Op weg naar mezelf

Archief voor maart, 2018

Even bijpraten

Al weken schieten flarden van ideeën door mijn hoofd voor een volgend blog. En toch kwam het er maar niet van er iets van op papier te zetten. Misschien omdat ik voor mijn werk al zoveel achter de pc zit, misschien omdat mijn nieuwe ‘liefde’ haken veel van mijn vrije uurtjes in beslag neemt, of misschien gewoon omdat ik twijfel of jullie wel zitten te wachten op mijn hersenspinsels.

Zoals jullie in de afgelopen blogs hebben kunnen lezen ben ik erg tevreden over het verloop van mijn afvaltraject tot nu toe. Het heeft me in korte tijd HEEL veel kwaliteit van leven teruggegeven. Kwaliteit die ik ooit bezat maar vorig jaar beetje bij beetje kwijt raakte. Steeds meer pijn, steeds beperkter in mijn bewegingen, steeds minder spontaan kunnen meedoen aan het leven. En ook al wist ik wel dat het niet lekker ging, dat het zo slecht met me gesteld was, en dan bedoel ik vooral mentaal/emotioneel, dat had IK (waarschijnlijk als een van de weinige in mijn directe omgeving) niet echt door.

Tja, de grote wijsneus, de Reikimaster, ze (ik dus) weet de dingen vaak pijnlijk helder te verwoorden voor een ander, maar (zoals dat zo vaak gaat) voor mezelf had ik levensgrote oogkleppen op.

Nu denk je misschien dat ik hard ben voor mezelf, maar nee, zo voelt het niet. Pijnlijk ja, maar dan pijnlijk eerlijk naar mezelf zou ik het eerder willen noemen. En die eerlijkheid, die ik voor de mensen in mijn omgeving zonder veel schroom (maar natuurlijk wel vanuit mijn hart) durfde te uiten, durf ik nu ook eindelijk aan mezelf te geven. Misschien is dat tot nu wel de allergrootste winst voor mij.

Maar natuurlijk zijn er niet alleen maar voordelen bij deze operatie. De nadelen, waar ik me heel erg bewust (van de meeste dan) was, zijn er natuurlijk ook. Zo zijn er etenswaren die niet meer zo lekker vallen, reageert de maag echt gevoeliger,  en er altijd op letten dat je niet te snel drinkt na het eten en zorgen dat je elke dag voldoende eiwitten binnen krijgt, gaat me echt wel eens op de wekker. En natuurlijk begint mijn lijf meer en meer te flubberen. En nee, dat is niet leuk, maar dat was ingecalculeerd. Dat eerste neem ik echt op de koop toe, dat blijft aftasten en uitproberen met af en toe een zuurbrand aanval als ‘beloning’, so be it. En m.b.t. het flubberen, ik kijk gewoon met enige regelmaat naar de naakte waarheid, en probeer op die manier aan mijn nieuwe lijf te wennen, de mooie dingen te zien en dat wat niet mooi is, toch te omarmen. Het is zoals het is.

Eigenlijk is er maar een ding waar ik echt van baal, en dat is dat ik galstenen blijk te hebben. In het hele voorprogramma is mijn niet duidelijk geworden dat je een behoorlijke kans hebt galstenen te ontwikkelen door het snelle afvallen. Ik zeg niet dat ze het niet verteld hebben, er komt zoveel informatie op je af in die tijd dat ik me best kan voorstellen dat het een of ander langs me heen is gegaan. Maar jammer is het wel. Een paar maanden geleden had ik mijn eerste koliek aanval. Kort na het eten kreeg ik een heel beknellend gevoel net onder mijn borsten. Alsof een band steeds strakker onder mijn borsten getrokken werd. Ik kon niet meer zitten, ging aan het ijsberen en kon steeds minder goed ademhalen. Ardie had het er niet op en belde de huisartsenpost. Ondertussen zal de aanval zo’n kwartier geduurd hebben denk ik. Ik moest aan de telefoon komen en de symptomen noemen. En door haar vragen begreep ik wel dat ze aan het controleren was of ik geen hartinfarct had. Wat ik heel goed begrijp want tja… beklemmend gevoel, niet goed kunnen ademen, tintelingen in de arm die naar de rug doortrokken…. tja. Midden in het gesprek kon ik ineens een stuk beter doorademen, maar gezien de klachten wilden ze me toch zien. Gelukkig bleek bij de huisarts dat mijn bloeddruk e.d. allemaal prima was. Hij gaf al aan dat het van galstenen zou kunnen komen. Een tijdlang had ik weer nergens last van, op af en toe iets van een beginnende aanval wat snel weer wegtrok. Tot een paar weken terug. We waren op de verjaardag van vriendin toen ik me steeds minder ging voelen. Weer die band, benauwd, niet goed kunnen ademen. Ze bood aan dat ik even op bed kon gaan liggen maar dat voelde alleen nog benauwder. Ik ging weer aan het ijsberen, maar het wilde maar niet zakken. Ik liep op een gegeven moment echt te janken van de pijn. Was de huisartsenpost aan het bellen maar bleef een kwartier lang de  3e wachtende… Aaaarch.

Ardie was het zat en belde het spoednummer en na het aanhoren van mij en doordat ik zo slecht kon ademen was de vraag of ik meteen kon komen. Dus hop naar Venlo. En ja, alles leek op een koliekaanval. Veel konden ze niet voor me betekenen. Een echo maken ze niet in het weekend indien niet echt nodig, dus met een dosis tramadol kon ik weer naar huis, terwijl ik daar al de tablet innam. Na nog een half uur begon het eindelijk te zakken en kon ik EINDELIJK gaan slapen. Sindsdien heb ik weinig klachten gehad maar heb ik wel zitten googelen wat ik er nog aan kan doen, en daar las ik over mogelijke triggers zoals te veel koffie, te veel vet en dat soort dingen. Dus dat probeer ik nu te vermijden.

Afgelopen maandag moest ik naar de huisarts voor de uitslag van de echo die een week geleden gemaakt was. En daarop was duidelijk te zien dat ik galstenen had maar dat de doorgang niet vergroot was en er geen teken van stuwing te zien was. De huisarts is het gelukkig met me eens dat we niet meteen moeten willen opereren. Als dat niet echt nodig is doe ik dat liever niet. Weer anesthesie, weer een tijd uit de running, terwijl ik niet het sporten lekker aan het uitbreiden ben. Dus als we het zo kunnen houden, laat ik het graag zo. Fingers crossed.

Wel zorg ik dat ik altijd goede pijnstillers bij heb, voor het geval dat. We zullen zien hoe het verder zal lopen. Ook hier denk ik, het is wat het is. In vergelijking met wat vriendin met nierproblemen moet doorstaan is het peanuts. Dat houdt het wel aardig in perspectief.

Daarbij verheug ik me op de start van mijn opleiding. Met een beetje mazzel begin ik 6 april met mijn HBO officemanagement opleiding bij de NCOI. Ik heb er echt zin in merk ik. Het zal aanpoten worden, ik zal het komende jaar wat minder tijd hebben voor sociale contacten maar ach… een jaar is te overzien.

Voor nu wel weer genoeg gekletst. Er ligt een haakwerkje te wachten… grijns.

Veel liefs,

Harriëtte

 

Tagwolk