Op weg naar mezelf

Archief voor april, 2015

De vier musketiers

In januari schreef ik een blog over mijn wens te gaan ‘consuminderen’. En ben dit ook enthousiast begonnen.

Grotendeels ontstaan door een knagend gevoel dat ik op een of andere manier altijd meer koop dan nodig is. Een soort aangeleerd hamstermechanisme, misschien wel ontstaan in mijn jeugd toen winkels nog niet dagelijks en laat open waren, en ouders die de 2e wereldoorlog bewust meegemaakt hebben. Waardoor langzaamaan ons huis voller en voller wordt, ondanks dat we er maar met z’n tweetjes wonen.

Bij de eerste twee huizen waar Ardie en ik samenwoonden, lag geen winkel in de buurt. Sterker nog, we woonden in dorpen waar geen winkel (meer) was. Wat maakte dat ik 1x per week de grote boodschappen deed, waarbij ik alles in huis haalde voor een week, de voorraadkast en diepvries aanvulde en als gaandeweg de week wat op ging was het pech, op het briefje schrijven en creatief zijn.

En toen verhuisden we naar huis eigen huisje, en ontdekte ik de luxe (en verleidingen) van een winkel op loopafstand. Nog steeds had ik wel het ritme van 1x per week boodschappen doen, maar meer en meer sloop de gewoonte er in even bij te halen wat  op was. Dus aan de ene kant nog steeds voorraden bijhouden en aan de andere kant op het moment dat je een impuls krijgt, het meteen gaan halen.

Een tijdje geleden kwam ik tot de conclusie dat daar mijn leerpunt en grote uitdaging zit. Zowel op het gebied van kopen als eten (om maar even bij de oorsprong van dit blog terug te komen).

Had ik dus eindelijk ook een positief punt gevonden aan het faillissement van de zaak waar Ardie werkte. Want ook al zijn er best goede regelingen voor personeel tijdens een failissement, voordat je echt financiele vruchten plukt van dat soort voorzieningen, ben je zomaar weer een tijdje verder. Als je dan al even geen salaris meer ontvangen hebt, gaat het hard. Dat maakte dat we heel bewust onze aankopen moesten doen van de ene op de andere dag. Dat het uiteindelijk wel goed zou komen, daar twijfelden we niet aan. Ardie is een harstikke goede kok! Het faillissement was ook meteen de (hoofd)reden dat het hier zo stil bleef, want tja, het deed natuurlijk wel heel veel met ons. Ardie was er behoorlijk kapot van, een zaak die hij al jaren in zijn hart gesloten had (hij was er al in 2011 voor benaderd, en had er zich sindsdien zich emotioneel aan verbonden, al werd het pas begin 2015 echt concreet). Samen gingen we door een behoorlijk dal, ineens sta je daar, na vanaf je 16e continu gewerkt te hebben, van de ene op de andere dag op straat. Klaar, over en uit. Wetende dat het niet aan je eigen inzet ligt maakt dat niet beter, dat frustreert alleen nog maar meer. Gelukkig zochten de collega’s elkaar in die tijd veel op en hadden ze veel steun aan elkaar, wat een geweldig team. Maar daarover later meer.

En voordat er nu nog meer reacties komen op … ‘had hij maar’, ‘heeft hij daarvoor…’ enz. enz. Ja inderdaad, hij heeft zijn vaste baan opgezegd voor deze baan. Omdat zijn hart overduidelijk ging voor deze nieuwe kans en uitdaging. Omdat hij het zag als een nieuwe, logische stap in zijn carrière. Laat ik NIEMAND nog horen zeggen dat het voor niets is geweest. Want dan ga je me echt boos zien!

Hoezo voor niets??? Ik heb een groep mensen, grotendeels vreemden voor elkaar, binnen no-time zien uitgroeien tot een hecht team die er allemaal in geloofden en er vol voor gingen. Ik zag leerlingen die in het reguliere circuit niet terecht kunnen, opbloeien, ontdekken dat ze meer in hun mars hebben dan misschien gedacht (soms ook dat horeca absoluut geen talent was trouwens maar ook dat is winst in mijn ogen) en de reguliere leerlingen pasten daar perfect tussen.

Persoonlijk voor mij het belangrijkste (en mooiste) om te zien was dat Ardie ontzettend in zijn element was, zowel samen met de collega’s, als samen met de leerlingen. Hij was bezig met zijn passie, in een rol waar hij dit ook nog vol overgave kon en mocht overdragen op zowel de leerlingen en gasten. Ga mij dus niet vertellen dat het allemaal voor niets was, want dan krijg je een dreun!

Natuurlijk is er veel niet goed gegaan, anders bestond de zaak nog wel. Maar met z’n allen aan de zijkant nu gaan staan commenteren wat niet goed was aan het hele plan, vind ik persoonlijk wat te gemakkelijk. Daar kwets je (al is het ongewild) ook mensen mee die dat absoluut niet verdienen. En de moddergevechten die nu gaande zijn in de media, daar wordt ik langzaamaan een beetje onpasselijk van. Natuurlijk is het goed, dat er goed gekeken wordt naar de oorzaak, dat de mensen die verantwoordelijk zijn, daar ook op aangesproken worden. Maar in al die verhalen mis ik de grootste verliezers in het geheel. Een groep grotendeels jonge mensen, mensen met een rugzakje, die opbloeiden onder de bezielde begeleiding van het team medewerkers. Een prachtig team, die samen met deze leerlingen (en niet te vergeten de reguliere leerlingen) geweldige dingen neerzette, mensen een heerlijke avond bezorgden en voor elkaar door het vuur gingen. Zoals ik dus ook een tijdje geleden al tegen de collega’s zei, het is zwaar frustrerend dat het gelopen is zoals het liep, ondanks alle inspanningen van het personeel en leerlingen, maar spijt heb ik niet. Want … we hebben een aantal geweldige mensen leren kennen en in ons hart kunnen sluiten. Voor mij zal het team vaste medewerkers altijd “de vier musketiers” blijven, zoals ik ze op een gegeven moment omdoopte.

Natuurlijk is er veel gemeenschapsgeld gestoken in de restauratie van het pand. Maar …., is dat pand geen aanwinst in de kern dan? Hebben jullie het al eens bekeken? Het is een prachtpand! Een pand met een gigantische historie (als muren konden praten…). En er huizen daar ook nog eens 2 prachtige muziekgezelschappen, dus voor niets? Want sorry, dan wil ik ook nog wel even discussiëren over alle andere gemeenschapsgelden die uitgegeven worden aan dingen die eigenlijk niet nodig zijn. Zoals voetbalvandalisme, uitgaansvandalisme, zorg- en politiekosten tijdens carnaval en andere evementen, het schoonmaken na oudjaarsnacht, feesten, braderieën, en ga zo maar even door. Oh… en een heel ergerlijke…. het opruimen van alle zooi die in onze bossen en zo gedropt worden door individuen die blijkbaar daar niet voor willen betalen.

En zo zijn er zoveel dingen te benoemen. Maar IK heb geen zin om daar veel energie in te steken. Laten we leren uit de fouten die we maken, meenemen wat ons voedt en loslaten wat ons schaadt. Dat lijkt me, om weer terug te komen bij het begin van dit blog, voor mij een mooie meetlat om oude spullen (en eten) los te laten, en nieuw te kopen 😉

liefs,

Harriëtte

p.s. Inmiddels heeft Ardie een nieuwe baan gevonden. M.i.v. begin/half mei begint hij als chef-kok van de het nieuwe restaurant “Bij Christoffel” in Broekhuizen. Hij kan zich weer gaan richten op een nieuwe uitdaging. Desondanks hoop ik oprecht dat de oorspronkelijke doelstelling van Floris, onder een nieuwe eigenaar met hopelijk een paar oud-medewerkers, alsnog gerealiseerd gaat worden. Dat verdient Venray, dat verdient dat pand, en dat verdient iedereen die daar ziel en zaligheid in legt. Ardie gaat verder in zijn carrière maar dat wil niet zeggen dat hij (of ik) deze mensen vergeet. Verre van zelfs…

Tagwolk