Op weg naar mezelf

Archief voor september, 2017

Even reflecteren ;-)

Nadat ik mijn vorige blog geschreven had realiseerde ik me al snel dat het eigenlijk nergens echt over ging. Ik had heel sterk de behoefte om iets te plaatsen maar veel zinnigs had ik eigenlijk voor mijn gevoel niet te melden. Dus eigenlijk was het een blog om iets te bloggen.

Aan de andere kant was het voor de lezers misschien ook wel eens lekker om gewoon een simpel bloggetje te lezen over hoe lekker e.e.a. nu eigenlijk verloopt, maar veel voldoening haalde ik er niet uit. Helpt een blog me normaal gesproken dingen op een rijtje te zetten of soms zelfs om mijn ogen te openen voor iets wat me nog niet echt helder was, nu deed het me vrij weinig.

Dat het zo lekker ging was trouwens wel weer een valkuil voor ons Jetje, want natuurlijk ging ik weer eens vol gas vooruit. Pakte weer van alles tegelijk op en omdat het zo goed met me ging kreeg ik op het werk ook weer meer klussen mijn kant opgeschoven. Blijkbaar hadden we me een hele tijd veel meer ontzien dan dat ikzelf doorhad….

Dat alles resulteerde uiteindelijk in een paar (te veel) te korte nachtjes, lange werkdagen en een volle agenda in de avonduren en weekenden. En dat resulteerde uiteindelijk dinsdag in een dag dat mijn hoofd even niet meer mee wilde werken. Ik werd ’s morgens wakker uit een hele diepe slaap, en op een of andere manier wilde mijn hoofd niet echt mee wakker worden. Ik had dat gevoel wat je wel eens kunt hebben als je iets te snel overeind komt uit bed, alleen zakte het bij mij niet. Ook niet na mijn ontbijt, ook niet na de eerste koffie en tweede koffie op het werk, gewoon helemaal niet. Als ik zat ging het nog enigszins, als ik opstond moest ik uitkijken niet om te kiepen.

Dit gevoel werd eigenlijk alleen steeds erger waarna ik uiteindelijk besloot maar eens een collega te vragen of dit aan mijn bloedruk kon liggen. En dat is dan wel de mazzel als je werkt waar ik werk met al die (ex) verpleegkundigen om me heen. Er werd meteen een bloeddrukmeter uit het leslokaal gehaald en meteen de expert (een vaste trainer van ons) erbij. Ik kreeg een hartslagmeter op mijn vinger en de band werd vakkundig aangelegd. De eerste meting gaf een onderdruk van aan wat inderdaad wel aan de lage kant is (heb hem nog wel eens lager gehad), maar de tweede meting gaf een onderdruk van ik meen 72 aan. Hartstikke prima dus.
Mijn collega opperde toen of het niet de suiker kon zijn. Dat kon natuurlijk ook, maar helaas had ik mijn prikkertje niet bij dus dat kon ik niet snel ff testen. Uit voorzorg kreeg ik een suikerzakje aangereikt maar ook daarna (jakkes) werd het niet echt veel beter.
Mijn lieve collega alias mijn “werkman” was zo lief zijn arm aan te bieden rond lunchtijd zodat ik niet om zou kiepen en vroeg in het restaurant nog een keer na of hij me echt alleen kon laten of hij even mee moest lopen (lief he). Na de lunch was het wel iets beter maar het vage gevoel bleef de hele dag hangen waardoor ik uiteindelijk besloot de repetitie die avond maar af te zeggen. Een ruimte vol met deze gezellige, maar soms ook wel ietwat drukke dames was me ff te veel. Ik wilde eigenlijk alleen maar naar bed.
Eenmaal thuis prikte ik alsnog mijn bloedsuiker, 5.2 net voor het avondeten is niet schokkend dacht ik zo. Dus na het eten ben ik braaf het bed in gedoken en alleen rond middernacht nog even naar beneden omdat het anders wel heel saai voor Ardie werd. Uiteindelijk dus een nacht als een blok gemaft en daags er na ging het wel weer. Die ochtend was mijn bloedsuiker nuchter 5.6 dus eigenlijk gewoon hartstikke mooi voor een ex-diabeetje.
Ik gooi het dus maar gewoon op oververmoeidheid en een waarschuwing van mijn lijf om toch echt te zorgen voor voldoende rust. Dus ook de avond er na ben ik weer braaf op tijd naar bed gegaan. Ik moest zo snel mogelijk weer fit zijn aangezien ik vrijdag een belangrijke afspraak met mijn vriendin had staan.

Gelukkig is dat ook gelukt. Kon ik zowel op het werk lekker gas geven zodat de conceptplanning Q1 2018 inmiddels (op tijd) de deur uit is, en ik vandaag ook met een gerust hard vrij kon zijn. Een momentje van bezinning en zelfreflectie was dus blijkbaar hoognodig en gelukkig heb ik geluisterd. 😉

Spiegeltje, spiegeltje

Want vandaag is de dag dat mijn lieve vriendin onder het mes gaat. Na maanden, wat zeg ik… jaren van gesodemieter rondom haar urineleider die beschadigd is na de bestralingen tijdens haar behandeling van baarmoederhalskanker, is vandaag EINDELIJK de dag aangebroken dan ze een nieuwe urineleider aangelegd krijgt. Geen sinecure, ik geloof dat de operatie een uur of 3 duurt!

Vriendin was harstikke zenuwachtig, wat ik natuurlijk ook wel begrijp. Als je al zo lang aan het sodemieteren bent met je gezondheid, als je al een nier hebt ingeleverd omdat die na al het gedoe het niet meer deed, als je op en af in het ziekenhuis ligt en al ik weet niet hoe lang niet meer kunt werken en je meer en meer in een soort isolement terecht komt… dan heb je niet meer zoveel vertrouwen in je lijf en een goede afloop denk ik. Verrekt knap als je dat wel hebt.

Ik was dus ook heel blij dat ze me vroeg om mee te gaan en dat ze aangaf gisteravond bij ons te slapen. Zo’n laatste avond voor een grote operatie in je eentje doorbrengen terwijl je zo zenuwachtig bent is geen strak plan. We hebben er gisteravond dus nog een leuke avond van gemaakt en vanmorgen rond zes uur gingen onze wekkers weer en togen we via een toeristische route (file op de A73 gaf miep aan) naar het Radboud.
Eenmaal op de kamer belde de OK op. Ze zou eigenlijk om 10.30 uur aan de beurt zijn maar ze kon nu al komen. Waarschijnlijk is er iemand uitgevallen. Rottig voor diegene, top voor vriendin! Geen tijd meer om te piekeren, uitkleden, bed in en hoppa.. naar de OK.

Met een beetje mazzel is ze dus over een uurtje of 4 weer terug op haar kamer en kan ik checken hoe het gegaan is en haar nog ff een lekkere knuffel geven voordat ik ga. Ik vond het fijn om hier te blijven en te wachten, en gelukkig vond zij dat ook fijn. Vertrouwen dat het nu eindelijk goed komt met haar heb ik absoluut maar toch zal ik blij zijn als ik ze weer in de ogen kan kijken….
En dan denk ik wel… waar maak ik me soms ook druk over. Als ik naar haar kijk en de ellende die ze de afgelopen jaren heeft meegemaakt dan is zelfs het afgelopen heftige jaar van mij nog peanuts. En ja, dan prijs ik mezelf heel erg gelukkig.

Liefs,

Harriëtte

Volop reuring and lovin’ it!


Het is weer ruim een maand geleden dat ik wat schreef, en voor mijn gevoel werd het weer eens tijd 😉

Het gaat goed met me, heel goed zelfs. Ik heb het idee dat ik weer meer mezelf ben. Uit het toch wel behoorlijke dal waar ik vorig jaar met enige regelmaat in donderde, en vooral volop genietend van alles wat nu weer kan. En dat straalt geloof ik ook wel heel duidelijk van me af.

Het sporten gaat ook steeds beter, ik fitness 1 tot 2 keer per week en voor de rest martel ik de hometrainer thuis met enige regelmaat. Wel let ik goed op de signalen van mijn lijf aangezien Jet wel een beetje de neiging heeft soms wat hard van stapel te lopen… en das niet handig met een paar knieen die aardig wat te verduren hebben gehad.

M.b.t. de opleiding ben ik er inmiddels uit wat ik wil gaan doen. Een 1 jarig programma van de NCOI  officemanagement. Het secretaressewerk trekt me het meest, en is volgens mij ook dat waarik goed in ben. Bovendien sluit het ook aan bij wat ik nu doe als planner. En dat het een jaaropleiding is maakt het wel zo overzichtelijk. Dat is te plannen zeg maar. Een jaar vooral investeren in een opleiding en minder aan sociale contacten etc… dat moet te doen zijn denk ik. Wel ben ik nog aan het uitzoeken hoe ik het ga financieren want tja, goedkoop is het nu niet bepaald… jeetje.

Djembeles ben ik ook gaan doen. Kei leuk! Tot nu toe heb ik nog maar 2 lessen gevolgd maar ik vind het echt een toffe groep mensen, en het trommelen vind ik ook erg leuk om te doen tot nu toe. Op dit moment is het een heerlijke afsluiting van de week en begin van het weekend. Natuurlijk moet ik straks als ik aan mijn opleiding begin ff kijken of het dan nog past allemaal aangezien de vrijdag waarschijnlijk mijn schooldag wordt, maar dat zie ik t.z.t. wel.

Op het werk komen er een paar heftige maanden aan. We gaan over naar een ander leermanagementsysteem (het syteem waarmee wij werken om scholingen te registreren,  e-learnings in te hangen en waar mensen zich in kunnen schrijven voor scholingen. Het systeem moet 1 december operationeel zijn en natuurlijk moet het normale werk ook doorgaan. Natuurlijk moeten we bepaalde dingen even laten maar ik vraag me sterk af wat ik dan moet gaan laten liggen de komende tijd dus waarschijnlijk gaat het in de praktijk gewoon betekenen dat ik (en met mij veel collega’s) met enige regelmaat flink over zullen moeten werken, Maar … met een beetje mazzel hebben we dan ook wel wat moois staan, dus het moet maar ff.

Inmiddels ben ik weer actiever in mijn koor (Happy Sound) geworden. Ik had al de rol als choreografe en nu mijn ‘sister’ Anja weer terug is bij het koor merk ik dat dat ook weer meer bij me begint te leven. Zal ook nodig zijn aangezien we in oktober volgend jaar ons 35 jarig jubileum vieren. Buiten het choreografie gedeelte ben ik nu ook lid van de muziek commissie. Eerlijk is eerlijk, ik vind het wel prettig om mee te kunnen beslissen welke nummers we doen. Dus ook daar reuring genoeg.

Qua afvallen gaat het gestaag door. Niet meer zo snel als in het begin, maar goed het is inmiddels ook 6 maanden geleden dus dat is vrij normaal. Inmiddels ben ik 31,5 kg kwijt. Op naar de 40! hahahahah. Qua kleding zit ik in de kleinste maten in mijn kast dus als ik die -40 aantik zal ik waarschijnlijk echt uit moeten op nieuwe dingen. Maar dat zien we dan wel weer.
Eten gaat het steeds beter. Ik kan iets grotere porties op, en ik leer meer en meer rustig te eten zodat ik ook niet zo snel dichtklap. Hele grote porties kan ik niet goed handelen, dan wordt ik al bijna misselijk van de aanblik.
En ja, natuurlijk gaat mijn vel wat meer hangen. Nu had ik al flinke flubberarmen, dat is alleen nog wat erger geworden. En buik wat eerste gevuld was, is nu een stuk gerimpelder. Tja, het zij zo. Kan er niet wakker van liggen en op de momenten dat ik er van baal ga ik voor de spiegel staan en ga ik gekke bekken trekken met mijn buik, net zolang tot ik de slappe lach krijg.. hihi.
Ik wist dat dit ging gebeuren en neem het op de koop toe. Liever een flubberlijf dan een ongezond lijf, simple as that. Wat dat betreft merk ik dat ik nog wat zelfverzekerder ben geworden, nog iets meer schijt aan de massa en meer mijn eigen gevoel volgen. Wat ook betekend dat ik waarschijnlijk binnenkort een laatst hobbel ga nemen m.b.t. m’n lijf… ik ben nl. van plan om binnenkort voor het eerst van mijn leven naar de sauna te gaan. Mijn lieve vriendin Hellen kan bijna niet wachten…hahhahaha. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn, dat is wel heel erg jezelf (letterlijk en figuurlijk) blootgeven. Maar aangezien de sauna wel iets is wat me trekt, ga ik gewoon door die zure appel heen en kom er ik waarschijnlijk snel genoeg achter dat ook daar het hele gebeuren in mijn hoofd groter was, dan het in werkelijk was. Maar zodra ik die horde genomen heb horen jullie het vanzelf.

Dus tja. Eigenlijk niet veel bijzonders te melden. Het gaat “gewoon” lekker! 🙂

Groetjes,

Harriëtte

Tagwolk