Op weg naar mezelf

Zoals ik in mijn vorige blog schreef had ik midden oktober weer een controleafspraak in Eindhoven. De zgn. haljaarlijkse controle als ik me niet vergis. Nu maakte ik me er niet bepaald druk om zoals jullie al konden lezen, ik voelde me prima, het ging lekker dus er konden hooguit wat bloedwaardes uit zijn gekomen die misschien voor verbetering vatbaar waren. No worries.

Eigenlijk was het enige stresspunt die dag op tijd komen. En dat bleek nog niet mee te vallen. Tot 2x toe werd ik omgeleid door een vrij ernstig ongeval met 2 vrachtwagens in Deurne waardoor ik 5 min voor mijn afspraak mijn auto parkeerde en mijn zo erg verlangde cappuccino van de espressobar op mijn buik kon schrijven aangezien ik inmiddels ook heel dringend naar het toilet moest.
2 min voor mijn afspraak stond ik aan de balie en ik heb amper door kunnen ademen voordat ik naar binnen kon voor mijn eerste afspraak bij de PA.

Eigenlijk valt er niet veel te melden buiten dat mijn ijzergehalte te laag was. Die zat op 3.2 terwijl 7 de ondergrens is en de voorkeur op 10 of meer geloof ik. Dat moet ik dus even in de gaten houden. Binnenkort nog een keer bloed prikken om te kijken of het al beter is en proberen er met voeding wat aan te doen. Omdat ik me niet moe voel (niet meer dan te verwachten met de lange dagen en vele uren die ik momenteel maak op het werk), vonden we het allebei nog niet nodig om aan de medicatie te gaan. Vooral omdat ik altijd het gevoel heb dat die tabletten weinig doen behalve opstiperen…grijns.

Ook de fysiotherapeut was heel tevreden, mijn conditie is sterk verbeterd en mijn spiermassa is gegroeid sinds de eerste meting bij de intake. Meer dan een ga zo door had die dus net te melden en eigenlijk gold hetzelfde voor de diëtiste.

Dik tevreden liep ik het ziekenhuis weer uit, op weg naar mijn eigen ziekenhuis om als een haasje aan het werk te gaan. Heel tevreden, en heel nieuwsgierig naar het verdere verloop. Nu na een half jaar is de grootste snelheid qua afvallen er wel uit. Nu komen de momenten van langer stilstaan en mondjesmaat afvallen Wat ik nog wat probeer te rekken door juist nu het sporten wat te intensiveren. We zullen zien. Tevreden over de resultaten ben ik zoals ik al zo vaak schreef al lang. Zolang mijn knieën meewerken en mijn lijf blij is, ben ik dat ook.

Wat dat laatste betreft heb ik Ardie laatst wel flink laten schrikken. We hadden even daarvoor gegeten, best goed voor mijn doen ook. Toen ik ineens een heel beklemmend gevoel kreeg vlak onder mijn borsten. Ik herkende dit gevoel niet en merkte dat het niet wilde zakken. Dus ondanks dat het anders voelde dan normaal (nou ja, overkomt me tegenwoordig niet meer) als ik te veel gegeten heb, liep ik toch maar naar het toilet om te proberen iets over te geven. Op de momenten dat je te veel gegeten hebt na een maagverkleining geeft dat letterlijk en figuurlijk ruimte. Helaas deze keer niet, het beklemmende gevoel nam juist toe. Inmiddels kon ik niet meer fatsoenlijk doorademen en ijsbeerde ik door de kamer, niet de rust om even te gaan zitten zo vervelend voelde het.
Inmiddels maakte Ardie zich echt zorgen dus belde hij de huisartsenpost. Die eenmaal aan de lijn ging het snel. De triagiste wilde mij spreken en ondanks dat ik niet goed uit mijn woorden kwam, was het haar heel snel duidelijk dat het niet lekker ging. Ze was mijn gegevens aan het opnemen toen zij en ik merkte dat het ademen ineens weer wat beter ging. Maar gezien de overige klachten die ik beschreven had (tintelingen in arm en schouder, beklemmend gevoel op de borst, pijn die doortrok naar de rug)… tja, wilde ze me toch wel graag even zien. Wat ik ook heel goed begrijp, ben niet op mijn kop gevallen, alle symptomen kunnen nl. naar een hartinfarct wijzen, dan nemen ze echt geen risico. Dus of ik zelf kon komen met Ardie (ja graag, dan gaat het tenminste snel, ik voelde me al bezwaard omdat ik het gevoel had voor niets hun tijd in beslag te nemen).
De dienstdoende arts was een leuke jonge gast, die me meteen duidelijk maakte dat het juist goed was dat we gebeld hadden en dat het heel terecht was dat ik even gecheckt werd. Uiteindelijk werd het zelfs hilarisch omdat ze de band van de bloeddrukmeter met mensen met een bovengemiddelde bovenarm niet konden vinden. De halve post is er volgens mij voor op de kop gezet waarbij hij concludeerde “zie je wel dat het goed is dat je gekomen bent, nu weten we tenminste weer waar hij ligt” (toen hij eenmaal gevonden was)… hahhahah.

Mijn bloeddruk was zoals altijd perfecto (111-70), mijn pols relaxt (60), geen rare geluiden in hart long gebied en alleen de plek waar het zo benauwd voelde was nog wat gevoelig bij het onderzoek, wat niet raar is.
Uiteindelijk kwamen Ardie en ik tot de conclusie dat het gas van het prik wat ik misschien iets te kort voor het eten gedronken had wel eens de boosdoender kon zijn, aangezien gas niet meer in de uitsparing van mijn maag kan ophopen aangezien die weggesneden is. Klonk aannemelijk vond ook de arts dus gerustgesteld konden we weer naar huis. Al gaf de arts wel aan dat het ook nog op galstenen zou kunnen wijzen.

Tot nu toe heb ik nog 2x een soortgelijk (maar korter van duur) gevoel gehad. 1x thuis vlak na die eerste keer en afgelopen week op het werk. Gelukkig toen ook niet zo lang als de eerste keer, maar wel vervelend. Toch maar even in de gaten houden. Misschien hoort het allemaal wel bij elkaar, de iets afwijkende waardes, de krampen (bijna standaard) ’s morgens in mijn kuiten en dit gevoel wat soms even de kop op steekt.
Zoals ik al schreef. Ik maak me er totaal geen zorgen om. Het is puur iets om even in de gaten te houden. Vooral om zeker te zijn dat een van mijn
organen niet te kort komt door de beperkte voedsel inname. Dat mijn lijf af en toe even kraakt is niet gek. Ik ben EN geen 25 meer, en de afgelopen 47 jaar heeft mijn overgewicht waarschijnlijk op bepaalde fronten mijn lijf ook wel letterlijk en figuurlijk in de weg gezeten. Dat heb ik nooit voor waar aan willen nemen, maar inmiddels durf ik ook dat mee te nemen in mijn overwegingen. Ik blijf wel flink ageren tegen die hedendaagse manier van meten, alsof mensen in een standaard passen. Ik ben geen standaard maat en zal het nooit worden, net zoals 80 % van de wereldbevolking wat dat betreft. Een een stevig mens wat gezond leeft en beweegt is voor mijn gevoel een stuk gezonder dan een slank mens wat bv. de hele dag zit, volop vette hap naar binnen slaat en niets doet aan beweging. Slank is niet automatisch gezond net zo min als dat dik automatisch ongezond is.
Het enige wat ik inmiddels wel aanneem is dat dat het overtollige vet rondom mijn organen, wat er ongetwijfeld heeft gezeten en voor een deel nog zit, mijn lijf geen goed heeft gedaan. En de afvalstoffen die het afgelopen half jaar vrijkomen doordat de vetcellen geleegd worden door deze afvalperiode, tja, dat is natuurlijk ook best pittig voor lijf en leden. Ik vraag dus best veel van mijn lijf en ben hartstikke trots op haar dat ze desondanks zo vrolijk verder huppelt door het leven.

Veel liefs,
Harriëtte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Tagwolk

%d bloggers liken dit: