Op weg naar mezelf

Archief voor november, 2014

Writer’s block

De trouwe lezers onder jullie zal het waarschijnlijk wel opgevallen zijn dat ik stil bleef hier. Ik had last van een zwaar gevalletje ‘writer’s block’.

Voor het eerst sinds jaren lukte het me niet om dat wat er allemaal speelde IN me, te uiten in een blog.

Nu achteraf, nu de storm weer een beetje is gaan liggen, en ik de dingen van iets meer afstand kan bekijken begrijp ik het wel. Jullie kennen me allemaal als iemand die toch snel het positieve van dingen in kan zien, die aan de zonnige kant van het leven staat met een meer dan halfvol glas. En precies daar zat hem de kneep, want een tijdlang was ik daar niet, sterker nog, ik was mezelf een beetje kwijt.

Achteraf gezien allemaal best goed te verklaren. Werk slokte me enorm op. Er lag (en ligt) enorm veel werk, en eigenlijk had ik de tijd niet om me de dingen eigen te maken. De trein moest door. Ik werkte me een slag in de rondte en nog was het gevoelsmatig niet genoeg. Maar dat was nog niet de grootste knoop. Langzaam maar zeker ging ik beseffen dat ik in een rouwproces zat. En niet een, maar verschillende.

Natuurlijk het proces rondom mijn moeder. Hoezeer ik ook vrede heb met haar dood, ik mis haar enorm. Ik mis het ‘geen kind meer zijn’, haar onvoorwaardelijke moederliefde, het ‘thuisgevoel’. Moederdag dit jaar was afschuwelijk, geen moeder om naar toe te gaan, geen kinderen die langs komen, en Ardie werken. Het deed pijn, ik voelde me leeg, misschien wel een beetje nutteloos. Naar mate de tijd verstrijkt, wordt het gemis eigenlijk sterker. En ergens wist ik dat wel, maar toch.

Laatst waren mijn schoonouders 50 jaar getrouwd. Een prachtige mijlpaal waar mijn schoonmoeder al maanden vol van zat. We maakten een mooi fotoboek voor ze, hadden ongelooflijk veel lol met de fotoshoot, en genoten van een geweldige dag samen met het gezin. Maar ergens was er ook een steek van pijn, want mijn vader overleed op de dag dat ze eigenlijk 50 jaar daarvoor hadden willen trouwen, iets wat mijn moeder lang aardig pijn heeft gedaan. Het was op momenten dus een behoorlijk dubbel gevoel.

Maar zoals ik al zei, dat was maar een onderdeel. Ook bij het koor, mijn grootste uitlaatklep, veranderde veel. We kregen een nieuwe dirigent, waar we ongelooflijk veel van leren, en waar ik ook prive zangles neem. Maar een repetitie missen wil meteen zeggen dat je (ik in elk geval) er wekenlang last van hebt. Het zingen bracht me geen ontspanning meer, maar juist nog meer stress. Want als ik ergens een broertje dood aan heb, is het wel iets niet goed kunnen volgen. Zingen voelde steeds meer hard werken, en steeds minder ontspanning. Hoe leuk ik het op momenten ook vond. Zo erg zelfs dat ik een paar weken geleden bij de jaarvergadering heb aangegeven dat ik enorm twijfel of ik nog wel lid wil blijven.

Maar de grootste verandering lag natuurlijk thuis. 9 jaar lang zagen we elkaar iedere avond met een enkele uitzondering na. Aten we samen en ruim 5 jaar reisden en sporten we samen. En nu lopen ineens onze ritmes mijlenver uit elkaar. Er zijn dagen dat Ardie naar bed komt op het moment dat ik er bijna uit moet. Hij had ergens deepdown verwacht dat ik mijn leefritme weer aan zou passen aan zijn horeca ritme, zoals ik in onze beginjaren deed. Maar dat kan (en wil) ik helaas niet meer. In die 9 jaar heb ik intensiever werk gekregen en ben ik ouder geworden. Mijn leef en slaapritme overhoop gooien, zou me nu duur komen te staan. Dus de omschakeling was en is wennen. Daar komt bij dat Ardie zo vol zit van zijn werk, dat die weinige uurtjes die we samen hebben, voor het overgrote deel over Floris gaan. Ik kon het woordje Floris op een gegeven moment bijna niet meer horen. Zakte steeds verder in een soort dip, die ik van mezelf niet ken. Zoals ik al zei, ik was hard op weg mezelf kwijt te raken. Kwam steeds verder te staan van wie ik in wezen ben, en ik had geen idee hoe dat om te keren.

Dus ondanks al die prachtige mooie dingen die op mijn weg kwamen, ging het met Harriëtte helemaal niet zo goed. En pas de laatste paar weken begin ik te beseffen waar de grootste knoop ligt. Want Harriëtte wil het altijd zelf doen. Ik ben altijd degene waar mensen naar toe komen als ze even van zich af willen praten, maar zelf het hart eens goed uitstorten kan ik hooguit bij een of twee goede vriend(in)en. En alhoewel ik eerlijkheid altijd hoog in het vaandel heb staan, besefte ik de laatste weken, dat dat ook niet bepaald eerlijk is naar mijn omgeving.

Dus bij deze. Harriëtte worstelt een beetje met het leven. Is erg zoekende in haar werk om het weer leuk te maken. Om er weer energie van te krijgen. Steeds harder werken is niet de oplossing, dat gaat ten koste van mezelf, dus ik moet misschien wel wat meer los laten. Misschien wel een beetje meer los laten (in elk geval mijn perfectionistische trekjes), minder op de inhoud en meer in de uitvoer. Meer de dingen terugleggen waar ze thuis horen, en erkennen dat ook ik fouten kan en mag maken.

En het zorgende thuis moet ik ook een beetje los laten. Een nieuwe weg zien te vinden met Ardie, waarin we tijd voor elkaar vinden maar tegelijk ook samen de verantwoording dragen over ons huishouden en alles er omheen. Waarschijnlijk ook een paar dingen los laten, en vooral weer het mediteren en dat soort dingen weer meer in mijn dagelijks ritme opnemen.

Stoppen met het koor, waar ik lang over twijfelde wil ik nog niet. Ik wil het echt een kans geven weer meer te passen bij wie ik ben als mens. De tijd nemen om samen met het koor naar een nieuwe vorm te groeien. En simpel zat, ik geloof niet dat ik dat zooitje ongeregeld kan missen. Dat prachtige. lieve, warme zooitje ongeregeld.

Het wordt tijd dat ik weer in mezelf ga investeren. Gisteren heb ik daarmee een mooie start gemaakt. Ik had mijn eerste afspraak m.b.t. het behalen van mijn EVC (Ervaringscertificaat), wat mijn ontwikkelopdracht die ik het meegekregen in de reorganisatie. Het werd een geweldig gesprek, er was een klik met degene waarmee ik het gesprek voerde, en grappig is wel dat men mijn traject graag wil gebruiken om hun definitieve erkenning voor deze richting te behalen. Dus wordt het traject onder een vergrootglas gehouden. Ik moest enorm lachen, vertelde dat het zo typisch past bij wie ik als mens ben, dat ik wel van een beetje pionieren houdt en dat ik podia niet schuw (mijn assessmentgesprek zal iets meer getuigen hebben dan anders…grijns). Meteen na het gesprek ben ik doorgereden naar mijn werk, om een start te maken met het bouwen van mijn portfolio. Dat voelde lekker, weer even helemaal voor mezelf bezig zijn, voor mijn ontwikkeling, mijn toekomst. Volgende week is al het volgende gesprek, we zetten er vaart achter. En met een beetje mazzel kan ik dan volgend jaar in een maatwerktraject, mijn diploma management assistente halen.

Het modellenwerk blijf ik er bij doen, daarvan krijg ik te veel positieve energie om dat te laten schieten. Maar er zullen wat dingen zijn die ik moet los laten. Maar daarover later meer.

Eindelijk heb ik het gevoel dat ik weer een beetje mezelf ben. Het leven weer met wat meer vertrouwen tegemoet zie, maar vooral ook wat meer acceptatie dat ik de dingen niet altijd “im griff’ heb, en dat dat helemaal prima is. Ergens ben ik de afgelopen maanden dus waarschijnlijk ook een stukje volwassener geworden. Ach ja, misschien zat ik gewoon een in soort van ‘midlife crisis’? 😉

Waar ik de afgelopen week echter vooral een start mee gemaakt heb, is het sneller en meer uiten van wat er in dat hoofd en hart van mij gaande is. Wel zo eerlijk naar mijn omgeving tenslotte. Bij het koor zei iemand laatst tegen me (toen ik brak), ‘wat fijn om te zien dat ook jij niet altijd zo sterk bent’, en daar ging ik langzaam beseffen dat ik dat beeld zelf ook wel erg in stand hield. En … ging ik beseffen dat dat helemaal niet zoveel met sterk zijn te maken heeft. De ware kracht zit hem er volgens mij juist veel meer in als je eerlijk durft te laten zien wat er speelt. Toe kunnen en durven geven als het even niet gaat, ook dat heeft te maken met je ware gezicht laten zien.

Dus lieve mensen, dat speelde en speelt er dus.

Liefs,

Harriette

 

 

 

Tagwolk