor het project “definition of Curves”. Het kon alleen maar een fantastische dag worden, aangezien het ook de trouwdag van pap en mam was, 59 jaar geleden :-).  Omdat de shoot in Amsterdam was, en ik er om 10 uur moest zijn, vertrok ik de dag ervoor al vroeg richting Amersfoort, naar Hellen. Aan de ene kant omdat je vanuit Amersfoort nu eenmaal sneller in Amsterdam bent, maar aan de andere kant ook omdat we graag weer bij wilden kletsen en allebei wel zin hadden in een dagje ‘girly stuff’. Ik moest nog wat dingetjes doen als voorbereiding voor zondag.

Het werd een heerlijke dag met Hellen, met geweldig weer, goede gesprekken en lekker tutten. En de ochtend erna vertrok ik rond 08.15 uur richting Amsterdam. De reis verliep vlot, waarna ik een kwartiertje te vroeg me kon melden bij de studio.

De ontvangst was hartelijk, ik voelde me meteen op m’n gemak en erg welkom. En na het kennismakingrondje, waar na het delen van persoonlijke stukjes de tranen op z’n tijd vrij konden stromen, was het gevoel van ‘samen flikken we dit’ compleet.

We gingen snel aan de slag. Er moest nog veel gebeuren. Ik mocht als eerste bij de visagiste gaan zitten, en vrolijk babbelend ging ze aan de slag. Ik vond het geweldig en had meteen alle vertrouwen er in dat ze er wat moois van zou maken. Toen ik echter na een tijdje in de spiegel keek moest ik nog een keer kijken. Was ik dat?! In overleg met de styliste werd beslist wat ze met mijn haar gingen doen. En ik voelde me volkomen veilig om het volledig uit handen te geven, ondanks dat wij als modellen absoluut konden aangeven wat wij wilden. Ik vond het juist leuk om het nu eens helemaal uit handen te geven en te ontdekken wat er dan ontstaat. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad!

Het kapsel werd een stoer model, met mijn haren uit mijn gezicht (dat was nl. veilig en vertrouwd), strak naar achteren met flink wat gel, en dan een stoer ‘kuifje’ in het midden. Ik vond het meteen geweldig, HEEL anders dan wat ik gewend ben maar ik vond het zo goed staan! Veel stoerder als wat ik normaal gesproken heb maar wel perfect passend bij wie ik ben.

Daarna was het ook al mijn beurt om voor de camera te gaan. In badpak. Een badpak met jurkje, van Nicky’s lingerie. Ook weer totaal anders dan wat ik normaal draag. En ja, het was best vreemd om zo voor de camera te staan. Je geeft jezelf eigenlijk volledig bloot. Normaal gesproken sta ik op het podium toch in een of andere rol, ondanks dat ik mezelf volledig in de muziek leg die ik zing. Ik besefte ook donders goed dat deze foto’s straks het ‘world wide web’ opgaan, en daar ook vast veel mensen wat van gaan vinden. Maar door alle warmte en oprechte tips van het team om me heen, ging het toch snel vlotjes. Zeker nadat ik even helemaal los mocht en ik, om weer even helemaal bij mezelf uit te komen een stukje van ‘this little light’ kon zingen, en niet te vergeten een stukje ‘Betty Boop’ imitatie los liet.

Eigenlijk vond ik het jammer dat het al zo snel voorbij was, maar tegelijkertijd was ik ook stiknieuwsgierig hoe de andere twee dames tevoorschijn zouden komen en naar wat zij zouden laten zien. Nou…. wauw! Ik zag voor mijn ogen een ietwat verlegen meisje transformeren in een diva, met een uitstraling van een professioneel model. Zo gaaf om te zien! En de andere dame, nou echt, ik had het acuut geloofd als je tegen me gezegd had dat dit dagelijkse kost voor haar was. Ze stond volledig zelfverzekerd in een bikini. En pas later bleek dat dit voor haar ook een flinke stap verder was dan wat ze gewend was. Zo on-ge-loof-lijk gaaf!

Veel te snel naar mijn zin was de dag al voorbij. We kletsten nog even na. Hoorden dat er nog allerlei mooie plannen op stapel staan met dit project en namen hartelijk afscheid van elkaar.

Ik heb op deze dag weer een aantal hele bijzondere, mooie, lieve mensen mogen ontmoeten. Allemaal mensen met hun eigen verhaal, met hun eigen motivatie om aan dit project neer te zetten. Allemaal enthousiast. Allemaal voor meer dan 100% gemotiveerd. En man en man wat ben ik dankbaar en trots dat ik mijn steentje bij mag dragen aan dit prachtig project, waar we met z’n allen streven naar meer zelfacceptatie en vooral, houden van jezelf, van wie je bent, in al je glorie. Dus uiteindelijk kom ik dan weer uit bij de innitiatiefnemers van dit project, Rebecca en Milton. Lief, mooi stel. Thanks dat jullie dit doen, hier zoveel tijd en energie en niet te vergeten… liefde in steken. Mijn gevoel zegt dat het best wel eens ‘groots’ kan worden. Voor mij is het dat al, vanaf dag 1.

Lieve Rebecca, Milton, Sharon, Inez, Neffreth, Marena en Lanatasherell, bedankt voor deze geweldige dag. Ik kijk er naar uit jullie allemaal weer te zien en natuurlijk, ik ben stiknieuwsgierig naar het eindresultaat!

Ik heb genoten van mijn terugreis. Voelde me op en top vrouwelijk en kreeg ook wat goedkeurende blikken. De reactie’s van vriendin Rianne waarmee ik vanaf Utrecht samen reisde, en later ook zus Marij en Ardie waren enthousiast. Vooral het kapsel scoorde hoog. Dus die hou ik er in 😉

Hieronder een promofilmpje van het project wat ze tijdens deze shoot gemaakt is. Zodra ik meer nieuws heb over het vervolg van het project horen jullie er van.

Liefs,

Harriette

Vakantie

Het was vlak na het overlijden van mam, dat ik een berichtje van mijn lieve vriendin Hellen kreeg, waarin ze vertelde dat ze een voorstel had wat ze wel op mail zou zetten. Ik moest er maar even over nadenken en dan aan haar laten weten wat ik er van vond.

Stiknieuwsgierig opende ik een tijdje later haar mailtje, en viel vervolgens even helemaal stil. Ze vroeg me met haar mee te gaan met op vakantie. Een weekje Frankrijk. Omdat ze vond dat het tijd was dat ik even tot rust kwam na alles wat er het afgelopen jaar, met als klapstuk mams overlijden, gebeurt was. En verder zou ze me ook erg graag als gezelschap hebben. Ik hoefde alleen ja te zeggen, vrij te regelen (en een pas of zo) en t.z.t. (zaterdag voor Pinksteren) in haar auto te stappen!  Ik moest het even laten bezinken, het kwam zo binnen! En tegelijk voelde ik meteen dat mijn hart helemaal stond te jubelen.

Heel even maar heb ik getwijfeld, ik bedoel, buiten de weekenden en week tijdens mijn Reikimaster opleiding, en de weekendjes bij Hellen, was ik nooit zonder Ardie op stap geweest. Natuurlijk vond Ardie het wel even lastig. Het is bepaald niet leuk om na een lange dag werken, een week lang in een leeg huis thuis te komen. Alles alleen te moeten doen, en niemand om je heen te hebben waar je even tegenaan praat. Maar gelukkig begreep hij gaandeweg wel, hoe hard ik toe was aan een adempauze. Eigenlijk had ik sinds het overlijden van mam, nog geen rustig moment gehad om alles te laten bezinken. Vlak na haar uitvaart moest de knoop doorgehakt worden rondom Ardie’s nieuwe baan, waarbij hij me nodig had om mee te denken. Het werk slokte enorm veel tijd en energie, en ga zo maar door.

Daarna ging het snel. Wekelijks vlogen er app-jes tussen Hellen en mij op en neer, waarin we elkaar vertelden hoeveel zin we er in hadden. We giebelden wat af, verheugden ons allebei enorm op deze week, en werkten ons uit de naad om alles op tijd zover klaar te hebben. De donderdag voor vertrek, mijn laatste werkdag, buffelde ik zelfs tot 21.00 uur door (vanaf 07.30 uur die ochtend) en trust me, het was echt even nodig. Al was het maar voor mijn eigen gemoedstoestand. Maar toen ik uiteindelijk die avond naar mijn auto liep, kon ik ook echt loslaten. In gedachten zetten ik een dikke vink achter het woordje – werk. Check!

Klokslag half zes zaterdag 7 juni stond Hellen aan de deur. En na een korte sanitaire stop, alles inladen en Ardie nog even gedag zeggen, stapten we als twee giebelende bakvissen die voor het eerst op avontuur ging in de auto. Het voelde voor mij ook echt alsof ik alleen maar in hoefde te stappen, en ergens was dat ook zo. Hellen had de hele organisatie op haar nek genomen, ontzettend lekker om eens niet de regelaar te zijn maar achterover te kunnen leunen en dat volledig, met een gerust hart, op een ander over te kunnen laten. 🙂

Tot Parijs verliep de reis voorspoedig. We kletsen wat af, met af en toe een korte plas- of drinkpauze, en wisselingen aan het stuur, vlotte de reis lekker. Helaas stond het rond Parijs een beetje vast. Uiteindelijk hebben we er dik 2-2,5 uur over gedaan om Parijs door te komen, maar ach, als je bedenkt dat het pinksterweekend was, hadden we nog niets te klagen.

Na Parijs werd het langzaamaan wat rustiger op de weg, werd het gebied heuvelachtiger en trok de hemel open en werd de lucht steeds stralender blauw. Ondanks de vermoeidheid bleef de spirit van ons tweetjes volop levendig. Hellen verheugde zich er op mij Frankrijk te laten zien, ik verheugde me vooral op een week rust, met veel wandelen, tai chi, meditatie en niet te vergeten het zwembad. Eigenlijk best bijzonder dat ik me in de aanloop constant beelden voor me zag van stralend blauwe lucht en mooi weer, terwijl het tot dat weekend, nog helemaal niet zo’n geweldig weer was geweest….

Met als laatste tussenstop een supermarkt voor de broodnodige boodschappen, kwamen we uiteindelijk rond half acht/acht uur die avond aan op de plaats van bestemming. Aan de rand van een klein gehucht genaamd “La Grange Vieille”, lag ons ‘thuis‘ van die week, vernoemd naar het plaatsje zelf.

We werden meteen welkom geheten door hond Beau, die op een veilige afstand bleef staan blaffen, en snel daarna ook door eigenaresse Carin. We werden gezellig kletsend naar ons huisje begeleid zodat we onze auto uit konden pakken en even de eerste dingen op hun plek te leggen, en werden uitgenodigd daarna even wat bij ze te komen drinken, zodat ze ons kort wegwijs kon maken. Meteen de eerste indruk was geweldig. De oprechte gastvrijheid die Carin uitstraalde, het gezellige huisje, en de prachtige tuin. Hier zouden we het prima uithouden die week, dat wisten we meteen zeker.

Nadat we alle boodschappen weggeborgen hadden, en onze bagage gedropt, vertrokken we maar meteen naar Carin en haar man Paul, zodat we daarna snel een hapje konden eten en gestrekt konden. De rit zat ons in de benen merkten we. Daar aangekomen hoorden we dat hond Beau een lieverd was, maar niet geaaid wilde worden. Ze had een verkeerde start gehad als pup, waardoor ze wat schichtig was. Geen probleem wat ons betrof, haar goed recht om zelf uit te maken wie ze dichtbij laat komen en wie niet tenslotte. Carin liet a.d.h.v. een kaartje zien waar de dichtstbijzijnde bakker en supermarkt was, vertelde waar de plaatselijke markten de komende week waren, liet zien waar we ons konden melden als we vragen hadden en Paul zorgde voor een lekker glaasje drinken en vulde waar nodig aan. Het was een leuk, hartelijk gesprek. Ja, hier voelden we ons welkom en ergens ook al meteen .. thuis.

Het werd precies zoals verwacht een geweldige week. Elke ochtend liep ik naar de rand van het perceel waar je over een prachtig dal uitkeek, en deed ik een half uurtje mijn tai chi oefeningen. En na de tweede ochtend blafte Beau zelfs niet meer naar me, maar liet ze mij m’n gang gaan, en ik haar 😉 Elke ochtend een braaf ontbijt met havermout zodat alle Franse lekkernijen niet een te grote verleiding werden. Af en toe een praatje met onze (Nederlanse buren) waaronder een schrijver, die ook nog eens een getalenteerde gitaarspeler bleek, en niet te vergeten hun onverschrokken Tekkel (schatje). Bijna elke dag wel even wat boodschappen doen (gewoon omdat het zo leuk is daar) en elke dag ook heerlijk afkoelen in het geweldige zwembad. Elke dag uren lekker relaxen rondom het zwembad en op ons terras, of als het erg heet was onder een van de vele bomen in de boomgaard. We praten uren aan een stuk, over alles wat ons bezig houdt, en af en toe rolde er ook een traantje, afgewisseld met grenzeloze schaterpartijen. We zagen de prachtige tekeningen in de grotten van Peche Merle, 17.000 tot 25.000 jaar geleden getekend door onze voorouders, en genoten van een heerlijke lunch ergens onderweg. We stopten regelmatig om even te genieten van het geweldige uitzicht op natuur of een van die karakteristieke dorpjes tegen de rotswanden ‘aangeplakt’, en voelden ons heel erg welkom en thuis tussen de Fransozen. We verstonden af en toe geen klap van wat er gezegd werd tegen ons, en verstonden elkaar met handen en voeten op een ander vlak prima. En elke dag ontspanden we nog een beetje meer, nog een laagje dieper, totdat ik merkte dat ik helemaal, volledig, weer bij mezelf was aangekomen.

En elke dag verbaasde ik me er over, hoe ‘thuis’ ik me in dit land voelde. Ik schreef het vaker die week in appjes naar Ardie en bv. zus. Het voelt alsof ik hooguit in Zuid-Limburg zit, als thuis, alleen praten ze zo raar… Natuurlijk een klein grapje, maar de kern klopt wel. Ik voelde me heel erg welkom, en heel erg op m’n plek. Wat bevestigd dat ik inderdaad weer helemaal bij mezelf ben aangekomen, een laagje dieper van voorheen. Blijkbaar voel ik me nu zo mezelf, dat ik me, waar ik ook ben, op m’n plek kan voelen. En dat zie ik als een groot geschenk.

Ik kan vriendin Hellen dan ook niet genoeg bedanken voor deze prachtige week. Zonder haar was ik nooit op het idee gekomen, was ik waarschijnlijk door gehobbeld tot het niet meer ging. Vakantie samen met Ardie zit er nl. voorlopig niet in, dus OP vakantie was er anders niet van gekomen. Ardie is volop aan het bouwen bij Floris, en dat is heel begrijpelijk en ook nodig. Als Ardie werkt, is dat met ziel en zaligheid, en dat vertaald zich ook altijd naar prachtige bordjes eten. En dat begrijp ik ook. Zeker nadat ikzelf ook vijf jaar lang een baan heb gehad waarin ik niet anders was, waar ik me als een vis in het water voelde. Misschien wordt mijn nieuwe functie uiteindelijk er wel net zo’n een. Daar ga ik in elk geval voor. Maar om daar vol energie voor te kunnen gaan, heb je af en toe dit soort loslaatmomenten nodig. Hellen had dat HEEL goed gezien. Dus lieverd… vanuit mijn hart, dank je wel voor deze prachtige week. Onze vriendschap heeft zich aardig wat laagjes verdiept (en hij was al zo bijzonder), deze week koester ik, en stiekem… stiekem zou het me niks verbazen als het niet de laatste keer was 😉

 

Liefs,

Harriette

 

 

 

 

 

Tagwolk