Op weg naar mezelf

Archief voor augustus, 2015

Vooroordelen

Het bleef lange tijd stil hier. Niet omdat ik niet de behoefte had om te schrijven, maar simpel genoeg omdat ik er gewoon niet de rust voor vond.

Het waren een paar pittige maanden. Ik zat tot over mijn oren in het werk, Ardie maakt weken van 70-80 uur waardoor ik hem met een beetje mazzel een uurtje of 4-5 per week zie (mits ik met enige regelmaat te laat naar bed ga en op hem wacht), waardoor hij zo langzaamaan ook op z’n tandvlees loopt en ik thuis alles draaiende moet zien te houden. En last but not least moest ik me in een paar weken tijd voorbereiden op mijn MBO examen directiesecretaresse. Mijn leven bestond op een gegeven moment uit werken, leren, eten en slapen. Vooral die examen weken waren heftig. Ik voelde me harstikke onzeker omdat ik geen flauw idee had wat er precies van me verwacht werd, waardoor ik ook geen flauw idee had waar ik de nadruk op moest leggen met studeren. Dus deed ik het stap voor stap, examen voor examen en riep ik de hulp in van een lieve collega die een kei is in de Nederlandse taal. Gaandeweg de examens groeide mijn vertrouwen wel een beetje, zeker toen de eerste punten binnen kwamen. Hoofdzakelijk achten en negens, een paar zevens, een zes en .. een 10! Kortom, ik was geslaagd!

Veel tijd om te vieren was er niet. Telkens als Ardie een vrije dag had, kwam er iets tussen, een collega ziek, zijn vader in het ziekenhuis, ik denk dat we in de afgelopen maanden misschien 2 vrije dagen samen hebben doorgebracht. En dat begint wel een beetje op te breken. Zo erg zelfs, dat ik de afgelopen weken in een behoorlijke dip begon te zakken. Ik was zo intens moe, en vaak ook behoorlijk verdrietig. Niet met een duidelijke reden, ‘aan’ zoals ze dan zeggen.

Mijn emotionele dip kan ik achteraf misschien verklaren. Ik had weer mijn 3-maandelijkse shot gehad waarbij ik kunstmatig in de overgang zit. Een aardige hormonenbom als je het mij vraagt. Omdat ik altijd best wel wat lichamelijke ongemakken heb na de injectie, had ik deze keer afgesproken die bij te houden, dus braaf tikte ik elke paar dagen de ervaringen neer. Pas toen ging ik me realiseren dat ik rond die tijd ook in die behoorlijke dip zakte. En langzaamaan ging ik me afvragen of er een verband was. OF het zo is, weet ik nog niet, maar het is in elk geval een goede om de volgende keer te bespreken. Misschien wordt het zo langzaamaan tijd eens een keer een poging te doen om te stoppen met die spuiten en kijken of ik op natuurlijke weg ook richting overgang ga….

Maar er zat me meer dwars. Tijdens een gesprek met een vriendin kwamen we op solliciteren. Nu ik mijn examens gehaald had wordt me vaker de vraag gesteld wat ik er mee wil. Maar om eerlijk te zijn heb ik nog geen flauw idee, de opzet was vooral om mezelf wat beter te wapenen voor een volgende reorganisatie. Maar tijdens dat gesprek kwamen we op vooroordelen. En hele terecht gaf vriendin aan dat mijn uiterlijk (postuur) niet in mijn voordeel werkt. Het vooroordeel is nog steeds: Dik = Lui en dom. Vriendin kon er behoorlijk geïrriteerd over raken, want als iemand in haar ogen het tegendeel bewijst dan ben ik dat wel zegt ze. Ik doe ‘even’ examen voor mijn MBO met zo goed als geen voorbereiding en haal knetter goede punten, heb daarbij een drukke en uitdagende baan en sport 2 tot 3 keer per week. En dan had ze het nog niet over alle andere activiteiten. En ja, gaandeweg dat gesprek drong het tot me door dat het inderdaad waar is, dat ik vaak tegen dat vooroordeel opgebokst heb, en er door gekwetst ben. Dat ik mezelf onzeker heb laten praten door mensen die denken te weten hoe ik ben etc. En ik werd kwaad, behoorlijk kwaad. Op al die kortzichtige, veroordelende mensen die denken iets meer te zijn dan een ander, die denken dat ze het recht hebben om anderen te kwetsen, neer te halen en op neer te kijken. En ergens misschien vooral op mezelf, omdat ik het ergens blijkbaar ook geloofde. Maar ergens ergens daar heb ik ook gedacht ‘no more, you can kiss my big, fat, delicious but!’.

Helaas zal ik (en velen met mij) daardoor niet minder vaak geconfronteerd worden met dit soort vooroordelen, maar de eerstvolgende keer dat ik op een sollicitatiegesprek ga, I’m gonna kick ass. En als ze me dan niet nemen is dat hun dikke, vette, botte pech. Sterker nog, idioten die hun beslissing op domme vooroordelen staven zijn niet de mensen waar ik mee om wil gaan of waar ik voor wil werken.

Zo, dat moest er ff uit.

Liefs,

Harriette

bc66f-eigenweg

Tagwolk