Op weg naar mezelf

Archief voor december, 2014

Genieten in de schaduw

Ondanks dat er een stapel werk lag te wachten voor mijn EVC portfolio die ik de twee dagen later in moest leveren, en ondanks dat ik aankeek tegen een ‘ontploft’ huis, nam ik laatst even een dagje de benen, en wat ben ik blij dat ik dat deed!

Een tijdje geleden zaten we met een aantal leuke dames te genieten van een heerlijk etentje. En tijdens dat etentje kwam naar voren dat twee dames schoorvoetend er over dachten een fotoshoot te gaan doen (voor individuele portretfoto’s), omdat ze volgens eigen zeggen nooit zo leuk op een foto bleven plakken wilden ze eens een ‘pro’ vragen. Vanuit mijn eigen ervaringen hierin was ik natuurlijk meteen enthousiast, dus toen ze me vroegen om mee te gaan als ‘visagiste’ hoefde ik geen moment te twijfelen. Het leek me zo gaaf om zo’n sessie nu eens vanuit de achtergrond mee te maken!

Na gecheckt te hebben bij de fotograaf of het oké was als ik mee kwam, en een datum geprikt te hebben, was de dag ook al heel snel daar. Soms heeft het vliegen van de tijd ook wel zo z’n voordelen 😉

Zaterdagmiddag 29 november, iets later dan we afgesproken hadden (sorry), stond ik klaar om de dames te taxiën. Wel zo prettig als je al een tikkeltje nerveus bent, en autorijden is voor mij zelden een straf. De fotograaf woonde ‘helemaal’ in Wijnandsrade, en aangezien we nu toch afzakten naar het zuiden, zouden we meteen nog wat spullen afgeven daar in de buurt, dus een kleine anderhalf uur later waren we op de plaats van bestemming. Alleen het rijden door het heuvelachtige gebied geeft me al een vakantiegevoel, nu er ook nog twee leuke dames in m’n auto zaten had ik het gevoel dat we net op weg waren.. grijns.

We waren nog net op tijd om de vorige cliënten uit te zwaaien, hij had een druk dagje zo bleek. Desondanks was de ontvangst hartelijk en deed hij vanaf het begin zijn best om de dames op hun gemak te stellen. Na een korte kennismaking, wat koffie en thee en natuurlijk toiletbezoek, mocht ik beginnen met mijn schilderwerk. En al heb ik dat al vaker gedaan bij modeshows, het is toch altijd weer even wennen een ander van make-up te voorzien. mijn eigen gezicht ken ik, ik weet wanneer ik te lomp ben (auw!) of te voorzichtig (kleur…waar?), maar ik vond het leuk… zo ongelooflijk leuk.

Model 1 gebruikt zelden make-up, al had ze wel haar wimpers laten verven (goed idee, ga ik eens nazoeken, geen gedoe met mascara), en deed ze meer voor haar huid in een week, dan ik waarschijnlijk in een maand.  In mijn ogen is het een natural beaty, maar ja… wij vrouwen zien dat gemakkelijker bij een ander dan bij onszelf is het niet? Ze wilde geen overdreven make-up, maar ja….. Aangezien ik inmiddels wat bekender ben met het studio licht, en al jaren bekend ben met het licht op podia, wist ik dat heel weinig geen zin zou hebben. Bovendien was volgens de fotograaf foundation zijn grootste vriend, en m.b.t. zijn vak begreep ik dat heel goed. Dus deze keer geen 5 min dagelijkse smeersels maar opbouwen.

De dames hadden beide al een dagcreme opgedaan (heeft je huid dan echt wel nodig), dus ik kon meteen beginnen. Eerst de oneffenheidjes wegwerken met camouflage stick, vervolgens foundation, afpoederen (nee, niet met kleur, kleurloos juist!), en daarna kwam pas de eigenlijke make-up. Dame 1 heeft ongelooflijk mooie ogen, dus vooraf wist ik al dat ik die wilde benadrukken. Nadat ik de kleur van haar truitje bekeken had, was ik er snel uit wat ik ging doen. Allerlei kleuren blauw met groen. Iets meer lijntje langs naar ogen, nog een likje mascara, beetje ‘roest’ en een likje lipgloss. Ik was tevreden en tegelijk zenuwachtig of ze het niet te veel zou vinden. Gelukkig viel het mee. Het was wennen voor haar maar tegelijk vond ze het wel leuk. Helpt natuurlijk als er twee heel hard ja staan te knikken op de achtergrond 😉

Terwijl model 1 op de foto ging, mocht ik door met model 2 (bij de regelmatige lezers bekend als Rianne/Wiebeltjes). Ze is  een (heerlijk) uitgesproken type, prachtig jurkje aan en natuurlijk heel vertrouwd voor mij. Eerst dezelfde basis voor haar om haar niet te laten glimmen met rode vlekken op de foto (die lampen en camera zijn dan echt niet je vriendje), en daarna weer even goed kijken naar ogen, kleding etc. Voor haar koos ik juist voor iets minder uitgesproken ogen, maar wel meer dan wat ze gewend is. Juist omdat kleding al uitgesproken was, wilde ik de make-up wat rustiger houden. Maar bij de lippen aangekomen ging er toch een knalkleur op. Paste te mooi bij de jurk, en als je je ogen rustig houdt mogen de lippen ook knallen.

Naar mijn mening zijn beide plaatjes. Zowel met als zonder laagje verf. Ze waren allebei onder de indruk van m’n smeersels, terwijl ik puur benadrukt heb wat er al was. Precies wat ook aansluit bij “Defenition of Curves”. Iedereen kan mooi op de foto gezet worden, het ligt er gewoon aan hoe goed de fotograaf in zijn/haar vak is.

En deze fotograaf (zie link) is goed in zijn vak. Hij wist de ze allebei enigszins ontspannen voor de lens te ‘vangen’, en het resultaat is er dan ook naar. Van Rianne heb ik toestemming foto’s te laten zien dus bij deze, is het geen plaatje?

Wauw               Lekker maf

Het grootste cadeau voor mij was denk ik wel die momenten dat ik beide dames van het toilet af zag komen nadat ze zichzelf bewonderd hadden in de spiegel. Ze stonden en liepen anders. Blijkbaar hadden ze in de spiegel gezien wat fotograaf en ik al lang gezien hadden. Twee prachtige vrouwen. Dus ik genoot, niet een beetje, maar enorm. Van deze dag, van het gezelschap, van alles gewoon. Deze keer eens niet in het middelpunt, maar in de spreekwoordelijke schaduw 😉

Een vraag van de fotograaf blijft me intrigeren. Iets m.b.t. fotografen psychologie. Hij vroeg beide welke kant van hun gezicht ze het mooist vonden. Blijkbaar hebben bijna alle vrouwen daar een voorkeur in. Mmmm… wat zegt dat over mij? Als ik in de spiegel kijk heb ik geen voorkeur voor links of rechts. Het is mijn gezicht, soms verrassend mooi, soms schreeuwend eerlijk moe, maar altijd prima zoals het is…

Liefs,

Harriëtte

 

Tagwolk