Op weg naar mezelf

Archief voor november, 2015

Muziek verbindt

Afgelopen zondag was het zo ver, ik mocht optreden bij VieCuri, mijn werkgever.

Op innitiatief van Jan Paul Vink, een fysiotherapeut bij VieCuri, en John Rietveld, de projectmanager van LaVie, was het idee om een vleugel in de hal van VieCuri te plaatsen, een heus project geworden.

VieAmi, die regelmatig initiatieven die het verblijf van onze patiënten veraangenaamd sponsort, was enthousiast en wilde dit initiatief graag sponsoren.
Toen ik dit hoorde van John, zei ik enthousiast “als je nog een zangeres nodig hebt zeg je het maar, dan kom ik wel”. Twee dagen later had ik een mail in mijn mailbox dat het idee enthousiast in ontvangst was genomen en of ik zelf voor begeleiding op de vleugel zorgde of zij dat moesten doen. Eh… oké…. goh… grijns… gaaf!

Ik trok mijn stoute schoenen aan en benaderde de vorige dirigente van Happy Sound, Angelique Pijnenburg, die van oorsprong afgestudeerd is op Piano. Ik vind haar altijd mooi spelen en we zijn op elkaar ingespeeld. Gelukkig vond ze het een leuk idee EN had ze tijd. En daarna ging het snel.

Een keer of drie kwamen we bij elkaar, zochten we nummers uit en repeteerden we samen en afzonderlijk van elkaar.

En toen werd het zondag. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Wat dat betreft zing ik liever voor een stadion vol vreemden dan voor een publiek met veel bekenden. En tja, dit is mijn werk.. bekenden in overvloed!

Ardie stond een etage hoger voor ‘Bij Christoffel’ met een heerlijk hapje tijdens het matinee dus die was druk bezig, maar zou tijdens mijn optreden wel een keer komen luisteren.

Rond half vier was het zo ver. Na de officiële overdracht waarbij de vleugel overgedragen werd door VieAmi aan VieCuri, en Jan Paul een paar nummers (erg mooi) speelde, was het mijn beurt.

Jan Paul Vink piano jet Piano Frank piano

Het eerste nummer ging nog wat onzeker. Het was wat laag, mijn stem was nog niet optimaal na de slepende verkoudheid, dus dat benoemde ik ook maar gewoon naar het publiek. Daarna ging het steeds lekkerder. Ik genoot meer en meer, al had ik het wel ongelooflijk warm!

We begonnen met Halleluja in de stijl van Lisa Lois, daarna Mien Durp (eigen tekst op nr Sonneveld) en als 3e Someone like you van Adele (heerlijk). Op dat punt Frank Jansen er bij en speelde samen met Angelique een nummer Quatte mains (vierhandig), erg leuk om eens mee te maken. En daarna mocht ik nog 3 nummers. Het Ave Maria van Verdellen, Tears in Heaven van Erik Clapton en We’ll meet again van Vera Lynn.

Gelukkig viel het in de smaak bij het publiek. Diverse collega’s zijn nog enthousiast komen zeggen hoe mooi ze het vonden. De muziekstukken waren stemmig werd gezegd en Jan Paul was heel tevreden en enthousiast.

Jullie begrijpen dat ik als muziekliefhebster, dit initiatief heel erg toejuich. Zelden gaat iemand voor zijn/haar plezier naar het ziekenhuis. Als je dan in de hal ontvangen wordt door mooie klanken, kan dat al zoveel doen. Mensen hebben iets om even hun gedachten los te laten. Zoals men zo mooi zegt.. .muziek verbindt. Men kan samen even genieten van een kopje koffie en de sores even vergeten. En… ik ben er van overtuigd dat muziek meer doet. Voor mijn gevoel heelt muziek ook. Niet fysiek natuurlijk, maar wat doet menigeen als hij/zij verdrietig is? … naar muziek luisteren toch vaak? Dus hoe mooi is het dan dat voortaan onze patiënten (en ook wij als medewerkers) met enige regelmaat kunnen genieten van prachtige pianomuziek. Ik hoop dus dat er veel enthousiaste pianisten willen komen spelen. Dat de hal vaak gevuld wordt met mooie muziek en onze patiënten mooie momenten mogen beleven daar in de hal.

Inmiddels hebben Frank, Paul (zijn partner) en ik afgesproken een nieuw nummer in te studeren van Marco Borsato. Waarschijnlijk het duet met Do. Frank op de piano en Paul en ik zingen. Als dat goed zit gaan we het een keer brengen. Misschien wel aan de vleugel in VieCuri 😉

Liefs,

Harriette

Tagwolk