Op weg naar mezelf

Archief voor juli, 2017

Willen i.p.v. mogen

Lieve mensen,

Er moet me even iets van het hart. Even een tip naar iedereen die het betreft…

Met enige regelmaat wordt mij gevraagd “mag je dat (wel)?”, en als ik weiger “ik heb ook rauwkost als je dat wel mag”, of… “echt niet?”, “echt niet? Kan ook een klein stukje hoor!”. Enz. enz. enz. Iedereen die wel eens aan de lijn doet zal het waarschijnlijk wel herkennen 😉

Op de eerste plaats IK MAG ALLES! Ik schrijf het maar even met hoofdletters om het wat kracht bij te zetten. NIEMAND verbied mij om wat dan ook te doen, nu niet, vroeger niet en in de toekomst ook niet. Afvallen, aan je gezondheid werken, opletten of hoe je het ook wilt noemen (lijnen heb ik verbannen uit mijn vocabulaire, lijnen is gewoon een ander woord voor crashen en daarmee je stofwisseling naar z’n moer helpen), heeft ALLES te maken met keuzes maken en NIETS met moeten en mogen.

Jarenlang heb ik moeite gehad met het feit dat altijd minstens 1x, vaak zelfs 2x, gevraagd werd of ik echt niets wilde. Dan had ik al moedig de eerste keer afgeslagen omdat ik gebak vaak niet eens zo lekker vind, ook al had ik wel trek. Vaak lukte me dat de 2e keer ook wel behalve als het knaagje in mijn maagje te groot was OF de gastheer/vrouw te overtuigend was. Een 3e keer afslaan mislukte vaak.

Weet dat ik al jarenlang bewust keuzes maak m.b.t. wat ik eet bij feestjes of niet. Omdat ik vaak meer een liefhebber ben van hartig, sloeg ik vaak het gebak af. Een bewuste keuze en schadebeperking om het zo maar even te noemen.

Tegenwoordig is het hele verhaal aan de ene kant simpel en aan de andere kant nog wat complexer. Dit omdat ik in feite niet tegelijkertijd mag eten en drinken. Tja… koffie met gebak, of koffie of gebak dus. Maar van gebak krijg je weer dorst dus toch maar koffie? Of dan maar een heel klein stukje en heel lang doen over mijn koffie? Of toch maar gewoon koffie 😉 Bij het stokbrood met salade is het simpel, die kan ik hooguit 3 op dan zit mijn maag vol. Klaar, done, en meteen het avondeten genuttigd of als ik later ben het tussendoortje, als er maar eiwitten in zitten. Dus een nee kan ook simpelweg betekenen dat ik genoeg gehad heb.

Om dus even terug te komen bij wat ik kwijt wil. Please…. laat 1x weigeren voldoende zijn, als ik me bedenk durf ik dat echt wel te zeggen en vraag ik wel om iets. En please pretty please… praat niet over mogen, dat irriteert gewoon (hoe goed bedoeld het ook is). IK neem de beslissingen, IK ben verantwoordelijk voor mijn daden (en dus ook wat ik eet), maar JULLIE kunnen me hierbij op deze manier heel goed helpen. Deal?

Liefs,

Harriëtte

3 maanden controle

Dinsdag was het dan zo ver, de 3 maanden controle (3 maanden na de OK) bij het Obesitascentrum van het CZE. Om eerlijk te zijn had ik er wel een beetje naar uitgekeken. Ik was heel benieuwd hoe het iedereen was vergaan en ook wel nieuwsgierig wat de professionals van mijn vorderingen vonden.

Natuurlijk was ik weer veel te vroeg daar. Tja, had om 08.15 u de eerste afspraak en ’s morgensvroeg is het niet bepaald rustig rondom Eindhoven dus ik zat om 06.45 u in de auto. Rond 07.15 u werd hij (en ik er bij) trouwens op een haar na in de poeier gereden door iemand die blijkbaar vergeten is dat je bij het wisselen van de baan even over je schouder kijkt. Toen ik eenmaal mijn hart weer van m’n dak geschraapt had, en natuurlijk ook wat pittige scheldwoorden geuit had, kon ik rustig het laatste stukje naar het ziekenhuis voortzetten.

Gelukkig was een van mijn kamergenotes van de operatiedag ook vroeg aan de beurt dus we hebben hartstikke gezellig bij zitten kletsen en voor we het wisten waren we aan de beurt. Eerst naar de diëtiste.
Daar zette ik onbedoeld meteen de toon van het gesprek met mijn droge opmerking “goh… jij groeit, ik krimp” nadat ze met een collega aan het ginnegappen was dat de werkjas nog maar net om haar zwanger buik paste. Ze vertelde dat het ziekenhuis geen zwangerschapsjassen heeft, wat ik eigenlijk wel heer raar vind als je bedenkt dat waarschijnlijk 80-90% van werknemers vrouwen zijn… raar toch?
Zij en haar collega moesten in elk geval erg lachen om mijn opmerking en de rest van het gesprek bleef de vrolijke toon wel hangen. Al had ze absoluut ook wat goede tips.
Ze was harstikke tevreden (net zoals ik), en vond dat ik erg goed bezig was maar had natuurlijk ook nog wat tips waar ik nog wat verbeteringen aan kon brengen. M.n. qua brood moet ik proberen nog wat meer te eten. Nu heb ik maar 1 broodmaaltijd en de voorkeur ligt bij twee, dus proberen ’s avonds nog een cracker te eten.
Maar verder had ze weinig toe te voegen.

Daarna hadden we een groepsgesprek met een groepje van 6 personen. We kenden elkaar al een beetje omdat we allemaal op dezelfde dag geopereerd zijn. Wel heel fijn, en ja, we hebben ook wel de mazzel dat we een leuke groep mensen hebben.
We moesten eerst een soort kennismakingsronde doen waarin we ook aangaven (als we wilden) hoeveel we wogen bij de operatie, en hoeveel we afgevallen waren sinds de ok. Maar je mocht er ook bij zeggen hoever je nu in totaal was, en natuurlijk hoe het gegaan was de afgelopen maanden. De verpleegkundige die het begeleidde stelde af en toe wat aanvullende vragen en soms wij onderling ook.
Wat ik vooral opvallend vond was dat we allemaal heel open waren, ook over onze oude gewicht, iets wat toch eigenlijk altijd wel een dingetje was. Al merk ik wel dat ik daar inmiddels wat gemakkelijker in ben. Mensen die dichtbij staan en die me er om vragen, geef ik daar eerlijk antwoord op. Maar nee, ik hang het nog steeds niet graag aan de grote klok 😉
Het anderhalf uur wat er voor deze bijeenkomst gepland stond vloog voorbij, zegt natuurlijk ook al wat.

Vervolgens ging onze groep naar de fysio waar we een fietstest moesten afnemen. Dat doen ze nu, bij de 6 maandelijkse controle, bij de 9 maandelijkse en volgens mij ook bij het jaar. Op die manier kunnen ze de fysieke vooruitgang goed meten.
Ook de spierkracht werd gemeten en gelukkig had ik daar niets ingeleverd, of het inmiddels alweer opgebouwd door de krachttraining.

Vond deze laatst op internet, vind hem wel heel toepasselijk 🙂

Rond half twaalf was ik klaar en kon ik weer op huis aan. Vol van alle gesprekken maar wel met een heel lekker gevoel.

Komend weekend moet ik mijn kledingkast toch maar eens echt onder handen nemen. Er ligt inmiddels wel e.e.a. in wat er uit kan. Sommige broeken en rokken vallen me zo van mijn billen. Tja, inmiddels bijna 26 kg lichter, het zou raar zijn als alles nog mooi zou passen.
Waar ik wel heel blij van werd was de ontdekking dat ik zo langzaamaan in de kleinste kledingmaat van mijn kledingkast beland ben. Ik kan nog heel even vooruit, heb er nog een paar dingen in zitten die wat strak zitten maar waarschijnlijk is dat met een paar weken ook voorbij.
Dus nu maar even goed van genieten want over een maandje of anderhalf zakt ook dat waarschijnlijk van m’n gat…. hahahahha,.
Gelukkig heeft inmiddels een koorlid aangeboden de echt leuke dingen voor me kleiner te maken, zodat ik er wat langer mee kan doen. Nieuwe kleren kopen is natuurlijk hartstikke leuk, maar wordt ook een dure hobby als je elke 6 weken zo’n beetje in een nieuwe maat aanbeland.
Daarbij zitten er echt hele leuke dingen bij die ook knap duur zijn geweest, dus vind ik het helemaal niet erg die wat langer door te kunnen dragen.
Maar dan nog, uitmesten wordt tijd, kan ik daar mooi die tweedehandswinkel voor mensen met een kleine beurs blij mee maken.
De volgende lading gaat naar een kennisje heb ik beloofd, dat zijn de kleren waar ik nu in pas en die ik straks wel weg doe. Tegen die tijd heb ik waarschijnlijk een heel zielig kledingkastje over…hahahahah.

Zoals jullie kunnen lezen gaat het erg goed met me. Ik zit lekker in mijn vel, heb weer lol in het leven, kan weer stukjes wandelen, het sporten verder oppakken, gemakkelijker bewegen, shoppen en leuke dingen doen. Heel veel dingen die ik een jaar lang niet gekund heb, of alleen met veel pijn.
Dat is zo’n verademing, en voelt als zo’n grote rijkdom, dat ik in een hele fijne, positieve flow zit. De obesitasverpleegkundige noemde dit de wittebroodsweken … hahahahah.
Wat me vooral in het begin verbaasd heeft is dat ik zoveel energie heb (inmiddels dan, de eerste tijd moest de narcose natuurlijk nog uit mijn lijf en liep ik nog niet zo soepel). Ik had eigenlijk gedacht minder energie te hebben door het weinige eten, maar ik merk er helemaal niks van. Of dat nu komt doordat je oude vetreserves verbrand of dat je lijf eigenlijk met heel weinig toe kan ben ik vergeten te vragen dinsdag, moet ik maar eens opschrijven, is toch wel een interessante om te vragen.

Het gaat zo lekker met me dat ik vorige week vrijdag een Djembé proefles heb genomen, en ik denk dat ik les ga nemen. Het was zó leuk! En blijkbaar had ik ook wel wat aanleg. En… ik denk er serieus over om een studie te gaan doen. Ik heb nu weliswaar mijn MBO directiesecretaresse diploma, maar eigenlijk wil ik mezelf nog wel een beetje verder kietelen. En aangezien ik nog niet helder heb wat ik op alternatief gebied nog wel bijleren, is het misschien wel handig om eerst maar eens iets te doen in het reguliere gebied. OF ik het daadwerkelijk ga doen zal er ook een beetje aan liggen of mijn leidinggevende mogelijkheden ziet om een deel op kosten van de zaak te doen, of bv. via een studiefinanciering. Ik zit er nl. aan te denken om een HBO opleiding te gaan volgen. De trend is nu eenmaal dat men meer en meer HBO diploma’s vraagt en zoals ik al schreef… ik vind het ook wel leuk om mezelf te kietelen. En aangezien ik de MBO examens zonder al te veel voorbereiding gehaald heb met best mooie punten, lijkt me een HBO wel een logische stap. Natuurlijk ga ik er nog even goed over nadenken en met een paar mensen over praten, maar het feit dat ik ermee bezig ben zegt wel heel veel over hoe het met me gaat.

Harstikke goed dus! Whoehoe!
Vandaar hierbij wat mij betreft een heel passend liedje van Marco:

Liefs,
Harriëtte

Tagwolk