Op weg naar mezelf

Archief voor oktober, 2017

Still going strong

Het was alweer een maandje geleden dat ik mijn vorige blog schreef, en het begon weer te kriebelen, dus voila.

Op dit moment gaat het ondanks verkoudheid en dat het mega druk is op het werk, uitzonderlijk goed met me.
Ik lijk minder last van brandend maagzuur te hebben en ik heb het vermoeden dat het niet meer drinken van de poederkoffie op het werk daar een grote rol in speelt, net zoals dat ik nog beter oplet wat ik in mijn mond stop. Het kost me dan wel elke dag een paar euro om fatsoenlijke koffie te kopen maar dat is het wel waard vind ik, zeker als het zo’n positieve invloed op mijn maag heeft.

Het afvallen gaat nog steeds gestaag door, inmiddels staat de teller op -34,8 kg. Wat laatst ook wel in een heel komisch tafereel resulteerde.
Ik had een spijkerbroek aan die altijd heerlijk zat in mijn vorige slankere periode, echt een favorietje. Hij leek wat groot geworden dus had ik hem al extra in de droger gedroogd. Maar na een dag dragen merkte ik dat hij wel erg hard afzakte dus voorzichtigheidshalve hield ik tijdens het lopen de rest van de dag een hand in de zak. Eenmaal thuis gekomen ging het alsnog mis. Ik moest bukken en toen ik omhoog kwam lag mijn broek aan mijn enkels. Ja … aan de voordeur! Ik heb nog snel even gekeken of iemand het gezien had en ben snel naar binnen geglipt. Gelukkig had de camera van het alarm het nét niet op tape staan…hahahahha.

Maar goed, dat maakt dus wel dat ik mijn kledingkast weer een kritisch onder de loep moet nemen want die broek kwam uit de collectie kleinste kleding die ik nog had. Voor de winter kan ik nog enigszins vooruit met de jurkjes die ik nog heb. Met een legging of een maillot kan dat nog wel een tijdje, die mogen ietsjes te groot zijn, maar broeken had ik geen een meer (ook geen legging die niet lubberde) dus ik moest laatst toch echt even op wat nieuws uit.
Uiteindelijk ben ik geslaagd in een Duitse discount omdat ik er nu niet te veel geld aan uit wil geven. Wat wel heel gaaf is om te zien is dat deze broek 1 maatje groter is dan het jurkje wat ik droeg tijdens mijn vormsel. Nu denk ik wel dat de maten in de loop der jaren wat opgerekt zijn maar toch, ik zit blijkbaar toch echt nu in de kleinste maat als volwassene ooit. Best wel bizar eigenlijk.
Het regent ook complimenten, vooral de laatste weken, wat ook wel heel erg leuk is eerlijk is eerlijk.

Natuurlijk gaat mijn lijf wat meer hangen, dat is onvermijdelijk. Vooral bij mijn armen en borsten is het goed te zien. De buik ook wel, maar die is vooral gerimpeld en och, die vond ik al nooit echt mooi dus whatever. Er mee zitten doe ik niet. Sterker nog, ik heb besloten binnenkort maar eens naar de sauna te gaan. Daar ben ik nog nooit geweest, dat was toch echt altijd een brug te ver voor me. Maar ik merk dat ik me mentaal een stuk sterker voel en er eerlijk gezegd redelijk schijt aan heb wat de anderen van me denken. Ik weet dat ik van dat soort dingen enorm geniet, het doet me goed en het wordt tijd dat ik mezelf dat niet meer onthoud.

Dat is in feite de grootste winst vind ikzelf. Natuurlijk ben ik er blij mee dat mijn lijf er (met kleding aan) beter uitziet, ik zie zelf ook wel dat mijn gezicht minder pafferig is, dat kleding me leuker staat etc. Maar ik vond mezelf nooit lelijk (goddank). Mijn grote winst zit er in dat ik veel beter in mijn lijf zit dan sinds heel lang. En ik denk dat het hebben van veel en veel minder pijn, daar het meeste debet aan is. Doordat ik weer beter kan bewegen, kan ik meer ondernemen, ik kan weer sporten (wat ook erg lekker voor het koppie is) en ik kan er weer op uit. Het maakt me nog zoveel meer duidelijk hoe opgesloten ik me soms gevoeld heb vorig jaar. Dus ja, ik ben HEEL blij dat ik de stap gezet heb en de operatie heb ondergaan. Eigenlijk ervaar ik maar 1 (groot) nadeel en dat is het haarverlies. Ik hoop echt dat dat snel ophoudt, ik had al niet zoveel en elke dag gaat er wel weer een flinke pluk uit. Maar goed, zou het echt heel vervelend worden ga ik gewoon aan de extensions heb ik mezelf beloofd.
Hoe dan ook, dat ik zoveel beter in mijn vel zit maakt dat echt veel meer kan hebben. Dat ik ondanks dat het ECHT heel hectisch is op het werk, me redelijk in balans voel. Misschien zelfs wel meer dan ooit. Telkens als het dreigt me aan te vliegen hou ik mezelf voor dat wat is geweest niet meer van belang is (fouten die er soms insluipen die heel vervelend voor de gebruikers zijn, vind ik altijd heel lastig, maar is onvermijdelijk met deze werkdruk), wat er allemaal nog komt heb ik op dit moment geen invloed op dus hou ik me alleen bezig met het nu. Heerlijk! Ik hoop dat ik dat kan vasthouden ;-).

Door die drukte heb ik wel mijn privéagenda duchtig onder de loep genomen en zorg ik voor genoeg ‘lummelmomentjes’. Dat houdt soms in dat ik afspraken met vriend(inn)en moet afzeggen, maar gelukkig heb ik hele lieve vriend(inn)en die dat begrijpen. In mijn vrije tijd wil ik mezelf nu niet te vol plannen zodat ik genoeg tijd heb om bij te slapen, te wandelen en indien nodig, paraat te staan voor vriendin waarover ik in het vorige blog schreef.

Gelukkig heb ik ook nog de dinsdagavond bij het koor, altijd een goede uitlaatklep ondanks dat we heel hard aan het werk zijn voor ons jubileumconcert volgend jaar (we moeten heel veel nieuwe nummers instuderen). En de vrijdagavond waar ik me meer en meer op verheug merk ik. Heerlijk losgaan op de djembe. Een prachtige groep mensen waar ik me vanaf les 1 heel welkom en thuis voel.

Dinsdag heb ik mijn volgende controleafspraak bij het Catharina ziekenhuis. Laatst heb ik bloed moeten prikken zodat ze kunnen zien of alle waardes oké zijn. Dus ik ben best benieuwd wat daar uitgekomen is, maar zoals ik al schrijf, ik voel me heerlijk dus heb er alle vertrouwen in. Dus ja, zoals de titel van dit blog al aangaf.. still goiïng strong!

Liefs,

Harriëtte

Tagwolk