Op weg naar mezelf

Archief voor juni, 2017

Gemakkelijke keuze? Think again

We zijn inmiddels weer een maandje verder dus ik vond het weer eens tijd voor een update.

Allereerst een nieuwtje waar ik HEEL blij mee ben. Vorige week was ik bij de diabetesverpleegkundige. Een week voorafgaande had ik mijn Hba1c weer moeten laten prikken. Daarmee controleren ze je bloedsuikerspiegel over een langere periode, en die was de vorige keer (bij de screeing bij het Catharina) echt te hoog, daar kwam er in feite uit dat ik een verhoogde suiker had. Jeuj….
De waarde nu was 41, de bovengrens is 43 (of was dat 53?) en.. de waarde nuchter was gedaald naar 5.7 (was op z’n hoogst rond de 12/13), yes!!!
In feite ben ik dus diabetespatiënte af, al ben je dat pas officieel als je 5 jaar lang zulke waardes hebt begreep ik van de verpleegkundige.
Kortom, de 2 dingen waarvoor ik het hele traject heb ingezet heb ik behaald. Ik loop weer redelijk pijnvrij en mijn suiker is weer normaal. De rest is een dikke vette bonus 🙂

Ik krijg ook al best veel reacties over dat ik er goed uitzie en dat je het goed begint te zien. Maar wat me wel opvalt is dat veel mensen nog best verbaasd reageren als ze horen hoeveel ik kwijt ben. Dus even voor iedereen die zich daarover verbaasd… 20 kg er af bij iemand van 80 kg ziet er anders uit als 20 kg er af bij mij…. simpel as that.

Maar dat alles is eigenlijk niet waar ik het deze keer over wil hebben. Deze keer wil ik iets kwijt aan iedereen die denkt dat mensen die een maagverkleining of gastric bypass ondergaan, kiezen voor een gemakkelijke weg. En ja, er zijn nog steeds (helaas) best veel mensen die dat denken. EN ja, daar kan ik knap pissig om worden. Het is een dom, kortzichtig, vooroordeel. zo dan, steek die maar in je zak. En nu ik je aandacht heb, lees hieronder maar waarom het niet een simpele oplossing is.

Ten eerste is het nogal een ingreep, niet geheel zonder risico’s. 1% van de geopereerden komt te overlijden ten gevolge van deze ingrepen. 1% klinkt misschien niet veel maar als je nagaat dat het Catharine alleen al gemiddels 1000 (en het aantal groeit) van dit soort operaties doet, is dat dus simpelweg statistisch gezien daar al 10 mensen op jaarbasis. Dan klinkt het al veel minder ‘te verwaarlozen’ .. nietwaar?
Geen weldenkend mens neemt dat risico (lijkt mij) onnodig en zonder dat de beslissing weloverwogen genomen is lijkt mij. De meeste mensen zien geen andere weg meer, hebben al van alles geprobeerd, hebben een leven lang van diëten, afvallen en weer aankomen, maar ook alle nadelen van te dik zijn achter zich en komen uiteindelijk (als ik even op mezelf te werk ga) als een soort laatste redmiddel uit bij een operatie.

Er is geen weg terug, eenmaal een operatie ondergaan zul je de rest van je leven heel bewust met eten en drinken bezig moeten zijn. Je moet zo’n beetje de hele dag door in de gaten houden wanneer je eet en wanneer dan weer drinkt aangezien dat niet meer samen mag. Dat is vooral in de zomermaanden best puzzelen op momenten, zelfs zozeer dat ik soms het eten maar even laat voor wat het is en me richt op het drinken. Dus ook geen glaasje fris of wijn bij een feestje met een stokbroodje met wat dan nog er bij. Hou het maar eens een dag in de gaten hoe snel je dat eigenlijk doet, eten en drinken tegelijk…
En als ik naar mezelf kijk, veranderd het ook ingrijpend je relatie met eten. Voor mij was eten voorheen iets wat samenhing met gezelligheid, met genieten, met kostbare momenten met Ardie en naasten. En een beetje zal dat wel blijven. Maar eten is de afgelopen maanden vooral functioneel geworden. Iets wat ik moet doen, en niet direct iets waar ik erg van geniet. Iedere keer weer dat beklemmende gevoel als je zo goed als vol zit wat niet fijn is (m.n. bij avondeten), iedere keer moeten nadenken hoeveel eiwitten ik neem die dag, wanneer, en of ik wel genoeg drink. Nee, dat is heus niet altijd leuk.
En ja, ik heb er zelfs wel eens een potje om gejankt. Dus als er ooit iemand tegen mij durft te zeggen (helaas doet men dat zelden, zo laf is men dan ook wel weer) dat ik voor de gemakkelijke weg heb gekozen, zal of heel hard moeten rennen omdat ik ze te lijf wil gaan, of kan verbaal de volle laag krijgen.
Dat is wel weer een leuke bijkomstigheid van de afgelopen maanden. Ik ben geloof ik een beetje assertiever geworden. Heb meer schijt aan wat men van me denkt (ja dat had ik wel al voor een deel, maar soms was dat ook wel een beetje bluf), en let meer op mijn grenzen.

Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest en wel nog dacht dat het een gemakkelijke weg was, het nu wat genuanceerder bekijkt. Trust me, opereren was jarenlang iets waar ook ik niets in zag, iets wat ik heel ver van me weggooide en wat ik “rommelen aan een relatief gezond lijf” vond. Ik wilde graag op een normale manier afvallen, door gezond eten en lekker sporten. Dat is me ook tot 2x toe goed gelukt (helaas heb ik het alleen niet er af gehouden). Toen ik dik anderhalf jaar geleden het weer oppakte, wilde mijn lijf niet meer. Ik kreeg veel last van mijn knieën, kon steeds minder en liep op een gegeven moment alleen nog met krukken en heb een maand of 3 niet of nauwelijks geslapen van de pijn. Samen met de stress van werk bracht me dat op het randje van een burn-out, waardoor ik uiteindelijk geen andere optie meer zag. Dus heb niet het gore lef om te zeggen dat ik voor de gemakkelijke weg gekozen heb. Oke?!

Zo… dat moest er echt ff uit hoor. Iedereen die bovenstaande niet betreft, sorry voor mijn soms wat harde woorden, het is niet tegen jullie bedoeld. Gelukkig ben ik gezegend met HEEL veel lieve mensen om me heen, die me steunen, oprecht belangstellend zijn. Daar ben ik HEEL blij mee.
Ik moest alleen ff mijn hart luchten. Blijkbaar hoort dat er ook bij in dit hele proces. Dingen niet in me opkroppen en met me meezeulen ergens in mijn onderbewuste, maar reageren en daarna loslaten. En langs mijn nog steeds redelijk brede rug af laten glijden.
En om heel eerlijk te zijn, dan deel van alle veranderingen vind ik wel erg prettig. Ik merk dat het me goed doet.

Liefs,
Harriëtte

Tagwolk