Op weg naar mezelf

Archief voor april, 2018

Studentje en zo

Het vorige blog is alweer een tijdje geleden, tijd om jullie weer eens bij te praten.

De reden dat ik weinig blog is eigenlijk heel simpel, aan de ene kant is er weinig nieuws te vertellen over het afvallen nu ik redelijk stabiel ben en aan de andere kant gebeurt er zo veel dat ik eigenlijk zelden de tijd en rust vind om er even goed voor te gaan zitten om wat neer te tikken.
Vandaag, na een vlijtig studiedagje vond ik wel de rust, dus voila.

Er is veel gebeurt sinds mijn vorige blog. Veel leuks vooral.

Zo had ik 4 april mijn eerste studiedag van mijn opleiding managementassistent. Een HBO programma. Iets waar ik mezelf nog wel eens voor in mijn armen knijp om te checken of ik dit echt aan het doen ben. Ikke… een HBO programma… wie had dat gedacht. Grijns. Een ding weet ik zeker. Als er een hemel bestaat (iets waar ik in geloof), dan zitten er daar een paar stinkend trots te zijn. Vooral mijn vader… hij pronkte altijd zo graag met ons kinderen. En studie was altijd iets wat hoog bij hem zat aangezien hij zelf zo graag had willen doorleren en dat niet mocht van zijn ouders. Hij moest zo nodig als oudste van het gezin na de lagere school meteen gaan werken om het gezin met inkomsten bij te staan. Niet dat ik dit voor hem doe, dat zou een beetje jammer zijn. Nee, ik doe het echt wel voor mezelf. Om mezelf te kietelen zoals ik al schreef maar ook om mezelf aantrekkelijk te houden voor de arbeidsmarkt. Je weet tenslotte nooit wat er nog allemaal komt in de toekomst  en hoe belangrijk bepaalde papiertjes dan kunnen zijn. Maar het beeld van een trotse paps daarergens geeft wel nog net een beetje extra glans aan dit alles.

De eerste lesdag was erg leuk. Het viel me heel, heel erg mee. Vooraf was ik best een beetje zenuwachtig. Het is tenslotte al een hele tijd geleden (jaartje of 30 ongeveer) dat ik in de schoolbanken zat. Natuurlijk kriebelde het dan ook aardig die eerste dag. Maar aan de andere kant was ik tegelijkertijd ook redelijk ontspannen. Ik had me tenslotte heel goed voorbereid, alle voorbereidingsopdrachten gemaakt, alle hoofdstukken gelezen die we moesten lezen ter voorbereiding, en ik was ruim op tijd vertrokken. En gelukkig viel het ook allemaal erg mee. De dag vloog voorbij en ik vond het echt heel leuk.

Maar voorafgaande aan deze opleiding had ik mezelf ook nog getrakteerd op een cursus bij mijn Reikmaster Rosalinde. Jaren geleden gaf ze al eens de cursus “Innerlijk Meesterschap”, en het kriebelde destijds enorm. Maar helaas lukte het me toen niet om op de dagen die ze gepland had te gaan. En ook de serie daarna paste niet in mijn agenda. Daarna waren er telkens niet voldoende belangstellenden waardoor de cursus niet doorging dus liet ik het een beetje teleurgesteld los. Totdat ik een paar maanden geleden las dat ze het rustiger aan ging doen. Ik zag dat ze de cursus nog steeds op haar site had staan en had het er met vriend Marcel over. Beiden voelden we ons gekieteld door de tekst die bij de cursus stond en besloten er voor te gaan. Whoehoe! Ging het er toch eindelijk van komen!

8 maart was de eerste bijeenkomst. En ja, ik kreeg bevestigd wat ik al zo lang voelde. Dit was echt een hele goede stap voor mij. De oefeningen die we deden spraken me enorm aan, ik voelde me relaxt, ja .. thuis. Dit was voor mij de plek om te zijn nu. Het paste nu perfect in mijn leven, in de fase waarin ik nu zat. Het was blijkbaar nu eindelijk het moment.

Wat de cursus precies inhoud is een beetje lastig te omschrijven. Eigenlijk zeg ik het hierboven al (zie je hoe vaak ik het woordje nu gebruik? Het helpt vooral om heel erg in het nu te leven). Maar goed, ik doe een poging om neer te tikken wat het nog meer voor mij doet.

Sinds die eerste avond ben ik veel relaxter in allerlei situaties. Ook al betreft het mezelf, ook al zijn het vervelende dingen, het raakt met niet meer zoals het eerst deed. Of beter gezegd… ik laat me er niet meer zo door uit het veld slaan. Alsof ik het meer kan overzien vanuit het grote geheel. En echt, dat is ZO ongelooflijk fijn! Natuurlijk foeter ik nog wel eens, of baal ik van een vervelend telefoontje op het werk of zo. Maar ik blijf er niet meer in hangen lijkt het. Iets wat me voorheen nog wel eens kon overkomen. Misschien ben ik me er ook gewoon eerder bewust van dat ik in een negatief gevoel blijf zitten en kan ik mezelf er dan ook sneller uittrekken, geen idee hoe het precies werkt maar DAT het werkt is mij wel duidelijk.

En ja, daar moet ik natuurlijk wel wat voor doen. Niets voor niets. Maar heel veel is het ook weer niet. In feite hoef ik alleen maar elke dag even een moment te nemen om te mediteren. Even een moment van bewust voelen hoe ik in mijn lijf zit, of er pijnpuntjes zijn, of er dingen zijn die me bezighouden en dan wat oefeningen doen om lekker opgeruimd de dag te kunnen beginnen. Vaak begin ik zo de dag en eindig ik ook weer met een korte meditatie. Afgelopen week vergat ik het toevallig twee avonden en verdomd… meteen voelde alles weer iets zwaarder, ging het wat stroever allemaal. Totdat ik me herinnerde dat ik mijn ‘huiswerk’ had laten liggen. Bijzonder toch?

De 4 avonden waren stuk voor stuk juweeltjes. We groeiden als groep heel snel naar elkaar toe (zeker nadat 2 deelnemers besloten te stoppen, voor hun was het blijkbaar niet het moment) en we met 4 mensen over bleven. De laatste avond werd er vaak verzucht “wat jammer dat het weer voorbij is”, waarop ik dan telkens reageerde met “maar dat ligt toch aan ons zelf?”;-)

De timing van deze cursus was voor mij in elk geval perfect. Net voordat aan mijn andere opleiding begon en op een moment dat er veel staat te veranderen in mijn werk. Het heeft me enorm geholpen om met focus wat dingen op papier te zetten. Wat er toe heeft geleid dat er inmiddels een vacature is ontstaan voor iemand die samen met mij mijn huidige taken, weer opnieuw een baliefunctie én ondersteunende secretariële taken gaat doen. Nu kon ik er heel zakelijk naar kijken, kon ik het gemakkelijker van me afzetten dat het voortaan niet meer alleen mijn toko zal zijn en ik dingen in samenspraak met een ander moet gaan doen. Zie ik het vooral als een kans om mijn werk te verbreden en de dienstverlening op onze afdeling te verbeteren. Doordat ik er zo in alle rust naar kon kijken kon ik een heel duidelijk plan neerzetten over hoe ik dacht hoe e.e.a. ingevuld moest worden, hoeveel uur de vacature zou moeten zijn en ga zo maar door. Stiekem was ik daar best trots op 😉

Wel heb ik laatst de knoop doorgehakt voorlopig te stoppen met djembéles. We zijn zo druk met de voorbereidingen van het jubileumconcert van Happy Sound wat de komende maanden alleen maar meer gaat worden. Dan gaat er ook nog heel veel veranderen op mijn werk wat in het begin vast ook wat extra tijd gaat kosten en dan is er nog die studie. Tegen de tijd dat het vrijdag is ben ik waarschijnlijk voorlopig blij als ik op de bank kan ploffen met een haakwerkje. Hoe leuk ik deze prachtige groep lieverds ook vind, en hoezeer ik ze ook zal gaan missen. Even pas op de plaats daar was voor mij de juiste keuze. Al heb ik wel met mijn leraar afgesproken dat ik wel af en toe langskom om ff wat te drinken om in elk geval het contact warm te houden. En dan kijk ik over een jaar wel weer verder.

En dan mijn afvaltraject. Tja… daar valt eigenlijk niet zo heel veel over te vertellen. Ik hang eigenlijk al een tijdje op hetzelfde gewicht. Bij mijn laatste controle is me op het hart gedrukt dat als ik koorts krijg (koliekaanval galstenen) of meer dan een paar kilo aankom, ik contact op moet nemen. In dat eerste geval omdat er dan waarschijnlijk toch een galblaasoperatie noodzakelijk is en in dat tweede geval om te overwegen om toch een omzetting naar een gastric bypass te doen (wat ik echt NIET wil). Dat laatste ga ik alleen overwegen als ik zoveel last van maagzuur blijf houden omdat het dan schadelijk is voor mijn slokdarm. Veel aankomen is simpelweg geen optie. Daar moet ik bij op blijven. Zodra het wel gebeurt zal ik wel contact met ze opnemen maar dan in eerste instantie om eens goed met de diëtiste te kijken waar ik steken laat vallen. Een andere reden zou kunnen zijn als ik heel veel last ga krijgen van smetplekken en dat soort dingen omdat ik nu eenmaal aardig wat overbodig vel heb inmiddels. Voor plastische chirurgie kom ik voorlopig nog niet in aanmerking. Dan zou ik nog een kilo of 15 moeten afvallen, wat HEEL lastig zal gaan worden. En als me dat al lukt moet ik dat er ook nog een jaar vanaf houden voordat ik daar uberhaupt voor in aanmerking kom. Maar ook hier maak ik me eigenlijk niet druk. Ik heb geleerd mezelf te accepteren zoals ik ben, met hangend vel en al. Ik heb geen zin om me blind te staren op plastische chirurgie, simpelweg omdat mijn geluk nooit heeft afgehangen en nooit zal afhangen van mijn uiterlijk. Mijn geluk komt van binnenuit en nergens anders vandaan. Klaar uit 😉

Veel liefs,

Harriëtte

Tagwolk