Op weg naar mezelf

Archief voor augustus, 2014

Bijzondere week, bijzondere ontmoetingen

Zoals ik al schreef in m’n vorige blog, heb ik een social media break genomen. Het hoe en waarom hoef ik niet meer uit te leggen, dat staat al in dat andere blog. Hoe het bevallen is wil ik graag even met jullie delen.

Heel bijzonder vond ik het, dat mijn idee al snel navolging kreeg bij m’n vriendin, die heel daadkrachtig ook meteen daad bij woord voegde. Zo bijzonder dat zij en ik heel vaak met dezelfde dingen aan het stoeien zijn, of geïnspireerd raken door dat waar de ander mee bezig is! Heel lekker ook om af en toe face to face, het er met haar over te hebben, even ervaringen uitwisselen, dat soort dingen.

Rianne schreef vlak na het afsluiten van haar week een blog, waarin ze  prachtig beschreef wat ook ik ervaren had. Bepaalde gedachten, overwegingen die door m’n hoofd waren gegaan etc. Natuurlijk niet exact hetzelfde, zij en ik zijn absoluut ook verschillend, maar desondanks HEEL treffend geschreven.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik hoe dan ook een volle agenda had die week, met vooral ook heel veel leuke sociale dingen. Ik geloof dat ik die hele week welgeteld 1 dag thuis geweest ben, en echt….. ongelooflijk…. wat HEB ik er van genoten! Het grote verschil met anders was echter dat niets daarvan door mij op facebook belandde 🙂

Dagelijks ontmoette ik lieve vrienden, oud collega’s en zowaar; een avond was ik zelfs met Ardie op pad.  De social media break was dus verre van een social break. 😉 Heel bewust maak ik de keuze om hier niet uit te gaan wijden over wat we allemaal ondernomen hebben die week. Waarschijnlijk zou ik nooit helemaal onder woorden kunnen brengen, hoe bijzonder mooi deze week was. Daarbij, het zou alleen afleiden van de essentie van dit blog. De clue waar ik naar toe wil.

Afgelopen week besefte ik me eens te mee, hoe dierbaar al deze mensen me zijn. Hoe bijzonder deze relaties en hoe ongelooflijk kostbaar deze ontmoetingen waren. Al deze ontmoetingen, meestal 1 op 1, maar soms ook met een aantal, raakten me intens. Herinnerde me er aan hoe graag ik onder mensen ben (al ben ik ook heel graag op z’n tijd alleen), en hoeveel ik al deze ervaringen koester in m’n hart. Afgelopen week bracht me in feite weer helemaal terug bij de essentie van m’n zijn. Liet me weer eens glashelder zien waar mijn sterkte en minder goed ontwikkelde punten zitten. Waar ik echt iets kan betekenen voor anderen, en waar anderen juist mij weer iets heel moois geven. De kracht van mijn bestaan zit hem in mijn contact met ZOWEL mezelf, als ook de mensen om me heen. Zowel thuis, in mijn familie maar ook de hele kring daaromheen.

Niet het werk an sich, maar juist het contact met mijn collega’s en ‘klanten’. Niet (solo) zingen als doel op zich maar juist het SAMEN maken van muziek, het samen DELEN van onze passie en fun. Niet het uit eten als gemakkelijk alternatief voor zelf koken, maar juist het aan mogen schuiven aan de tafel van een ander. Uiteindelijk zal mijn nalatenschap van dit leven niet bestaan uit het doorgeven van mijn genen. Mijn lijn van afstamming zal met mij sterven (over op z’n vroegst een jaartje of veertig of zo). Mijn genen zullen uitsterven, mijn werk is nu al vaak de dag er na achterhaald. Mijn gedichten en teksten blijven misschien wat langer voortleven maar mijn werkelijke nalatenschap, die die er echt toe doet, zal bestaan uit de mooie (en helaas ook minder mooie) herinneringen die mensen aan me zullen hebben. En als je je nu afvraagt hoe ik hier zo bij kom?

Vrijdag waren Ardie en ik ‘even’ samen bij zijn vorige werkgever. We wilden wat boodschappen doen en ‘even’ horen hoe het daar ging. Onze eerste ronde door de winkel duurde meer dan een uur. Iedereen wilde weten hoe het met Ardie ging. En ondanks dat ik regelmatig dan even alleen door de winkel verder dwaalde, genoot ik erg van de oprechte belangstelling van z’n oud collega’s. En natuurlijk ook andersom. Ardie staat absoluut vol achter zijn keuze om te gaan voor deze nieuwe uitdaging, dat wil niet zeggen dat hij deze mensen niet nog steeds een warm hart toedraagt. Kortom… het rondje duurde lang, langer dan dat ik ooit eerder met hem heb gewinkeld 😉

Het meest bijzondere echter, dat wat maakte dat 8 augustus 2014 nog heel lang bij me zal blijven, was een ontmoeting met een heel bijzonder mens. Toen Ardie en ik even een hapje gingen eten bij het Grand Café, kwam net op dat moment een vaste gast binnen. Een man die jarenlang met regelmaat z’n boodschappen daar deed en ook heel vaak bij Ardie of een van z’n collega’s een hapje at. Deze man is echter ziek, ernstig ziek, of beter gezegd… ongeneeslijk ziek…. Zijn afscheid van de leven is heel dichtbij, en i.p.v. stil weg te kruipen in een hoekje, had deze man besloten om met een groots feest afscheid te nemen. En nu, nu kwam hij ook nog even persoonlijk afscheid nemen in de winkel waar hij zoveel jaar, zo’n trouwe klant was geweest. Ik zag de impact van dit alles, en voelde het misschien nog wel sterker. Ik zag het verdriet bij zijn familie, en tegelijk de liefde en de verbondenheid. Zoals ik al zei… het had een enorme impact op iedereen, maar echt… wat ben ik dankbaar dat wij uitgerekend op dat moment daar waren. Dat Ardie deze man nog even zelf de hand heeft kunnen schudden, een laatste woordje heeft kunnen delen.

Uit eigen ervaring weet ik hoe mooi deze herinnering straks voor veel mensen, en hopelijk vooral voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen zal zijn. Mijn moeder nam tenslotte begin dit jaar ook heel bewust afscheid van ons, van haar kinderen en kleinkinderen, en … van haar leven. En nu zag ik deze man, waarschijnlijk helemaal passend bij wie hij altijd geweest is, datzelfde doen. Ik heb deze man nooit gekend, en zal hem nooit gaan kennen. Maar dit ene moment, raakte me diep. Herinnerde me dat veel van waar ik me druk om maak, de zweetdruppels niet waard zijn, en dat het enige wat uiteindelijk telt, de emotionele voetafdruk op deze aardbol is. Bedankt lieve, bijzondere man. Bedankt dat ik getuige mocht zijn van dat hele bijzondere afscheid. Ik wens u een hele, hele goed reis….

20130509_144807

Liefs,

Harriette

 

Tagwolk