Op weg naar mezelf

Archief voor oktober, 2016

Nieuwe weg

Hi there allemaal,

Het is een hele tijd geleden dat ik wat van me liet lezen hier. Dat had ook wel een reden. Inmiddels zijn er nieuwe ontwikkelingen op het gebied van afvallen, vandaar dat ik nu toch wel hoog tijd vond om jullie bij te praten.

In april dit jaar raakte ik geblesseerd na (go figure) een intensieve yoga sessie. Ik moest oefeningen doen op mijn knieen, iets wat ik nooit heb gekund, maar wel vond te moeten kunnen (tja). In plaats van dat ik rust nam, ging ik de opvolgende weken volop aan de bak bij een vriendin van mij die zich aan het voorbereiden was op een verhuizing en dringend verlegen zat om hulp. Telkens ging ik dus door mijn pijngrens totdat… de pijn niet meer wegging. Het werd steeds vervelender, ik ging naar de huisarts en daar kwam het bekende zinnetje… “tja, je gewicht he”. Bam, weer eens een klap in m’n gezicht (zo frustrerend om altijd maar eerst op je gewicht beoordeeld te worden, hoe terecht in dit geval misschien ook). Ik werd doorverwezen naar de fysio, had een aantal afspraken en kreeg oefeningen mee. Ook hij wees op mijn gewicht (heel respectvol trouwens) dus ja, weer een tik (het kan wel terecht zijn maar het doet op zo’n moment gewoon pijn). Tussendoor werd nog een foto gemaakt maar dat was het dan ook.

De pijn werd steeds erger. Ik kon steeds minder, sporten lukte al helemaal niet meer, huishoudelijk werk moest steeds meer in etappes gedaan worden (als een oude vrouw in feite), winkelen en zo werd steeds vervelender tot niet meer mogelijk en slapen ging steeds slechter omdat ik ’s nachts telkens wakker wordt van pijnscheuten op het moment dat ik me om wil draaien.

In augustus liep ik door de frustratie en drukte op het werk op mijn tandvlees. Ik zat echt in de put, voelde me opgesloten zitten in mijn lijf en wist niet goed hoe verder.

En toen vroeg mijn schoonzusje (thanks again) heel oprecht of ik het niet tijd vond om eens verder te gaan kijken naar operaties. Ik had er zelf wel al aan zitten denken, maar had eerst nog een virtuele maagband uitgeprobeerd (onder hypnose krijg je zgn een maagband), wat wel iets hielp maar helaas niet echt zoden aan de dijk zette voor mij.

In september tijdens onze vakantie, nadat ik op mijn werk nog een aantal gesprekken met mijn leidinggevende had gehad (mede i.v.m. lage energiepeil ging het op het werk ook steeds minder lekker met me), ben ik op internet op zoek gegaan naar de opties. Een gastric bypass (hoe geslaagd voor menigeen ook) vind ik nog steeds te heftig, maar ik ontdekte dat ze tegenwoordig steeds vaker ook gastric sleeve operaties doen (i.p.v. een omleiding zoals bij een bypass, is dit puur een maagverkleining, waarbij de maag teruggebracht tot een zakje met een inhoud van ongeveer 150 ml). Ik verdiepte me in die operatie en ging op zoek naar een goede ‘aanbieder’.

Na lang wikken en wegen, veel rondneuzen, zoeken naar gebruikerservaringen etc., besloot ik uiteindelijk om te gaan voor een gastric sleeve operatie bij het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Maxima was een tijdlang favoriet van me (vooral omdat een oud leidinggevende van me daar werkt waar ik nog steeds een fijn contact mee heb), maar ik koos uiteindelijk voor het Catharina omdat dit ziekenhuis als eerste een internationaal kwaliteitscertificaat voor deze behandeling haalde, het een academisch ziekenhuis is en ze artsen uit binnen- en buitenland opleiden voor deze ingreep.

Mijn huisarts was het vanaf het begin dat ik bij haar aanklopte voor advies enthousiast over mijn beslissing. Ze staat er volledig achter en had binnen no time een verwijzing voor me geregeld.

Afgelopen maandag, 24 oktober had ik een eerste informatief gesprek bij het Obesitascentrum van het Catharina ziekenhuis. In anderhalf uur tijd kregen we (geínterreseerden voor een van de operaties) allerlei informatie te zien en horen over de diverse behandelingen, het team, het voortraject etc. Hoe raar het misschien ook klinkt, ik kwam er heel enthousiast vandaan, kreeg er nieuwe energie van. Het voelde goed en ik voelde me bevestigd in mijn keuze voor een gastric sleeve.

Dezelfde middag heb ik allerlei formulieren digitaal ingevuld in het patiënteportaal van het obesitascentrum, zodat ik zo snel mogelijk een afspraak kan krijgen voor een screeningsmiddag waarbij ze me helemaal door de mangel halen (bloed prikken, psycholoog, diëtiste, fysiotheratpeut etc.). Die afspraak is inmiddels ook binnen, maandag 14 november a.s. is het al zo ver.

Hierbij een filmpje wat het hele traject mooi laat zien:

Stel dat ik de molen meteen goed doorkom, kan ik dus waarschijnlijk ergens in januari geopereerd worden. Het worden dus een paar spannende weken, maar ik ben er klaar voor. En gelukkig staat Ardie volledig achter me. Hij ziet ook wel dat ik me doodongelukkig voel zoals het nu gaat en wil niets liever als dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten. Hij wil zelfs (zegt hij nu, ik spreek hem tzt nog wel) meedoen als ik een aantal weken op modifast moet leven (om nog e.e.a. voor de operatie af te vallen).

Het lijkt me dus dat ik het komende jaar weer e.e.a. te vertellen heb over mijn weg naar een gezonder gewicht, dus leek het me tijd om het bloggen weer op te pakken. Aan de ene kant omdat dit een gemakkelijke manier is om jullie bij te praten maar als ik heel eerlijk ben vooral voor mezelf, omdat ik de afgelopen week toen ik e.e.a. op mail zette naar mijn collega’s, herontdekte hoe goed het van me af schrijven werkt voor mij.

Hopelijk tot snel dus 😉

Liefs,

Harriëtte

Tagwolk