Op weg naar mezelf

Archief voor maart, 2016

Afscheid en herinneringen

Plaatste ik gisteren nog enthousiaste berichtjes op het grote gezichtenboek, omdat Ardie en ik alweer 25 jaar een setje waren, en we daar even weer volop van genoten. Vandaag was het een dag van afscheid nemen en (gelukkig ook met veel lol) herinneringen ophalen.

Nu namen mijn collega’s en ik vandaag afscheid van iemand die (gelukkig) kerngezond, een nieuwe stap gaat zetten in zijn leven/carrière. Maar ook dan rolt er bij mij (en zovelen) met gemak een traan. Een traan van meeleven, van ontroering, van koesteren en soms ook van verdriet.

Het mag duidelijk zijn dat het een mooi afscheid was. Met hartelijke woorden, samen herinneringen ophalen of voor het eerst horen. Een warm afscheid, passend bij de mens die we uitzwaaiden, en het team waar hij en ik deel van uit maakten/maken. We wensen hem een prachtige reis toe, met mooie bestemmingen en vooral, heel veel geluk.

landkaart opleiden en ontwikkelen

Afbeelding van site http://closer2talent.com. De landkaart was vanmiddag een klein onderdeel van het afscheid, vandaar 😉

 

Maar de herinneringen gingen voor mij niet alleen over mijn collega vandaag. Want precies 23 jaar geleden zwaaide ik (en met mij velen) ook een heel bijzonder mens uit. Helaas voor haar laatste reis, na een relatief kort maar heftig ziekbed. Nog zo jong, met zoveel plannen die ze nooit zou kunnen uitvoeren. Daniëlle was haar naam, nee… is haar naam. Want ondanks dat ze misschien niet meer hier onder ons leeft, in mijn en vele harten, leeft ze nog steeds verder. Op haar heel eigen, soms ronduit eigenwijze wijze. 😉

Zoals elk jaar, herinner ik me op ‘onze’ dag altijd, dat we zoveel jaar geleden een dag later afscheid van haar namen. En hoe raar dat misschien ook klinkt, daar ben ik blij om, ja zelfs dankbaar. Want mede daardoor blijft ze levend in onze herinneringen. En mede doordat ik zo jong afscheid moest nemen van iemand die een voorbeeld voor me was, iemand die zo vol in het leven stond, zoveel energie had en gaf…. leerde ik bloedjong hoe kort het leven kan zijn. Werd de dood (voor mij) iets wat er gewoon was, en wat juist bij het leven hoorde. Een onlosmakelijk deel van het mens zijn. De eerste jaren was ze zo goed als dagelijks wel even in mijn gedachten. En natuurlijk werd dat langzaamaan minder, maar tot op de dag van vandaag zwerft ze geregeld door mijn gedachten, gevolgd door een glimlach op mijn gezicht en soms een traan over mijn wang, en herinner ik me hoe mooi en bijzonder ze was.

rozen over hek

Bij een blog over haar, kan een plaatje van rozen niet ontbreken. Haar favoriete bloemen

Over haar afscheid schreef ik ooit een gedicht, waarin ik mijn proces rondom haar afscheid woorden gaf. Dat is alleen niet het gedicht wat ik hier met jullie ga delen. Ooit schonk ik het namelijk aan haar ouders, ook op een 24e, waardoor dat gedicht een heel persoonlijk cadeau aan hun werd en het voor mijn gevoel nu niet meer op het wereldwijde web past. Maar onderstaand gedicht past (origineel van 2011, vandaag aangepast aan het nu) misschien nog wel beter. Omdat het mij beschrijft zoals ik in wezen ben, en omdat ik (mede) zo geworden ben doordat zij onderdeel van mijn leven was, en is….

Ergens diep in mij

Zit een klein meisje verscholen

Steeds vaker danst ze zich ineens vrij

Om vrolijk door mijn gedachten te dolen

 

Ergens diep in mij

Zit een moeder in hart en nieren

Ook zij is regelmatig vrij

Al zal ze nooit een gezin bestieren

 

Ergens diep in mij

Zit een oude wijze vrouw te wachten

Ingetogen en blij

Verleend ze me vaak immense krachten

 

Ergens diep in mij

Zit een minnares te huizen

Van haar wordt ik intens blij

Gaat mijn hartslag aan het suizen

 

Ergens diep in mij

Zit een rotsvast geloof beklonken

Dat al deze vrouwen zij aan zij

Vol passie naar het leven lonken

 

Veel liefs,

Harriette

 

Tagwolk