Op weg naar mezelf

Dit verhaal wilde ik al een tijdje neertikken. Maar omdat het zo hectisch was de laatste tijd heb ik het even laten sudderen. Hij verdient het dat ik het verhaal in alle rust vanuit mijn gevoel vertel. Vandaar dat ik gewacht heb tot ik vakantie had zodat ik er echt even voor kon gaan zitten en de woorden zo uit me stroomden.

Bert 1947 – 2018

Het was ergens in september vorig jaar toen ik hem leerde kennen tijdens een van mijn eerste lessen bij de djembégroep van TonToon. Een opvallende verschijning door zijn stralende lach (wat je deed herinneren aan de zorgeloze oprechte lach van een kind) en zijn plezier in het leven.
Hij was inmiddels de zeventig gepasseerd maar als je me gezegd had dat hij eind vijftig, begin zestig was, had ik het ook geloofd.
Vanaf de eerste glimlach die we wisselenden voelde ik een klik met hem zoals je dat soms hebt met mensen. Iets vertrouwds, alsof je elkaar al Godweet hoe lang kent, terwijl het de allereerste ontmoeting (in dit leven dan) is.

Hij was dus gepensioneerd en had jarenlang als zelfstandige in de grafische wereld gewerkt. Wat hij hobbymatig of als vriendendienst nog wel eens deed. Verder bleek hij muzikant te zijn, violist om precies te zijn en speelde in het Symfonie-orkest Helmond-Venray maar hij was vooral een levensgenieter pur sang.
Bovendien bleek hij een groot interesse in spiritualiteit te hebben, deed enthousiast aan Biodanza en stond open voor zo’n beetje alles. Kortom…. raakvlakken dat het rammelde 😉

Ik hoorde dat hij welgeteld een straat verder woonde en hij een kleine uitdaging had om bij de les te komen. Hij spijkerde nl. vooraf aan de djembéles de vrouw van onze djembéleraar wat bij in de vioolmuziek maar op de fiets met zowel een viool én een djembé is vragen om ongelukken. Tja, toen was het voor mij snel duidelijk. Kleine moeite om hem een uurtje eerder op te pikken voor de les (ik was toch altijd veel te vroeg) en de tussenliggende tijd kon ik dan mooi wijden aan mijn nieuwe hobby haken. Natuurlijk kan dat thuis ook maar daar zie ik ook altijd wel weer werk liggen waardoor ik vaak toch aan het rommelen blijf. Nu kon ik mooi het weekend inluiden met even een rustig uurtje haken, met vioolmuziek op de achtergrond en verder helemaal niets. Win-win in mijn ogen en gelukkig nam hij het aanbod aan.
Hierdoor leerden we elkaar al snel wat beter kennen en ontstond er een leuke vriendschap.
We kletsten honderuit, kwamen eigenlijk nooit uitgesproken als we elkaar zagen (we liepen niet elkaars deur plat) en tegelijkertijd konden we ook prima stil zijn met onze eigen gedachten. Zoals ik dat in feite met al mijn vriend(inn)en heb. Bert praatte graag en ik luisterde graag naar zijn verhalen. Maar andersom was er ook een oprechte interesse en alle ruimte.

Omdat hij een klein inkomen had was hij erg goed in het voluit leven met weinig middelen. Met Groupon aanbiedingen, ruilhandel en dat soort dingen genoot hij volop van het leven op een manier waarop veel mensen met bakken vol geld jaloers op kunnen en zullen zijn.
Zo kwam ook ‘mijn’ Reiki regelmatig ter sprake en bleek hij dit heel interessant te vinden maar ook hier gold dat hij geen budget had om zomaar even een behandeling te plannen. Dus bood ik hem spontaan aan om hem een volledige behandeling te geven in ruil voor een mini privé concertje. Muziek naar zijn oren zo bleek en al snel hadden we een afspraak gepland.
Zo kwam het dus dat ik op een hele gewone vrijdagmiddag, ergens in het afgelopen jaar een prachtig privé concert kreeg. Hij speelde een paar nummers (geweldig) en ik gaf hem een behandeling. Beide genoten we volop van de middag en elkaars gezelschap.

In april dit jaar vertrok hij met een campertje in zijn eentje naar Frankrijk. Een wens die al langer bij hem sluimerde en die hij nu waar ging maken. Even een tijdlang rondtoeren door een land waar hij veel van hield en waar hij als ik me goed herinner, ook gewoond heeft. Dat was ook een van de dingen die ik zo mooi vond met hem. Hoe vaak ik ook met hem praatte, elk gesprek ontdekte ik wel weer iets uit zijn rijke geschiedenis wat ik nog niet wist, het was niet voor niets dat ik zo graag naar hem luisterde.
Begin april hadden we onze laatste gezamenlijke djembéles voor zijn reis. Ik wenste hem ’s avonds toen ik hem thuisbracht een geweldige tijd in Frankrijk en wist dat ik hem ging missen tijdens de komende lessen.

Nadat we af en toe een mooi berichtje van hem ontvingen van een mooi landschap of heerlijk eten, kregen we een paar weken later het bericht dat hij eerder dan gepland teruggekomen was. Hij had een maagbloeding gehad en lag in het ziekenhuis (mijn ziekenhuis). Ik kreeg een knoop in mijn maag, het zat me helemaal niet lekker dus appte ik hem om te vragen of hij het leuk vond als ik een keer langs zou komen, wat hij hartelijk bevestigde. Dat bezoekje liet helaas nog een tijd op zich wachten omdat al snel bleek dat het helemaal niet goed zat. Hij bleek slokdarmkanker te hebben en zoals ik tussen de regels door hoorde ook uitzaaiingen maar daar liet er niet veel over los. Hij wilde vooral het leven omarmen en ging de strijd aan. Dat was duidelijk toen ik hem eindelijk wel op kon zoeken op 20 april. We hadden zoals altijd, misschien nog wel meer dan eerder geweldige gesprekken. Emoties kwamen en gingen, hij vertelde hoe dankbaar hij was voor zijn vriendin die hem geweldig bij stond, vertelde over zijn dochter en haar gezin waar hij zielsveel van hield, en verder lachten we veel en genoten van elkaars gezelschap. Veel te snel was het weer tijd om te gaan (ik was tenslotte aan het werk en hij was moe) en namen we afscheid. Veel meer dan wat ik hierboven typte had hij niet verteld over zijn ziek zijn, behalve dat hij er vertrouwen in had en er voor ging. Daar was ik natuurlijk blij mee maar mijn gevoel zei me ook dat het helemaal niet goed zat. Dus ik liep meteen door naar de stilteruimte van het ziekenhuis en brandde daar een kaarsje voor hem.

Die dag bleek de laatste dag dat we face to face met elkaar spraken. Ik appte wel maar hoorde alleen begin mei, de dag dat hij thuis was gekomen uit het ziekenhuis wat van hem. Hij gaf aan dat hij het leuk vond als ik nog een langs kwam maar telkens daarna als ik appte zag ik dat de berichten wel gelezen werden maar kwamen er geen reacties meer. Ik stelde me zo voor dat hij een grote vrienden en kennissenkring had en waarschijnlijk heel veel berichtjes kreeg dus kon ik me voorstellen dat telkens iedereen antwoorden erg vermoeiend zou kunnen zijn dus probeerde ik ook niet te drammen.
Kort daarna zag ik hem lopen met zijn vriendin (ik zat in de auto) en ik schrok van wat ik zag. Hij was erg oud geworden in die paar weken en moest ondersteund worden door haar. Dus ik realiseerde me dat het heel snel ging en echt niet goed zat. Ik vermoedde daarom dat zijn naasten er voor kozen zuinig te zijn met de tijd die hij nog had en ik om die reden niets meer hoorde. Niet leuk maar ik begreep en respecteerde het wel. Ik weet tenslotte verdomde goed hoe het is om afscheid te moeten nemen van iemand waar je zielsveel van houdt.

Dinsdag 26 juni lag ik zoals altijd na de repetitie met mijn koor, laat in bed. Omdat ik altijd na zo’n avond even moet landden lag ik nog even wat berichtjes op Facebook te bekijken. Net op het moment dat ik mijn telefoon weg wilde leggen om te gaan slapen kwam er een appje van onze djembeleraar binnen met de mededeling dat Bert 2,5 week daarvoor was overleden en 1,5 week geleden was begraven. Het kwam als een mokerslag ook al had ik het aan zien komen. Stom is dat he. Je weet ergens dat het komt en als het er dan is ben je evenzogoed van het padje.
Aan de ene kant voelde ik me intens verdrietig en aan de andere kant was ik blij dat hij niet lang heeft hoeven lijden. Als er dan toch niets meer aan te doen is dan kan het ook maar beter niet te lang duren denk ik dan. Hoe moeilijk ook voor de nabestaanden. Maar wat me vooral bezig hield was het feit dat we geen kans meer hadden gehad om afscheid van elkaar te nemen. Ik had hem heel erg graag laten weten dat ondanks dat we elkaar maar zo kort kenden, hij een diepe indruk achterliet. Die kans was voorbij, en daar worstelde ik mee merkte ik.

Toon, onze leraar, was ook in shock, vandaar het late appje. En al snel was er het idee van een vriendin van hem om een alternatieve afscheidsviering te houden met mensen die hem in hun hart gesloten hadden van de djembégroep, de Biodanza groep en in feite voor iedereen die er aan wilde deelnemen. We spraken die zondag (1 juli) af in het Odapark. Dus ja, ondanks dat ik die dag een logee had wilde ik deelnemen, logee moest dan maar gewoon mee 😉

Dus op die prachtige, stralende zondag (passend weer voor hem) zaten we daar met een mooi groepje mensen om herinneringen te delen en met elkaar voor ons gevoel een waardig afscheid te vieren. Toon speelde het stuk wat hij ook bij de afscheidsviering van zijn vader had gespeeld waarbij wij diverse ondersteunende partijen speelden (heel indrukwekkend). Iemand van de Biodanza had een gedicht geschreven wat ze opdroeg en we dansten in de zon op blote voeten in het zand. Hij was er voor mijn gevoel absoluut bij en lachte zijn stralende, brede, oprechte lach. Het was mooi, bijzonder en treffend. AL had ik dit afscheid liever veel, heel veel jaren later pas gehad.

Ergens in de dagen na het bericht dat hij was overleden schreef ik onderstaand gedicht. Kreeg mijn gevoel woorden en nam ik op mijn eigen manier afscheid van hem.

Lieve Bert,

Ik kende je eigenlijk nog maar kort dit leven
Toch voelde ons contact heel vertrouwd
Dus al was onze band nog niet zo oud
In mijn gedachten zul je nog geregeld rondzweven

Een oude, wijze man wellicht zo op het oog
Vanuit ’t hart nog altijd speels en levendig als een kind
Midden in het leven, met je hoofd fier in de wind
Nam je elke hindernis zoals hij kwam, al was hij nog zo hoog

Maar nu moeten we je loslaten, al doet dat behoorlijk pijn
Je mag naar het licht, het is mooi geweest
Dank mooi, lief, eerlijk mens, het was met jou een feest
En ik weet, een deel van jou zal altijd bij ons zijn

Want zo’n mooie ziel zal nooit volledig vervagen
Ooit zullen we elkaar dus weer ontmoeten
Ons dan lachend, als vanouds hartelijk begroeten
En leken de tussenliggende jaren slecht enkele dagen

Het ga je goed lieve Bert, tot ooit.

Veel liefs,
Harriëtte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Tagwolk

%d bloggers liken dit: