Op weg naar mezelf

8 mei 2005 ofwel moederdag 2005. Ik kiep mijn gitaar in m’n autotje en kachel naar Merselo. Omdat moeders nooit wil dat we kado’s voor haar kopen voor moederdag (want onzin, ‘gelduitdetesklopperij’ en zo), zijn we in ons gezin best creatief geworden met het verzinnen van iets waarmee mams wel blij is: Bezoekjes, iets creatiefs gemaakt door de kids of kleinkids whatever, zolang het maar zo min mogelijk geld kostte en oprecht bedoeld was om haar blij te maken, maakt het in feite geen drol uit.
Het hier zo neertikkende DENK ik dat we dus precies altijd deden waarvoor moederdag in feite bedoeld was… moeder bedanken voor al haar zorgen die we het hele jaar door zo vanzelfsprekend vinden. 1x per jaar er bij stil staan dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is en haar daarvoor bedanken, precies op de manier waarvan zij blij wordt.

Maar terug naar het begin. Moederdag 2005 was ik dus op weg naar mams met gitaar en al. Deze keer had ik het heel simpel gehouden en wist ik toch 100% zeker dat ze er blij mee zou zijn.
Gitaar was mee omdat ik een van haar favoriete liedjes wilde zingen voor haar op deze dag. Het Avé Maria wat in ons gezin bij (als ik me niet vergis) alledrie de huwelijksmissen van ons kids gezongen is. Bij broer door zus en mij, bij zus door een vriendin en mij en bij mij door zus en mij.
Moeder zat op die Moederdag niet zo heel goed in haar vel. Ze maakte zich zorgen, over pap, al weken eigenlijk. DAT had ik nog wel meegekregen, er was geen gelegenheid als ik mijn gezicht liet zien dat ze me daar wel aan herinnerde. Maar natuurlijk wilde ik niet zien wat zij zag, mijn vader was niet aan het dementeren (haar grootste angst), daarvan was ik overtuigd. Maar we hadden inmiddels wel gezien dat het inderdaad niet zo goed ging met pap, hij ademde zwaarder dan anders (hij was wel longpatiënt maar dan nog), en ja, hij was ook afweziger, iets zei ons ook wel dat er iets niet helemaal in de haak was, maar ja, wat dan? Dus zus en ik hadden voor de maandag na Moederdag een afspraak met de longarts om hem eens goed te laten checken. Maar zover was het nog niet, eerst Moederdag. Dus om haar ECHT een plezier te doen, zou ik ‘ons’ Avé maria voor haar (en pap natuurlijk) zingen.
En ja, het effect was er, tranen, ontroering, en de woorden dat ik haar nergens blijer mee had kunnen maken, bevestigden wat ik gevoeld had. Dit was precies wat ze nodig had. Missie geslaagd, weer een goed kado voor moeders.
Later bleek dat de laatste keer te zijn geweest dat ik voor hun samen had kunnen zingen, en was het hun laatste gezamelijke dag in hun huisje. Daags er na werd pap opgenomen met ongveer 30 l vocht in zijn lijf, een paar dagen later, 13 mei 2005 (vandaag dus precies 13 jaar geleden) overleed mijn vader tijdens het ochtendlied van de vogeltjes om 6.25 u.

Er verstreken diverse moederdagen. Sommige wat meer beladen dan de andere, en meestal probeerde ik mijn aandacht te verdelen over mijn moeder en schoonmoeder. Ardie moet altijd werken op moederdag, een van de topdagen in de horeca. Dus tja.
In hetzelfde jaar dat pap overleed was bij mij endometriose vastgesteld waardoor mij gaandeweg duidelijk werd dat het voor mij niet weggelegd was om op een natuurlijke manier kinderen te krijgen. En al had ik vanaf dat ik klein was altijd het beeld van mezelf later als moeder gehad, ik hing mijn kinderwens aan de wilgen (al was dat natuurlijk een heel proces). Simpelweg omdat ik er op vertrouwde dat als mijn lijf het niet op een natuurlijke manier kon bewerkstelligen, het waarschijnlijk niet voor mij was. Dat die deur dichtging maar er ergens anders een raam op een kier ging.

Om die reden was Moederdag 2014 wel een pittige. Een maand voorafgaande was mijn moeder overleden en twee dagen er na zou het de sterfdag van mijn vader zijn. Op die Moederdag kwam het als een mokerslag binnen dat ik geen moeder meer had om naar toe te gaan op Moederdag, en er nooit kinderen bij mij op bezoek zouden komen op die dag. Moge duidelijk zijn dat dat een aardige jankdag werd.

Mam tijdens een van de laatste feestjes met het hele gezin om haar heen

En nu is het moederdag 2018. Zoals ik al schreef, mijn vaders sterfdag.
Mijn schoonvader ligt inmiddels al 10 dagen in het ziekenhuis. Op een gegeven moment werd ik door de afdeling gebeld dat hij opgenomen was en ze gevraagd hadden of ze mij wilden bellen. In eerste instantie dachten ze dat hij een vernauwing in de kransslagader had, en wilden ze gaan katheteriseren. Maar gaandeweg bleek dat zijn hb nog maar 3.7 was terwijl tussen de 7 en 8 normaal is. Hij kreeg diverse bloedtransfusies en het peil steeg en de klachten vermiderden aanzienlijk. Maar het peil daalde weer, weer een transfusie en er werd een darmonderzoek gedaan. Het bleek dat hij wat uitstulpingen had aan de dikke darm en ze konden zien dat hij daar ook wat gebloed had, maar dat was nu gestopt. Dus ze zouden weer beginnen met de bloedverdunners en als zijn peil dan goed bleef mocht hij naar huis. Maar het peil bleef niet goed, weer een transfusie en een tweede darmonderzoek. Een video camera endoscopie heet het geloof ik. Waarbij hij een capsule inslikt met een minicamera die om de zoveel seconden een beeld doorgeeft waarbij ze dan heel nauwkeurig kunnen zien of er ergens iets aan de hand is. De uislag hiervan krijgen we op z’n vroegst maandag.
In de tussentijd hobbelen we dus van en naar het ziekenhuis. Elke dag gaat mijn schoonmoeder 1x op en neer en daarbij heeft ze een chauffeur nodig. Vaak ben ik dat omdat Ardie en zijn broer nu eenmaal werktijden hebben die niet stroken met de ziekenhuisbezoeken, maar gelukkig zijn er ook diverse (schoon)broers en (schoon)zussen die bereid zijn in te springen als ik niet kan. Nu is mam altijd wel wat in de war als pap in het ziekenhuis ligt, maar deze keer is het voor mijn gevoel echt erger. Of dit al langer zo erg is weet ik niet maar ik heb het vermoeden dat het ten gevolge van haar herseninfarct jaren geleden is. Misschien iets als vasculaire dementie of iets in die richting. Dit is nog niet onderzocht en op dit moment zeg ik er ook niets over. Mijn schoonouders hebben wel wat anders aan hun hoofd. Maar zoals ik al zei, ik wist dat ze heel vergeetachtig was en dat dit erger was onder stress maar zoals nu heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Alles wat belangrijk is (wat ze mee moet nemen, op welke kamer pap ligt, wanneer er nieuws komt, hoe laat ik haar ophaal) moet ik op een briefje schrijven wat ik op de kamertafel leg, zodat ze iets heeft om op terug te vallen. En dan nog belt ze vaak een paar keer per dag omdat ze het even niet meer weet. Het raakt, behoorlijk. Wie doet het geen pijn om zijn/haar ouders zo te zien worstelen? Dat gun je ze toch niet?
Dus gisteren, toen ik weer afscheid nam plopten de woorden van de titel in mijn hoofd. Moederdag… dag moeder. Want gevoelsmatig neem ik elke keer iets meer afscheid van haar. Van de vrouw waar ik zoveel van leerde, die ons samen met pap zoveel heeft geholpen in onze beginjaren als stel. Die elke keer als ik even behoefte had aan een praatje met pap in de auto sprong en kwam. Die elke klus die er maar was oppakte. Die meer dan eens als verrassing ons hele huis opruimde en schoonmaakte en terwijl pap allerlei klusjes deed zodat wij in een heerlijk schoon en fris huis thuiskwamen. Kortom… die er altijd was (altijd samen met pap) als we ze nodig hadden. Natuurlijk is dat al jaren niet meer zo, maar gisteren trof het me even diep.

Ardie’s ouders bij het jaarlijks etentje (paar jaar geleden) ter ere van hun verjaadagen en vader- en moederdag

Moederdag… dag moeder, dag mam

Liefs,
Harriëtte

Commentaren op: "Moederdag – Dag moeder" (2)

  1. Tarut … Lopen er zomaar tranen over mijn wangen.. Snap er niks van..
    Dikke kuszzz voor jou, voor jullie …
    En sterkte… Het zijn zware tijden. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Tagwolk

%d bloggers liken dit: