Op weg naar mezelf

Archief voor oktober, 2015

Ziek

Afgelopen donderdag moest ik na weken van hoesten, paracetamol, geschrapte leuke dingen in het weekend en avonduren, het bijltje er bij neergooien. Nadat ik na het weekend last kreeg van alle symptomen van buikgriep, waarbij ik nog t/m woensdag verwoede pogingen deed overeind te blijven, kon ik donderdag na weer een nacht met koorts of iets wat daar wel erg veel op lijkt (kon mijn thermometer niet vinden) echt niet meer. Maar nog wilde nog perse naar het werk, aangezien we die ochtend 2 belangrijke gesprekken gepland hadden. De tranen zaten inmiddels heel hoog, zonder goed te weten waarom. Ik was alleen bekaf en hondsberoerd maar verder….

Eenmaal op het werk, waren er meteen weer wat brandjes die geblust moesten worden, en ergens daar leek er iets in me te knappen. Ik hield het niet meer droog, worstelde me door de overleggen heen, meldde bij mijn team en leidinggevende dat ik ziek was en naar huis ging, en toog huiswaarts.

Eenmaal thuis kroop ik snel in bed, maar slapen lukte de eerste uren niet. Ik had (ook al een week) een flinke hoofdpijn, en ik kreeg het werk maar niet uit mijn hoofd. Er lag (ligt) zoveel wat gedaan moet worden, de wetenschap dat ik nu minstens een paar dagen niet kon werken, maakte me alleen maar onrustiger. Inmiddels had ik mijn huisarts gebeld, die na al mijn klachten aangehoord hebbende, een simpele conclusie velde: “Buikgriep. Ontzettende pech dat je dit nu bovenop je bovenste luchtweginfectie hebt gekregen, maar er zal niets anders op zitten dan uitzieken. Het zou binnen een week beter moeten gaan, en hooguit over 2 weken over moeten zijn, anders moet je even bellen”.

Na een paar dagen lappenmand durf ik wel te concluderen dat deze buikgriep alleen een reactie van mijn lijf is.  Want goed en wel een dag thuis, werd de buikpijn en de krampen minder, waardoor ik wel eerlijk naar mezelf moest worden.

Zoals ik al schreef, ik had al weken last van een luchtweginfectie. Iets waar ik normaal gesproken een week mee in bed duik en dan gaat het wel weer. Nu deed ik dat alleen een vrij weekend, en daarna sukkelde Jet weer door. Sporten deed ik al een tijdje niet of nauwelijks, geen energie en later dus ook geen lucht. Na een dag werken vertrok ik naar huis waar ik hooguit nog wat huishoudelijks deed en dan rond een uur of elf doodop in bed plofte. En dat nu dus al een hele tijd.

Nu ik een paar dagen absolute rust heb genomen. Alleen maar gezonde dingen at en dronk, veel sliep, social media en tv. links liet liggen en hooguit wat feel good tv keek, besef ik dat ik echt wat dingen anders moet aan gaan pakken. Hoe precies weet ik nog niet, waarschijnlijk moet ik maar eens wat hulp gaan zoeken in plaats van altijd alles zelf willen doen. Een ding weet ik in elk geval HEEL zeker, zo rot als ik me de afgelopen dagen voelde, wil ik me als het heel even kan nooit meer voelen. Zelfs met het overlijden van mijn ouders, heb ik me nooit zo verdrietig en down gevoeld. De enige keer die een beetje in de buurt komt was de tijd dat ik kampte met de cystes aan mijn eierstok.

Ik geloof dat ik mezelf een beetje kwijt ben geraakt de afgelopen jaren, ongemerkt, beetje bij beetje. Onderstaand gedicht herinnerde me aan wie ik in wezen ben, hoe ik denk en voel als ik goed in mijn vel zit. Nu weet ik in elk geval waar ik weer heen wil 🙂

Als vandaag mijn laatste dag zou zijn in dit leven

Zou ik sterven met een blij gemoed

Dankbaar voor alle bijzondere momenten die ik mocht beleven

En de bijzondere mensen die ik heb ontmoet

Ik zou dansen van vreugde voor al mijn geluk

Zingend het einde tegemoet treden

Zou al die lieve mensen knuffelen, stuk voor stuk

En vrede hebben met mijn verleden

Als ik vandaag mijn laatste adem zou uitblazen

Zou ik al mijn “ vijanden” zeggen : laat het gaan

Het waren stormpjes in kleine glazen

De moeite niet om bij stil te staan

Ik zou liefhebben tot de laatste tel

Vol leven, vreugde en plezier

Zei tegen al mijn geliefden: dank jullie wel

Het was een feestje samen met jullie hier

Laten we dus vieren, iedere dag

Die weer samen mogen beleven

Genieten van elkaars gelach

En elkaar onze oprechte aandacht geven

Voelen dat we leven, in iedere vezel van ons zijn

Beklemmende gedachten laten gaan

Niet op de vlucht gaan voor af en toe wat pijn

En vol overtuiging in het leven staan

Rode loper zaterdag

Hehe, daar ben ik weer. Tijdje geleden he.

Zoals bij zovelen, vliegt de tijd. Druk met werk, studie (inmiddels afgesloten met diploma), huishouden, en noem maar op, neem ik me soms de tijd en rust niet om te schrijven over alles wat ik meemaak. Dat waar ik dit blog eigenlijk voor bedoeld had, en wat ik soms ook simpelweg mis. Vaak dacht ik wel ‘hoe fijn om dit neer te tikken in een blog’, maar op een of andere manier kwam het er vaak niet van. Maar nu neem ik even mijn momentje.

Zoals jullie weten mag ik samen met collega modellen Ans, Fanny en Marjon met enige regelmaat in Barneveld voor X-tra Beautifull Fashion modeshows lopen. Afgelopen zaterdag was er in Barneveld een ‘rode loper zaterdag’. Een dag dat daadwerkelijk de rode loper uitgerold wordt door het winkelcentrum in Barneveld, en allerlei zaken modeshows e.d. verzorgen. Ook X-tra Beautifull doet hier aan mee, en net als vorig jaar werden wij gevraagd voor haar kleding te showen tijdens deze dag. Niet d.m.v. een modeshow, maar door via de rode lopers in het centrum, in kleding van haar, onszelf te presenteren en leuke kortingsbonnen van de zaak uit te delen.

In alle vroegte stond Ans voor de deur om me op te pikken. Fanny zat al in de auto, en al vrolijk kwebbelend togen we naar het vierde model, voor het eerst in ons clubje aanwezig. Vriendin en schoonnichtje Christel. Marjon moest deze keer helaas verstek laten gaan.

De stemming zat er (zoals altijd) meteen goed in. Het was een vrolijke boel daar in die auto, er werd gekletst, gelachen en gegeit. Al moest ik wel een beetje opletten aangezien Ans haar TomTom niet opgeladen was en JetJet het even van hem over moest nemen. Zonder problemen kwamen rond half tien als een stel uitgelaten pubers aan bij de zaak.

Het weerzien was zoals altijd hartelijk, en na een vlug kopje koffie doken we allemaal de winkel in om setjes voor de diverse ‘runs’ uit te zoeken. In de tussentijd arriveerde ook ‘the special guest’ van deze dag. In samenwerking met EMB fashion (bruidsmodezaak voor vrouwen met een maatje meer), showden we deze keer ook een bruidsjurk. Tot grote teleurstelling van de rest, paste de jurk perfect (geintje natuurlijk, maar welke vrouw wil nu niet zo’n jurk showen….grijns), en kon de ‘bruid’ Ivonne gekapt en opgemaakt worden. Hiervoor had Kimberly (de dochter van Astrid die kapster is) extra een dag vrij genomen. Voordat ze echter zo ver was had ze ook van Ans en Fanny de haren opgeleukt, en bij mij zelfs een compleet kapsel aangemeten.

Ook met dit model (en haar vriendin) klikte het meteen goed, dus in een vrolijke stemming rommelden we aan totdat het tijd was om even wat te eten, de laatste hand aan haar en make-up te leggen en op pad te gaan.

De eerste ronde liepen we zonder bruid, zodat zij in alle rust op haar mooist gemaakt kon worden, en wij alvast een keer warm konden lopen met de flyers/kortingsbonnen. Ans was echter zo op dreef dat de rest van ons zelde de kans had om mensen aan te spreken, dan stond zij er al. Tot grote hilariteit in ons clubje.

De tweede ronde ging onze bruid mee. Tja, dan heb je dus echt wel de aandacht. De ‘oooohs’ en ‘aaaahs’ waren niet van de lucht, en onze bruid liep te stralen alsof het daadwerkelijk haar trouwdag was. Die vraag werd ons trouwens ook geregeld gesteld. Veel mensen wilden weten of ze echt ging trouwen of dat het een show was. Het effect was dus goed geslaagd 🙂

Tja, zoals ik al zei, het was een vrolijke boel dus ook Jet was op dreef. Op een gegeven moment dook ik een mannenmode zaak in, en vond daar zowaar een man strak in het pak, die bereid was te poseren als ‘vader van de bruid’. Even later vonden we een hele rits ‘bruidsmeisjes en jonkertjes’ die graag (ietwat onder de indruk van de mooie bruid volgens mij) mee op de foto gingen. We kregen leuke, enthousiaste en bewonderende reacties. Een man vond het zelfs jammer dat hij zijn pak niet aan had, hij had met plezier als bruidegom geposeerd. Die vond ik echter bij een volgende ronde in dezelfde modezaak als de ‘vader’… grijns. Het moge duidelijk zijn, de modellen van X-tra Beautifull/EMB-fashion, hadden de grootste lol op en rondom de rode loper met elkaar en met het publiek.

FB_IMG_1443953041270_resized      20151003_160311

Bij een volgende ronde hoorden we dat de 3J’s op dat moment aan het spelen waren, waarop we besloten even langs te lopen. Op de plek aangekomen stond alles vol. We kropen langs de muziekboxen en stonden vervolgens recht voor de mannen, waarbij Jan Dulles spontaan reageerde met ‘oh kijk nou toch mensen, wat mooi!’.

Onze bruid wilde snel doorlopen om niet te storen, maar ik had haar sleep in handen en hield haar tegen. Nu we hun aandacht toch hadden…. vroeg ik meteen of ze niet even met haar op de foto wilden, en na wat geharrewar (de bruid had niet door dat ik haar terugtrok en met de mannen aan het ‘onderhandelen’ was en probeerde door te lopen) wilden ze wel met haar op de gevoelige plaat. Sterker nog, na de foto vroegen ze haar nog of ze het leuk vond dat ze een liedje voor haar zongen! Een serenade speciaal voor onze bruid! Lief he! Ik vraag me af of ze dachten dat het om een echte bruid ging, wat an sich ook niet gek is gezien de vele vragen daarover die dag. Maar ach, wat maakt het uit. De mannen zijn in elk geval dik oke. Ze stonden daar belangeloos ter ere van 35 jaar Terre des Hommes Barnevel, en spontaan reageerden ze op onze ‘invasie’. Daarbij klonk wat ze zongen ook nog eens gewoon goed, iets wat vanuit mijn mond als toch wel kritische muziekmaakster- en luisteraar, een compliment mag heten 😉

20151003_142708

Hier een stukje door mij gefilmd (sorry, ik ben geen cameravrouw of fotografe)
Dus voor het complete beeld hierbij ook de link van officiële video.

Rond half vier liepen we de laatste ronde. We waren inmiddels ook behoorlijk moe. Het rondlopen, soms op toch aardige hakken, zigzaggend door publiek, op ongelijke stoepjes, is iets wat z’n tol vraagt in de loop van de dag. Mijn voetzolen stonden gewoon in brand en snakten er naar zonder schoenen bij te tanken.

Nadat we al onze kleding weer netjes op de hangertjes hadden hangen, en alles op zijn plek gehangen werd, tussendoor gezellig babbelend over de geslaagde dag, kregen we van Astrid nog een prachtig bedankje. Een prachtige schoen van chocolade en een mooie cadeaubon. Helemaal geweldig. De bruid kreeg als extraatje haar bruidsboeket mee naar huis (echt heel mooi gemaakt), waar ze erg blij mee was.

20151004_111143

Na een hartelijk afscheid, en nog even een hapje eten bij de plaatselijke beroemde snackbar Barnies (kipspecialiteiten… Barneveld remember), togen we weer huiswaarts. De terugweg verliep vlot, vol verhalen van de dag. Over een ding waren we het roerend eens. Volgende keer graag een (liefst meerdere) galajurken van EMB fashion er bij, zodat we iedere ronde een blits kunnen maken met een wondervolle dame in gala. Enne … daarvoor willen we met liefde een keer komen passen Evelien (smiley met een kringetje boven haar hoofd).

Wat heb ik genoten, wat was het weer leuk, en wat ben ik blij dat ik nu even de rust heb genomen dit te delen met jullie.

I feel good… padadadadadadam….

Veel liefs,

Harriëtte

ps. Beetje laat maar ach… ik had m wel!  😉

FB_IMG_1443970903164_resized

Tagwolk