Op weg naar mezelf

Archief voor februari, 2016

kwakkelen

Begin januari schreef ik mijn vorige blog. Vol optimisme en energie om het nieuwe jaar aan te vliegen. Heerlijk!

Helaas was die energie de aflopen maand ver te zoeken. Let wel… ik zocht me suf, maar tot voor kort zonder veel resultaat vrees ik. Wat er gebeurt is? Simpel, een of ander rottig virusje heeft me even flink onderuit gehaald.

Wat in eerste instantie een doodnormale verkoudheid leek, groeide al snel uit tot een fikse luchtweginfectie. Mij niet volledig onbekend aangezien mijn longen vaak mijn zwakke plek zijn. Waarschijnlijk te danken aan al die sigaretten die ik in een jong en dom verleden gerookt heb, of m’n genen, dat kan ook. Hoe dan ook, ik was even flink ziek, dus onder de wol en uitzieken was het motto. Na een goede week dacht ik weer voldoende hersteld te zijn om weer rustig aan het werk te gaan. Er lag veel werk op me te wachten, waarbij een paar hele dringende klussen die niet door mijn collega’s overgenomen konden worden, zodat het behoorlijk bij me kriebelde. Maar helaas was het virus het er niet mee eens….

griep                  virus

Tijdens een fikse hoestbui leerde ik (op de pijnlijke manier helaas) dat je ribben kunt kneuzen of zelfs breken door het hoesten. Na een bezoekje aan de huisartsenpost (gelukkig was Ardie thuis, anders was ik echt de Sjaak geweest) waarbij ik regelmatig moest happen naar adem (best eng), werden we gerustgesteld dat er geen rib door de long gegaan was, en waarschijnlijk ook niet gebroken. Hoogstwaarschijnlijk gekneusd of (zoals mijn eigen huisarts later zei) misschien een scheurtje in de tussenribspieren, dat is blijkbaar lastig te zeggen en allemaal knap pijnlijk. We konden dus ,na een stop bij de apotheek, huiswaarts met het advies te slapen met een kussen tegen de pijnlijke plek aan, en voldoende pijnstilling te slikken. Omdat ik wat verhoging en verhoogde ontstekingswaardes had, kreeg ik daar een antibiotica kuur bij (whoehoe). Na een paar dagen flink doorbijten, begon de pijnstilling aan te slaan en sliep ik eindelijk weer een beetje, of beter gezegd, ging ik lichtelijk knock out. Ook had ik het gevoel continu high te zijn van het spul, maar ja, ik ben ook bijna niets gewend aan pijnstilling. Hoe dan ook, als ik al ooit de wens had een ‘trip’ te maken, dan is dat nu voor eens en voor altijd uit mijn systeem. Thanks but no thanks 😉

trippen kleur

Zo gauw ik het gevoel had dat de pijn te houden was, minderde ik de pijnstillers. De luchtweginfectie leek zo goed als over, en ik wilde langzaamaan weer aan het werk. Iets wat niet ging lukken voordat het vage gevoel uit mijn hoofd weg was (rijden is dan niet aan te raden, en werken in feite ook niet). Al had ik regelmatig thuis ingelogd en de meest noodzakelijke dingen afgehandeld, simpelweg omdat het meer rust gaf en het wat afleiding bezorgde. Ardie moest gewoon werken, en geloof me, er is weinig leuks op tv overdag. Bezoek kwam er niet (op buuf na) want tja, Carnaval/vakantie’s en zo, dus de dagen duurden immens lang. Dan maar liever af en toe iets zinnigs doen om niet helemaal tegen het dak omhoog te gaan.

Vorige week donderdag was ik weer voor het eerst op het werk, om na een halve dag werken, volledig total los huiswaarts te gaan. Maar wat was het fijn om weer tussen mijn collega’s te zijn! Ondanks de ietwat geplofte mailbox :-p Ook vrijdag hield ik het bij een halve dag werken, en ik wachtte voor de zekerheid af tot na het weekend. Wat een wijze beslissing bleek, want jawel hoor, dat weekend werd het hoesten weer pittiger, kreeg ik weer meer last van m’n ribben en besloot ik toch maar weer de huisarts te bellen. Niet dat ik me echt zorgen maakte, maar even laten luisteren of de longen nog oké klinken leek me wel verstandig. Dus ook afgelopen week was ik nog niet volledig aan het werk en hield ik mijn agenda zo leeg mogelijk. Heel bewust koos ik alleen dingen uit die me energie geven, en zorgde ik daardoor voor rust in, en om me heen.

Nu maar hopen dat het virus langzaamaan uit mijn lijf aan het vertrekken is. Het is al lang over tijd wat mij betreft. Volgens de huisarts kunnen de symptomen zo’n 6 weken aanhouden (m.n. het hoesten). Die 6 weken zijn komende vrijdag voorbij dus hopelijk luistert mr. Virus (#schijnheiligkringetjebovenm’nhoofd). Het is tijd om verder te gaan, weer energie over hebben na een dagje werken, weer sporten en niet na een boodschappenrondje als een oud vrouwtje uit hoeven puffen op de bank. Oke, ik ben geen 25 meer, maar toch zeker nog geen 65. Het is wel ff klaar.

Maar… van dit alles heb ik wel weer iets geleerd, en dan vooral over mezelf. Want tjonge tjonge wat heb ik me op momenten zielig gevoeld, wat ben ik boos en gefrustreerd geweest. Vooral op de momenten dat ik behoefte had aan gezelschap, en ik tot de conclusie moest komen dat voor de rest van de wereld het leven (en voor velen ook het grote Carnavalsfeest) gewoon doorging. En voordat iemand zich nu schuldig gaat voelen, alsjeblieft niet, niet nodig. Ik heb tenslotte ook nergens om gevraagd 😉 Zoals ik al zei, het leerde me weer iets meer over mezelf. Ik ging nadenken waarom ik altijd in de startblokken schiet als (ik denk) dat iemand in mijn omgeving hulp of aandacht nodig heeft. Natuurlijk op de eerste plaats omdat ik het gewoon fijn vind anderen te helpen, en het een soort van 2e natuur van me lijkt te zijn, iemand een plezier doen geeft (mij) energie. Maar toen ik nog iets verder ging kijken, ontdekte ik dat er in mij altijd ook wel een streng stemmetje zit die altijd wel wat te miepen heeft, die zegt dat ik niet genoeg doe, nooit goed genoeg ben in feite. Het stemmetje is lang niet altijd heel duidelijk aanwezig, soms is het me zelfs gelukt haar een grote pleister over d’r mond te plakken, maar het zat er wel, deep down, net zoals bij velen onder ons I guess. Maar nu heb ik haar gezegd dat ze haar bek moet houden (moest ff grof), en maar eens goed na moet gaan denken welke omscholingscursus ze wil gaan doen, want bij mij is ze niet meer welkom. Op z’n Merselo’s gezegd: “Der dan trut, opzoute!”

keep kalm

Dusss… Al was het een vervelende les, en hoop ik toch echt snel van mr. Virus verlost te zijn, het heeft me veel gebracht. En buiten dat deel over mezelf, vooral ook het besef hoe eenzaam veel langdurig zieken en mensen die minder mobiel zijn, zich vaak moeten voelen. Het heeft me dus meer compassie en begrip voor zowel mezelf als voor velen om me heen gebracht. Best een mooi kado van zo’n rottig virus he 🙂

Liefs,
Harriette

Tagwolk