Op weg naar mezelf

Archief voor januari, 2015

Change will come (for me)

2014. Een bewogen jaar voor velen, maar voor net zoveel mensen waarschijnlijk een prachtig jaar. Zoals waarschijnlijk voor veel mensen waren de laatste loodjes van 2014 voor mij op momenten knap pittig. Die laatste maand van het jaar voelt bijna altijd alsof hij omvliegt. De feestdagen volgen elkaar in rap tempo op en voordat je het weet is de laatste dag van het jaar al daar. Er zijn deadlines die soms voelen alsof je inderdaad dood neer zou vallen als je die niet gaat waarmaken. De meeste deadlines die ik echter ken, maken zelden een verschil in leven en dood, maar zijn wel altijd een beleving in tijd. Alsof het leven ophoudt te bestaan tijdens je vakantie,  je weekend vrij,  of in dit geval op 31 december. Terwijl in al die jaren dat ik nu leef, er altijd een volgende morgen, volgende week, eerste dag na de vakantie en zelfs 1 januari ‘geboren’ werd… Er staat niet voor niets een zinnetje op mijn whiteboard op het werk “er is leven na de deadline”.

En heus, ik ben niet Roomser dan de Paus. Ook ik werkte me ook in 2014 een slag in de rondte om diverse deadlines te halen. En waarom? Niet omdat Ardie of ik dood neervallen als het huis een week niet schoongemaakt, een dag niet warm gegeten wordt, of omdat het ziekenhuis omvalt als ik/mijn team/onze afdeling een deadline niet zou halen. Nee, vooral omdat ik besef dat uiteindelijk vooral ikzelf ook last zal hebben van het niet behalen van de deadline. Bovendien: Toegeven dat iets met NIET lukt op de afgesproken tijd, is iets wat me behoorlijk dwars kan zitten….

Herkenbaar?

24 december was mijn laatste werkdag in het ziekenhuis dit jaar, en ik was moe, heel erg moe. Ik was veel en veel te ver over mijn grenzen gegaan om het werk toch nog allemaal af te krijgen, terwijl het realistisch gezien gewoon niet te doen was met een langdurig zieke binnen het team, en een vollere planning dan ooit eerder in het bestaan van mijn afdeling. De laatste maanden werd mijn ritme meer en meer; werken, eten slapen. Steeds vaker moest ik privé afspraken afzeggen omdat ik doodmoe was. Steeds vaker ging het werk voor het sporten en ik heb zelfs een moment er over gedacht om te stoppen met het koor (waar ik al vanaf oprichting enthousiast lid van ben!). De enige reden dat ik het überhaupt gered heb komt door die geweldige collega’s om me heen, en iemand thuis die verdomd goed aanvoelde dat het niet goed ging. Het ergste van alles vond ik nog dat mijn vrolijke, optimistische aard meer en meer verdween, ik was vaak sacherijnig, en had weinig puf om thuis nog veel te doen. Een paar oprecht bezorgde opmerkingen van vrienden van me, was de druppel, waardoor ik besefte dat ik heel snel iets anders moest gaan doen. Natuurlijk had ik wel door dat het niet heel lang nog zo door kon gaan, en natuurlijk had ik het daar ook al met een aantal mensen over gehad, maar concreet werd het nog niet. Er zat een onbestemd, ontevreden gevoel in me, het vrat aan me, maar ik kon er nog geen woorden aan geven of daden aan koppelen.

Al die gedachtes, tuimelden tijdens de dagen rond kerst door m’n hoofd. Ingegeven door eindelijk eens tijd om te denken waarom ik doe wat ik doe. Te voelen waar ik wel en niet gelukkig van wordt, en de bijkomende emoties van mijn eerste kerst zonder ouders, Ardie werken en ik alleen thuis. En gaandeweg vielen er aardig wat puzzelstukjes op hun plek. M.b.t. werk had ik al besloten dat ik daar echt anders mee om moet gaan. Mijn werkgever gaat tenslotte niet blij met de vlag staan zwaaien als ik met een burn-out thuis kom te zitten. Hoe ik dat vorm kan gaan geven weet ik nog niet precies, maar daar kom ik samen met mijn team vast wel uit. Maar er knaagde meer…

Veel van mijn vrienden zien mij niet bepaald als materialistisch. Tijdens Kerst kwam ik er echter achter dat ik materialistischer ben dan me lief is. Ik vind het heerlijk in een auto te kunnen stappen die me brengt waar ik wil zijn, vind het fijn dat ik de boodschappen kan kopen die ik wil kopen, en dat ik cadeautjes kan meenemen naar een verjaardag, of tijdens feestdagen uit te delen. Maar in die dagen besefte ik vooral dat de mooiste geschenken die ik krijg en geef, draaien om de zorg en aandacht waarmee we ze geven en ontvangen. Iets uitzoeken met zorg voor de ontvanger, of spontaan tegen iets aanlopen en weten dat is geknipt voor die of die. Kennen jullie dat? Zo gaaf! Geven zonder er iets voor terug te verwachten als hooguit een glimlach of een verraste blik.

Maar door al die spullen in huis, veelal door onszelf gekocht, puilde het huis aardig uit. Zeker nu ik al een paar maanden minder goed opgeruimd had door het ontbreken van energie. In feite maakte die zooi heel duidelijk dat ik/wij materialistischer zijn dan dat ik misschien eerder wilde toegeven. En dan maar zuchten als het huis weer een bende is met al die leuke hebbedingetjes, al die heerlijke boeken die nog gelezen willen worden, als die knutselspulletjes die nog geknutseld willen worden, al die meubels die stof vangen, al die ruimtes volgestouwd met eten alsof WOIII ieder moment kan uitbarsten.

Wie van jullie kent de afscheidsspeech van Wubbo Ockels nog niet? Destijds al qua tekst gepubliceerd in het AD, later, in overeenstemming met de familie uitgezonden tijdens een uitzending van de TV show, die hem het jaar waarin hij allerlei manieren om de kanker in zijn lijf te overwinnen, aangreep. Afgelopen week zag ik pas het filmpje omdat ik me wat afzijdig gehouden had van tv en social media. Vrijdag, tijdens een lekker kopje koffie bij de buren hoorde ik dat de beelden van deze laatste speech ook de oudejaarsconference te zien waren, en later zag ik een eerder filmpje van hem tijdens een TedX uitzending. En hoe treffend… hij gaf woorden aan gevoelens die ik nog niet eerder helder kon omschrijven. Ik irriteerde me wel regelmatig aan (het overschot) spullen in m’n leven, omdat buiten het gemak, als iemand met Boedhistische trekjes, al dat ‘bezit’ ook als een last ervaar. En nu besef ik, dat al die spullen die hier ongebruikt liggen, vele malen energie kosten. Ze kosten energie met het produceren van de grondstoffen, ze kosten energie met het produceren van het product, ze kosten energie (geld) bij aanschaf, waarvoor Ardie en ik energie hebben gestoken om dat geld te verdienen, ze kosten energie als ze in huis liggen en telkens verplaatst moeten worden, en als ik het uiteindelijk dan ‘gewoon’ weggooi, kosten ze weer energie om het als afval te verwerken. En waarvoor? Omdat wij ooit dachten dat we het nodig hadden en blijkbaar niet nodig gehad hebben….

Dat alles maakte dat ik besloten heb een serieuze poging te doen om te consuminderen. Bewuster mijn aankopen ga doen, eerst de koelkast en voorraadkast leegeet voordat er weer allerlei nieuw gehaald wordt en voor ieder nieuw object wat in huis komt, zal er minstens een moeten gaan. Daar zal af en toe flink weggooien bij horen helaas, al zal ik mijn best doen zoveel mogelijk van wat ik wegdoe, wat nog goed is naar de kringloop te brengen of via Marktplaats een nieuw thuis te geven. Alleen de zooi, dat wat echt rotzooi is, dat moet weg. Als de kasten, koelkasten e.d. eenmaal leeg zijn, kunnen ze ook gemakkelijker schoongemaakt en gehouden worden. Alleen dit besluit al geeft me een heerlijke rust van binnen. Er zullen best verleidelijke momenten komen, en ik zal ook heus wel eens even van dat pad afwijken, maar het voelt wel echt als iets wat ik daadwerkelijk ga doorzetten. Zoals Wubbo al zei, ook de kleine beetjes helpen, alles, iedere stap, telt mee in het grote geheel. En nee, ik ga nu niet als een vrek op mijn geld zitten, bewuster is het motto. Meer kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Liever 1 mooi jurkje i.p.v. hele stapels die snel stuk gaan. Liever een dagje lekker ontspannen met Ardie of een vriendin, dan onnodig ‘shoppen’ voor het korte geluksmoment. I.p.v. steeds meer en harder te werken, om mede ook meer te verdienen, juist beter rondkomen met minder. Zodat er ook meer tijd en ruimte ontstaat voor de echt mooie dingen in het leven, zoals tijd met mensen die je dierbaar zijn….Iets in die richting.

In Wubbo’s woorden: De Aarde heeft kanker, en het is aan ons om haar daarbij te helpen. We hebben maar 1 aarbol, laten we haar i.p.v. uit te leven, koesteren….

Liefs,

Harriëtte

P.s. Als je het hele item van de t.v. show wilt zien hierbij de link. Ik vind hem zelf de moeite waard door de stukjes met zijn vrouw er bij. Het item begint bij 21.55, al is het eerste item ook zeker de moeite waard. http://www.avrotros.nl/gemist/item/AT_2014264/tros-tv-show/

Tagwolk