Op weg naar mezelf

Archief voor maart, 2017

5 dagen na de operatie

Hoi lieve mensen,

Daar ben ik weer. 5 dagen geleden ging ik onder het mes, en ik wilde jullie even bijpraten over hoe het ging en nu gaat.

Ik moet eerst zeggen dat ik ERG tevreden ben over de zorg bij het Catharina ziekenhuis, tot nu toe loopt alles gesmeerd. Fijne artsen en verpleegkundigen, snelle afhandeling van dingen, echt top.

13 maart moest ik me om 10.30 uur melden bij de receptie in de centrale hal. Van daaruit zou ik verder verwezen worden. Zenuwen had ik nog steeds niet wat alleen maar een bevestiging is dat ik er echt klaar voor was. Vanuit de receptie werden we naar de peroperatieve afdeling gestuurd. Daar moesten we een tijdje wachten totdat ik naar binnen geroepen werd. Eenmaal binnen ging het snel. Ik had nog een snelle check-up, moest heel even wachten en kon toen mijn spullen in een bak leggen welke naar de afdeling zou gaan, en een operatiejasje aantrekken. Gelukkig een meer dan ruim genoeg jasje en een royaal bed (zijn dus echt op obese mensen ingesteld). Van daaruit werd ik naar de operatieafdeling gebracht. Ardie kon nog even een stukje meelopen en kon vlak voor de deuren van de OK afscheid nemen. Om zijn gedachten te verzetten ging hij tussendoor werken, hij werkt tenslotte vlakbij. Ik kwam bij de (denk ik) recovery aan, en ontmoette een prachtige verpleger. Goed gemutst en kundig. Binnen no time had ik mijn infuus zitten en twee warme dekentjes tegen me aanliggen, heerlijk.

Om half twaalf werd ik de OK binnengereden waar ik over moest stappen op het bed daar. Dr. Smulders en een assistent-arts kwamen al snel en weer kreeg ik complimenten over het gewicht wat ik was afgevallen (10 kg). Dr. Smulders was erg zorgzaam, hij zag dat ik niet helemaal goed lag en zorgde dat dat eerst in orde kwam voordat ze verder gingen. Alles werd in alle rust uitgelegd, echt een fijne sfeer. Ik kreeg een kapje en kreeg te horen dat ik een paar keer diep in moest ademen en een mooie droom moest uitzoeken. Het werd onze geplande vakantie naar Bali voor als we 25 jaar getrouwd zijn (duh, narcose is droomloos, gewoon lampje uit). Rond half een was ik denk ik weer terug op de Recovery. En man o man wat voelde ik me beroerd. Ik was zo ongelooflijk misselijk. Dat gaf ik aan en meteen werd er een middel in mijn infuus gespoten. Ook kreeg ik meteen weer warme dekentjes, ook al zweette ik ongelooflijk hard. Het zweten was een bekend verschijnsel na deze operatie. Een tijdje voelde ik me flink misselijk, de pijn vond ik wel meevallen ik moest alleen soms kokhalzen en dat was zo niet fijn. Maar weer kreeg ik een middeltje en snel daarna ging het al beter. Om half twee kon ik naar de afdeling.

Daar aangekomen maakte ik kennis met 2 andere jongedames die die dag ook geholpen waren. 1 ook met een sleeve en 1 met een bypass. Ik mocht meteen Ardie bellen en die zou meteen komen. En klein kwartier/half uurtje later was hij present en stond hij te kijken hoe ik er aan toe was. Want op dat moment ging ik al voor het eerst uit bed, ik moest naar de wc. Hij stond versteld, zei later… als laatste geholpen en als eerste uit bed. Het was een van de eerste keren dat hij liet merken hoe trots hij op me was en hoe verbaasd hij was over hoe goed het ging.

We mochten meteen beginnen met drinken, maar ik was vooral heel erg moe. Nog 1 keer werd ik misselijk en kreeg ik daar nog iets tegen. Ardie nam afscheid om naar de verjaardag van mam te gaan, en ik kroop diep in de kussens om lekker te slapen. Ardie belde nog 2 keer die avond en was verbaasd hoe helder ik alweer klonk. En verder was het vooral veel slapen. De andere dames kregen veel bezoek, iets te veel naar mijn zin, hoezo 2 bezoekers per patiënt? Maar goed, ik stopte mijn oordopjes in en mafte verder. ’s Avonds mochten we wat pudding eten en een paar hapjes gingen er wel in ondanks dat ik totaal uitgekeken was op pudding door de modifast periode. Wel moest ik telkens de zuurstof in omdat mijn saturatie rond 94/95 % bleef hangen, dat was op het randje maar dat stomme ding bleef niet in mijn neus zitten. En de bloeddruk moest regelmatig gemeten worden omdat die vlak na de OK 195/95 was maar ik maakte me niet druk aangezien hij ’s morgens nog 111/70 was. En terecht want elke meting was hij minder hoog.

’s Morgens rond een uur of half acht of zo werden we wakker gemaakt. We konden even douchen en zouden weer pudding krijgen en om half tien zouden we een gezamenlijke sessie hebben met alle mensen die maandag geholpen waren. De andere dames gingen graag als eerste, ik doezelde liever nog even. Onze uitdaging was die dag om voor 12 uur minimaal 500 ml gedronken te hebben want dan mochten we naar huis. Maar we deden het alledrie zo goed dat we om tien uur al mochten bellen dat we om 12 uur opgehaald konden worden.

De pijn viel reuze mee, ook al kregen we nog wel paracetamol en werd ons aangeraden een aantal dagen de spiegel constant te houden door 3 tot 4 keer 1000 mg te slikken.

De groepssessie ging vlot (recordgroep die dag, 16 mensen waren er geopereerd!), en terug op de kamer kwam de apotheek onze medicatie brengen zodat we niet nog bij de apotheek hoefden te wachten. Ik pakte mijn tas en bedankte de verpleegkundigen, echte toppers stuk voor stuk. We kregen nog een uitleg over het zetten van de fragmin spuitjes, en nog een laatste controle ronde voor temp en bloeddruk. Nu was die zelfs 101/65, perfect dus (hoezo relaxt zei de verpleegster nog…hihi).

Ardie stond er weer versteld van hoe goed het ging. Ik kon gewoon naar de auto lopen en ook de autorit ging prima. Heerlijk weer thuis in eigen huis. En eigenlijk is het sindsdien alleen meer steeds beter gegaan. Het eten gaat nog wat moeizaam maar dat is normaal, ik eet vooral yoghurt om aan mijn eiwitten te komen en experimenteer verder met wat nog meer kan. En verder is het vooral belangrijk dat ik minimaal 1,5 l drink op een dag. De eerste twee dagen was Ardie vrij en heeft hij me enorm gepamperd, maar daarna moest hij weer aan het werk en was ik op mezelf aangewezen. Maar…no problem zo blijkt.

Iedere dag minder pijn en vandaag ben ik zelfs helemaal gestopt met de paracetamol (yes!! weer een medicijn minder, het spul om de ontlasting op gang te brengen had ik ook al kunnen schrappen en de oxycodon heb ik niet eens nodig gehad). De maagbeschermer moet ik tot 3 maanden slikken en de fragmin spuiten tot een maand na de operatie zetten (doe ik zelf, stelt niks voor). Ik voel me prima, kan weer autorijden, draai af en toe een machine was en doe een afwasje, maar moet daarna wel telkens weer even gaan liggen. Logisch ook, ik eet zo weinig dat ik weinig energie heb en de narcose moet natuurlijk ook nog uit mijn lijf. Maar echt, ik had me op VEEL meer ongemak ingesteld. Ik kans zelfs al weer een soort van op mijn zij slapen! En… de laatste meting van  mijn suiker waren heel hoopgevend, ik zit nu nog rond de zes ’s morgens en had ooit 12/13!

 Dagelijkse portie in het begin: Maagbeschermer, magnesium preparaat, paracetamol en fragminspuit

Het is wel heel raar om geen honger te hebben. Ik eet puur omdat ik weet dat het moet, niet omdat mijn maag knort. Ik denk dat vanmorgen (ik was pas laat wakker) ik voor het eerst een soort van knaagje in mijn maagje had. Bizar. Dat wil niet zeggen dat ik geen ZIN in eten heb, maar het vloeibare hangt me de strot uit dus ik eet vooral functioneel en verheug me op mijn eerste crackertje over een dikke week. Helaas gaat dat gewoon nog niet, de maag is nog wat opgezet door het wondvocht, en al heel snel heb ik een vol gevoel, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat snel beter gaat (ik merk elke dag vooruitgang).

Met enige regelmaat krijg ik iemand op bezoek en iedereen verbaasd zich er over dat ik zo vlot loop en amper pijn heb. Scheelt natuurlijk dat ik me op veel erger had ingesteld EN ik nogal een pijngrens heb door de pijn die ik in het verleden heb gehad met de cyste torsies. Ardie blijft me vertellen hoe trots hij op me is en samen met mij is hij heel nieuwsgierig hoe ik er straks uit ga zien.

Het afvallen gaat gestaag, inmiddels staat de teller op 12,8 kg en iedere dag gaan er wel wat onsjes af. Maar vanaf volgende week ga ik weer braaf wekelijks wegen, dagelijks op de weegschaal staan is niet goed, het is puur motivatie voor me tijdens de modifast weken en nu deze vloeibare periode, maar straks wordt het braaf 1 vaste dag in de week.

Dus luitjes, alles prima hier. Ik verheug me op de tijd die komen gaat.

Veel liefs,

Harriëtte

Laatste dag voor de operatie

Hoi lieve mensen,

Nog even een kort berichtje voordat ik opgenomen wordt.

De afgelopen 2 weken moest ik strikt dieet houden met Modifast, en ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, viel het me soms behoorlijk zwaar. Het doorlopend hongerig gevoel wat helaas wel iets minder werd maar helaas niet helemaal weg ging, ook niet na een week. Het ontbreken van energie, het missen van smaak van eten, vooral het warme eten, de hoofdpijn, het duizelig zijn, vooral na die lange dagen op het werk aangezien ik volop aan het afronden en overdragen was en met enige regelmaat een uurtje of 10 door bikkelde. Het was pittig, niet onoverkomelijk maar verre van fijn.
Vooral tijdens gezellige momenten zoals feestjes was het wel even slikken, ik moet ook eerlijk bekennen dat ik die situaties een beetje gemeden heb, gewoon om het mezelf niet te moeilijk te maken. Ook de supermarkt heb ik in deze weken niet bezocht, Ardie deed de boodschappen zodat ik niet in de verleiding kwam. Kookprogramma’s meed ik als de pest en ik ging meestal op tijd naar bed om niet met een groot hongergevoel te hoeven gaan slapen. Daarbij was mijn energielevel laag, dus op tijd naar bed om genoeg bij te tanken voor een nieuwe werkdag was essentieel.

Mijn dagelijkse geluksmomentje was vaak ’s morgensvroeg als ik op de weegschaal ging staan, want ja, op de kilo’s had het natuurlijk wel effect. Normaal gesproken sta ik nooit dagelijks op dat ding, maar deze weken per hoge uitzondering wel, puur om de motivatie er in te houden. In totaal ben ik ruim 5 kg afgevallen in die twee weken, en sinds eind januari 9,5 kg. Een mooi begin dacht ik zo.

Aan het eind van deze week zat ik er even helemaal doorheen. Ik had mijn werkweek afgesloten met een erg gezellig feestje van een collega die haar 25 jarig jubileum vierde, met een high tea. Ik had haar wel laten weten dat ik misschien maar even bleef maar dit feestje overslaan was geen optie. Dit vond ik te belangrijk, ik heb tenslotte zelf net mijn jubileum gevierd en je naaste collega’s zijn daar een belangrijk onderdeel in. Dus ik zorgde dat ik voldoende rauwkost bij me had en ging gewoon. En echt, het was een erg leuk feestje. Prachtige (verdiende) woorden, gezelligheid en .. zo te zien overheerlijk eten. Uiteindelijk was het minder lastig dan ik verwacht had, ik focuste me vooral op de gesprekken en genoot met de jubilaris mee.

Superlief ook dat een collega die net een kleintje heeft gekregen, een collega die een bijzondere verjaardag te vieren had en ik i.v.m. mijn a.s. operatie nog even in het zonnetje gezet werden, echt mensen, ik werk in zo’n prachtig team met zoveel hartelijke, warme en bijzondere mensen. Ondanks het af en toe slikken was het ook voor mij een heerlijk feestje en eigenlijk ook een hele mooie afronding van de periode voordat…

Maar vrijdag knaagde het toch, ik had van een ervaringsdeskundige gehoord dat heel veel mensen nog 1x voor de operatie een keer ‘zondigde’. Nog 1x normaal eten… blijkbaar zwichten daar veel mensen voor. En ja, ik had het die dag zwaar. Zat er echt even doorheen. Kokhalsde de laatste dagen vaak tijdens het ‘eetmoment’ en miste de smaak van echt eten. Dit deelde ik met Ardie, ik vertelde dat ik zo graag nog 1x even kon genieten van een warm bordje eten, dat de zoete meuk me zo ongelooflijk uit mijn keel hing. Ik heb een flink potje zitten janken. Ardie hoorde het aan, troostte en begreep me heel goed. Vertelde me dat hij het ongelooflijk knap vond hoe ik het tot nu toe deed en als ik het echt heel graag wilde, hij zou koken wat ik wilde.

Uiteindelijk besloten we geen hele gekke dingen te doen. Ik had die ochtend een eendeborstfilet gekocht bij de boodschappen in Duitsland, en die zou Ardie bereiden, voor ons tweetje een zodat de portie niet te groot werd. Wat paddenstoelen erbij, wat gebakken aardappeltjes en sweetcorn. Het was geen hele grote portie, maar mensen…. zo ongelooflijk lekker! Ik heb superlangzaam gegeten, hapje voor hapje intens genoten, en na het bordje de hele avond een heerlijk voldaan gevoel gehad. Iedereen mag er van denken wat hij/zij wil, het was het mij waard. Ook nadat de weegschaal de dag er na wat onsjes meer aangaf. Hoe raar het ook klinkt, het motiveerde mij om die laatste 2 dagen er nog even helemaal voor te gaan. De afgelopen dagen heb ik geen last meer gehad van verleidingen, het was weer uit mijn systeem. Ik heb me helemaal gefocust op de voorbereidingen voor morgen. Alle was gewassen, het logeerbed staat paraat voor het geval dat ik Ardie uit zijn slaap hou, mijn tas is zo goed als gepakt, alle e-learning in digitale omgeving van het obesitascentrum is gemaakt. Kortom… ik ben er klaar voor.

Vanavond nam ik mijn laatste Modifast zakje en maakte even een rondedansje dat ik daar vanaf ben. Wat mij betreft voor de rest van mijn leven. Ik heb genoten van de rust in en om me heen, maar ook van alle lieve berichtjes die ik via allerlei kanalen binnenkreeg.

Morgenvroeg om 10.30 uur moet ik me melden in de centrale hal van het Catharine ziekenhuis, van daaruit wordt ik naar de afdeling verwezen. Waarschijnlijk ben ik dan ergens in de middag aan de beurt en eind van de middag begin avond weer op de afdeling. Ardie gaat in de tussentijd even werken, gewoon om even bezig te zijn zolang ik weg ben, en komt zodra ik hem bel als ik weer op de afdeling ben nog even langs. Hij werkt tenslotte vlakbij dus waarom zou hij daar blijven, en hij wil me perse even zien na de operatie dus eerder naar huis gaan heeft geen zin.

De afgelopen weken heb ik vaak de vraag gekregen of ik zenuwachtig ben of dat ik het spannend vond. Maar ik kan eerlijk zeggen dat dat niet zo is. Ik heb de beslissing genomen, weet dat ik geen andere optie meer heb gezien mijn knieën en beginnende diabetes. Ik ben er klaar voor en heb alle vertrouwen in een goed verloop.

De komende weken zullen nog even pittig worden. Ik besef me terdege dat ik een paar weken fiks pijn zal hebben, me ongetwijfeld wel eens afvragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben, traantjes laten en weet ik wat. Maar dat gaat allemaal weer voorbij. Pijn heb ik al zoveel gehad in mijn leven, daar ben ik niet bang voor en ik weet dat ik veel kan hebben. Dus in plaats van me druk te maken verheug ik me liever op de tijd die komen gaat. De verbeterende conditie, hopelijk minder pijnlijke knieën en het normaliseren van mijn bloedsuikers. En natuurlijk last but nog least, een slankere ikke.

Een vriendin heeft me beloofd zodra ik redelijk op gewicht ben met me te gaan shoppen voor een prachtige 50er jaren jurk, met petticoat en al. En dat beeld hou ik voor ogen, ik heb het altijd prachtige mode gevonden en verheug me nu al op die dag dat zij en ik die winkel onveilig gaan maken. Dat ligt nog een behoorlijk stuk in de toekomst maar is absoluut een inspiratiebron voor me.

Lieve mensen, ik ga afronden voor nu. De volgende keer dat ik schrijf heb ik het allemaal achter de rug.

Veel liefs,

Harriëtte

Update: 2 weken voor de OK

Hi there,

Mijn vorige blog publiceerde ik ongeveer 4 maanden gelelden, inmiddels ben ik de hele screeningsperiode goed doorgekomen en heb ik een operatiedatum. Yes!

19 januari had ik de afspraak bij de chirurg waar ik te horen zou krijgen of ik rood (no go), oranje (voortraject bij bv. diëtist of psycholoog) of groen licht (een go) had gekregen in het Multidisciplinair overleg van het obesitasteam. Man o man wat was ik zenuwachtig… Volgens mij ongeveer net zo erg als bij mijn examens… pfff.

stress

Gelukkig was Ardie bij me, dat wilde ik ook graag omdat hij door zijn werk nog niet eerder meegekund had, en ik het toch wel erg belangrijk vond en vind, dat hij weet wat er op mij (en deels ook op hem) afkomt. En ja hoor, natuurlijk liep de arts gigantisch uit, zoooo fijn voor die knoop in je buik, wat is wachten dan een crime 😉

Maar goed, een goed half uur/45 min later dan gepland was het zo ver. Ik voelde me afschuwelijk labiel (al een paar dagen), moest er niet aan denken dat ik om welke reden dan ook niet door mocht, of nog (wèèr) een traject in moest. Al begrijp ik heus dat juist zo’n voortraject heel verstandig is als het nodig is. Voor mijn gevoel was ik al meer dan een jaar vruchteloos aan het knokken tegen mijn gewicht, mijn knieën wilden niet meer, te hoge suikerwaardes sinds kort, ik was klaar met de vicieuze cirkel waar ik voor mijn gevoel al veel te lang in vast hing, het was tijd voor drastische maatregelen.

Dus tja, ik moest me inhouden om niet keihard te juichen toen die man (drs. Smulders) me snel uit mijn lijden verloste en vertelde dat ik geopereerd werd. Gelukkig waren hij en ik het er over eens dat een Gastric Sleeve de juiste keuze voor mij was. Helaas was de wachttijd wel iets langer door Carnaval en zijn volle agenda, dus de eerstvolgende dag dat ik geholpen kan worden is 13 maart. Ardie en ik keken elkaar een keer aan aangezien het mijn schoonmoeders verjaardag is en hij/ik eigenlijk altijd helpen, maar kwamen al snel tot de conclusie dat we de eerst beste mogelijkheid wilden aangrijpen. Dus 13 maart it  is. Ergens ook wel leuk, kan ik volgend jaar samen met haar mijn nieuwe ik’s verjaardag vieren 😉

imagesewz0o1sq

Heerlijk om een datum te hebben, nu kon ik me tenminste gericht gaan voorbereiden.

Tot nu toe heb ik nog geen zenuwen, maak ik me geen zorgen, nou ja, alleen over dat ene nare hoestje wat maar blijft hangen. Niet verkouden, niet ziek, alleen als ik wil zingen of hard lach kom ik aan het hoesten. Ik kijk het nog een paar dagen aan en ga dan maar weer naar de huisarts om even te laten luisteren. En desnoods even checken bij het Catharina (en vitamines slikken, op tijd naar bed, geen gekke dingen etc. etc.).

Met Carnaval zijn Ardie en ik nog even lekker op pad geweest, even een paar dagen afschakelen. We hadden het nét voordat hij van baan verwisselde geboekt, dus ergens kwam het voor allebei wel mooi uit. Hij wilde ook nog heel graag een keer met me uit eten dus dat hebben we mooi gecombineerd ;-). We hebben het er nog even goed van genomen (niet overdreven gebunkerd nee… duh), 2x uit eten, en vooral lekkere dingen mee. Maar… ook mijn shake ging mee want Carnavalsmaandag moest ik beginnen met de Modifast.

30 jaar geleden heb ik het ook een paar maanden gedaan en de eetmomenten waren vreselijk. Etensgeuren in huis, alles rook op een gegeven moment heerlijk (zelfs de dingen waar ik niet kapot van ben), en ik stond daar 3x per dag een vies smakend prutje naar binnen te werken (met de neus dichtgeknepen). Euw!! Dus me er op verheugen deed ik niet, ik had me er gewoon bij neergelegd. Blijkbaar slinkt je lever tijdens zo’n kuur (de lever is bij de meeste obese mensen vergroot) waardoor ze beter bij de maag kunnen tijdens de OK.

Dus maandagmorgen vol goede moed de chocoladeshake gemaakt en… het viel mee. Ja, het smaakt wat chemisch (heb verwende smaakpapillen met een ega als kok), nee het is niet lekker, maar ja, het is te doen.

De eerste dag verliep redelijk goed. Samen met Ardie de boodschappen voor de rest van de week gedaan (omdat ik de eerste dagen die vaak het moeilijkst zijn, niet meer in de winkel wil komen), en 3 verschillende smaken geprobeerd. De aardbeien vla is het meest smerig, de vanille pudding en choco pudding is best te doen, en zoals geschreven de choco shake ook.

Waarschijnlijk komt het spul me over een paar dagen echt de nek uit, en hoef ik de komende maanden geen pudding meer, maar so be it. Het is maar even en ik weet waar ik het voor doe.

En voor wie nu denkt dat Modifast (of welke vervanger dan ook) misschien ook wel een goed idee is.. vergeet het maar snel! Bij het Catharina zijn ze HEEL duidelijk (nu 1x omdat het moet en daarna NOOIT meer!). Het is een crash dieet, 500 kcal per dag krijg je binnen, laat het 600 zijn op de dagen dat je wat rauwkost neemt om de ergste honger tegen te gaan. Dat is te weinig. Je pleegt roofbouw, je lijf gaat juist in de spaarstand waardoor je zo gauw je maar weer enigszins normaal gaat eten, je dik en dubbel aankomt. Kortom, het enige wat je bereikt is een tijdelijk succes en een verklootte spijsvertering waardoor je daarna altijd minder kunt eten dan een ander wil je niet aankomen.

Echt, de meest geschikte manier is en blijft gezond eten en bewegen. Als ik die knieblessure niet had gehad (en later de suiker), was ik niet aan dit traject begonnen. Dan had ik het weer opgepakt waar ik gebleven was, 3 x per week relatief intensief sporten en gezond eten (en soms een kleine zonde). Dan was ik samen met coach Dave de strijd opnieuw aangegaan, en heel misschien had ik dan via hem ook nog wel een eiwitrijk dieet (met vervangers) erbij gebruikt als ik op een gegeven moment was komen vast hangen. Maar goed, het zij zo, mijn lijf is hartstikke duidelijk dat er NU wat moet gebeuren, dus heb ik mijn bezwaren aan de kant gegooid en ga ik er vol voor.

En eerlijk is eerlijk, ik verheug me op de tijd die gaat komen. Natuurlijk is nu met de shaken en straks vlak na de operatie allemaal nog wat lastig, pijnlijk en erg wennen. Maar als ik alle enthousiaste verhalen hoor en lees van mensen die me voor ging.. nou dan ben ik wel erg nieuwsgierig naar de nieuwe Jet 2.0.

En een ding heb ik mezelf al beloofd: Al gaat mijn vel nog zo hangen, ik blijf  gewoon lekker zwemmen. Iedereen die er naar van wordt door te kijken kijkt maar lekker de andere kant op. IK ben klaar voor mijn nieuwe ik, jullie ook? 😉

images

 

Liefs,

Harriëtte

 

 

Tagwolk