Op weg naar mezelf

Archief voor de ‘Lifestyle’ Categorie

Halfjaarlijkse controle en zo

Zoals ik in mijn vorige blog schreef had ik midden oktober weer een controleafspraak in Eindhoven. De zgn. haljaarlijkse controle als ik me niet vergis. Nu maakte ik me er niet bepaald druk om zoals jullie al konden lezen, ik voelde me prima, het ging lekker dus er konden hooguit wat bloedwaardes uit zijn gekomen die misschien voor verbetering vatbaar waren. No worries.

Eigenlijk was het enige stresspunt die dag op tijd komen. En dat bleek nog niet mee te vallen. Tot 2x toe werd ik omgeleid door een vrij ernstig ongeval met 2 vrachtwagens in Deurne waardoor ik 5 min voor mijn afspraak mijn auto parkeerde en mijn zo erg verlangde cappuccino van de espressobar op mijn buik kon schrijven aangezien ik inmiddels ook heel dringend naar het toilet moest.
2 min voor mijn afspraak stond ik aan de balie en ik heb amper door kunnen ademen voordat ik naar binnen kon voor mijn eerste afspraak bij de PA.

Eigenlijk valt er niet veel te melden buiten dat mijn ijzergehalte te laag was. Die zat op 3.2 terwijl 7 de ondergrens is en de voorkeur op 10 of meer geloof ik. Dat moet ik dus even in de gaten houden. Binnenkort nog een keer bloed prikken om te kijken of het al beter is en proberen er met voeding wat aan te doen. Omdat ik me niet moe voel (niet meer dan te verwachten met de lange dagen en vele uren die ik momenteel maak op het werk), vonden we het allebei nog niet nodig om aan de medicatie te gaan. Vooral omdat ik altijd het gevoel heb dat die tabletten weinig doen behalve opstiperen…grijns.

Ook de fysiotherapeut was heel tevreden, mijn conditie is sterk verbeterd en mijn spiermassa is gegroeid sinds de eerste meting bij de intake. Meer dan een ga zo door had die dus net te melden en eigenlijk gold hetzelfde voor de diëtiste.

Dik tevreden liep ik het ziekenhuis weer uit, op weg naar mijn eigen ziekenhuis om als een haasje aan het werk te gaan. Heel tevreden, en heel nieuwsgierig naar het verdere verloop. Nu na een half jaar is de grootste snelheid qua afvallen er wel uit. Nu komen de momenten van langer stilstaan en mondjesmaat afvallen Wat ik nog wat probeer te rekken door juist nu het sporten wat te intensiveren. We zullen zien. Tevreden over de resultaten ben ik zoals ik al zo vaak schreef al lang. Zolang mijn knieën meewerken en mijn lijf blij is, ben ik dat ook.

Wat dat laatste betreft heb ik Ardie laatst wel flink laten schrikken. We hadden even daarvoor gegeten, best goed voor mijn doen ook. Toen ik ineens een heel beklemmend gevoel kreeg vlak onder mijn borsten. Ik herkende dit gevoel niet en merkte dat het niet wilde zakken. Dus ondanks dat het anders voelde dan normaal (nou ja, overkomt me tegenwoordig niet meer) als ik te veel gegeten heb, liep ik toch maar naar het toilet om te proberen iets over te geven. Op de momenten dat je te veel gegeten hebt na een maagverkleining geeft dat letterlijk en figuurlijk ruimte. Helaas deze keer niet, het beklemmende gevoel nam juist toe. Inmiddels kon ik niet meer fatsoenlijk doorademen en ijsbeerde ik door de kamer, niet de rust om even te gaan zitten zo vervelend voelde het.
Inmiddels maakte Ardie zich echt zorgen dus belde hij de huisartsenpost. Die eenmaal aan de lijn ging het snel. De triagiste wilde mij spreken en ondanks dat ik niet goed uit mijn woorden kwam, was het haar heel snel duidelijk dat het niet lekker ging. Ze was mijn gegevens aan het opnemen toen zij en ik merkte dat het ademen ineens weer wat beter ging. Maar gezien de overige klachten die ik beschreven had (tintelingen in arm en schouder, beklemmend gevoel op de borst, pijn die doortrok naar de rug)… tja, wilde ze me toch wel graag even zien. Wat ik ook heel goed begrijp, ben niet op mijn kop gevallen, alle symptomen kunnen nl. naar een hartinfarct wijzen, dan nemen ze echt geen risico. Dus of ik zelf kon komen met Ardie (ja graag, dan gaat het tenminste snel, ik voelde me al bezwaard omdat ik het gevoel had voor niets hun tijd in beslag te nemen).
De dienstdoende arts was een leuke jonge gast, die me meteen duidelijk maakte dat het juist goed was dat we gebeld hadden en dat het heel terecht was dat ik even gecheckt werd. Uiteindelijk werd het zelfs hilarisch omdat ze de band van de bloeddrukmeter met mensen met een bovengemiddelde bovenarm niet konden vinden. De halve post is er volgens mij voor op de kop gezet waarbij hij concludeerde “zie je wel dat het goed is dat je gekomen bent, nu weten we tenminste weer waar hij ligt” (toen hij eenmaal gevonden was)… hahhahah.

Mijn bloeddruk was zoals altijd perfecto (111-70), mijn pols relaxt (60), geen rare geluiden in hart long gebied en alleen de plek waar het zo benauwd voelde was nog wat gevoelig bij het onderzoek, wat niet raar is.
Uiteindelijk kwamen Ardie en ik tot de conclusie dat het gas van het prik wat ik misschien iets te kort voor het eten gedronken had wel eens de boosdoender kon zijn, aangezien gas niet meer in de uitsparing van mijn maag kan ophopen aangezien die weggesneden is. Klonk aannemelijk vond ook de arts dus gerustgesteld konden we weer naar huis. Al gaf de arts wel aan dat het ook nog op galstenen zou kunnen wijzen.

Tot nu toe heb ik nog 2x een soortgelijk (maar korter van duur) gevoel gehad. 1x thuis vlak na die eerste keer en afgelopen week op het werk. Gelukkig toen ook niet zo lang als de eerste keer, maar wel vervelend. Toch maar even in de gaten houden. Misschien hoort het allemaal wel bij elkaar, de iets afwijkende waardes, de krampen (bijna standaard) ’s morgens in mijn kuiten en dit gevoel wat soms even de kop op steekt.
Zoals ik al schreef. Ik maak me er totaal geen zorgen om. Het is puur iets om even in de gaten te houden. Vooral om zeker te zijn dat een van mijn
organen niet te kort komt door de beperkte voedsel inname. Dat mijn lijf af en toe even kraakt is niet gek. Ik ben EN geen 25 meer, en de afgelopen 47 jaar heeft mijn overgewicht waarschijnlijk op bepaalde fronten mijn lijf ook wel letterlijk en figuurlijk in de weg gezeten. Dat heb ik nooit voor waar aan willen nemen, maar inmiddels durf ik ook dat mee te nemen in mijn overwegingen. Ik blijf wel flink ageren tegen die hedendaagse manier van meten, alsof mensen in een standaard passen. Ik ben geen standaard maat en zal het nooit worden, net zoals 80 % van de wereldbevolking wat dat betreft. Een een stevig mens wat gezond leeft en beweegt is voor mijn gevoel een stuk gezonder dan een slank mens wat bv. de hele dag zit, volop vette hap naar binnen slaat en niets doet aan beweging. Slank is niet automatisch gezond net zo min als dat dik automatisch ongezond is.
Het enige wat ik inmiddels wel aanneem is dat dat het overtollige vet rondom mijn organen, wat er ongetwijfeld heeft gezeten en voor een deel nog zit, mijn lijf geen goed heeft gedaan. En de afvalstoffen die het afgelopen half jaar vrijkomen doordat de vetcellen geleegd worden door deze afvalperiode, tja, dat is natuurlijk ook best pittig voor lijf en leden. Ik vraag dus best veel van mijn lijf en ben hartstikke trots op haar dat ze desondanks zo vrolijk verder huppelt door het leven.

Veel liefs,
Harriëtte

Lente

Ja, het is lente zo lijkt het. De tekenen waren al daar. Kwetterende vogeltjes buiten, ’s morgens weer licht als we naar het werk rijden, struiken in de knop, soms zelfs al in de bloei en ga zo maar door. De natuur ontwaakt!

Maar blijkbaar… blijkbaar is het ook lente IN mij.

Eerst maar de uitkomst van mijn gesprek voor “project definition of curves”, voor iedereen die het gemist heeft. Want jawel…; ik zit in de selectie! Whoehoe! Potdikkie wat voelt dat lekker 🙂 Binnenkort hoor ik meer over data voor een fotoshoot e.d. Tegen de tijd dat er iets nieuws te melden is, of ik iets concreets kan laten zien, laat ik het jullie weten.

Maar er is meer. De omslag qua manier van eten die ik een tijd geleden in overleg met Dave doorvoerde (meer volgens de richtlijnen van de voedselzandloper, en meer volgens de oermens) lijkt vruchten af te werpen. Ik werd in de loop van afgelopen weken al voorzichtig positief, maar durfde nog niet echt toe te geven aan het gevoel, bang voor een teleurstelling gisteren bij het wegen bij Dave. Maar blijkbaar zit ik ook hiermee weer op de goede weg want het resultaat mag er wat mij betreft zijn: – 1,8 kg! Yes! Eindelijk.. Enne…. wel even heel eerlijk, ik zit nu dus zo’n beetje op hetzelfde niveau als vorig jaar rond deze tijd. ‘Damage repair’ dus in feite 😉

Happy

Hoe dan ook. Dit was echt een opsteker. Een positieve stimulans. En in eerste instantie wilden we dan ook op dezelfde voet verder gaan. Maar…. Dave en ik gaan iets uittesten. Aankomende 2 weken ga ik echt ‘op dieet’. Ga ik de koolhydraatrijke producten die ik nu nog gebruik, vervangen door eiwitrijke producten (ja supplementen). Niet dat ik nu ineens ‘kunstmatig’ aan de slag ga, we zijn vooral aan het zoeken naar vervangende producten voor de lastige situaties (zoals die kip-kerrie bv) zodat uiteindelijk het ‘dieet-gevoel’ verdwijnt, en ik resultaat blijf boeken. Of in elk geval, zoals Dave het zo mooi zegt; om het ‘meetbaar’ te maken.

Eigenlijk is bovenstaand verhaal best tegenstrijdig. Het stuk m.b.t. het project geeft weer dat ik oprecht tevreden ben met mijn looks, mezelf ben gaan accepteren, sterker nog, van mezelf ben gaan houden. En tegelijkertijd wil ik afvallen. Nu weten jullie dat ik vooral wil afvallen voor mijn gezondheid, meer kilo’s bij me dragen is en blijft een belasting voor mijn gewrichten, of ik dat nu leuk vind of niet. Dave en ik hebben het er ook al vaker over gehad of juist mijn zelfacceptatie, mij niet ook blokkeerde m.b.t. afvallen. En wie weet, misschien op onbewust vlak wel. Want eerlijk is eerlijk, het dik zijn brengt me ergens ook wel iets. Ik kreeg in het verleden vaak complimenten over hoe knap men het vond dat ik deed wat ik deed (zingen, dansen, mezelf profileren) ondanks mijn (netjes gezegd) gewicht/uiterlijk. Blijkbaar is het voor iemand met een (of heel wat) maatje meer, heel bijzonder om te doen. En heel misschien, ergens in die donkere spelonken van mijn onderbewustzijn, is er misschien wel een angst geweest dat die positieve aandacht wel eens over kon zijn als ik een ‘normaal’ postuur zou hebben. Gisteren in het gesprek met Dave kwam ik echter resoluut tot de conclusie dat dat geen bal uitmaakt. Mooi zingen heeft geen donder te maken met mijn uiterlijk maar met mijn stem en hoe ik die gebruik (iets waar ik trouwens ook mee aan de slag ga met zangles, omdat ik qua stemvorming/techniek nog heel veel kan leren. Maar goed, dat is een ander verhaal). ‘Performen’ trouwens ook niet, want mijn uitstraling is mijn uitstraling. Dat is mijn innerlijk wat zichtbaar wordt aan de buitenkant. Mijn boerenverstand zegt dat die uitstraling er zelfs bij – 50 kg (das wel HEUL veel) nog steeds is. Dus…. geen excuus. Wereld… here I come!

be yourselve

En zo zijn er nog best wat dingen te melden die allemaal meehelpen met dit heerlijke gevoel. Maar dat is voor een volgende keer, dit verhaal is lang genoeg. Het zonnetje schijnt, de wereld lacht ons toe. Vooruit, van die stoel en naar buiten!

Liefs,

Hariëtte

Van race naar wandeling

Hoi lieve mensen,

Inmiddels zijn we alweer bijna twee weken verder na het afronden van het sponsortraject. En nog steeds geniet ik met enige regelmaat na.

Zoals jullie kunnen zien heb ik het blog aangepast aan de nieuwe situatie d.m.v. een nieuwe naam voor het blog en een ietwat andere layout.
Want voor Duchenne “race” ik niet meer, het is, zoals ik in van mijn vorige blogs schreef meer en meer een weg (wandeling) naar mezelf geworden. En hoe “mezelf” is? Geen idee, als ik dat wist, was ik al klaar… toch?

Op zoek naar een passend plaatje of muziek kwam ik deze rap tegen. Oké, ik heb geen gevecht met drugs, maar eten kan net zo verslavend zijn. En al met al vond ik hem mooi passen.



Dit vond ik wel een erg mooie benadering van het thema “het maakt niet uit wat een ander van je denkt, zolang je maar met jezelf door een deur kunt”

Na het afsluitingsfeestje, was ik weer vol nieuwe energie begonnen aan die weg. Inmiddels met 4x sporten in de week. Die week had ik zelfs 4 1/2 sport “moment”, doordat ik die bewuste maandagavond toch ook nog wat gedaan had (telde niet zei Dave, nou ik vind van wel… lekker puh).
Dinsdag t/m donderdag gesport zoals altijd en zaterdag ging ik voor ’t eerst met vriendin C. het bos in om daar een soort van “bootcamp” te houden.
Wat hebben we gelachen, en wat was het momenten pittig. Ik ervaarde die zaterdag wel de toegevoegde waarde van een trainer. Die “kietelt” je om net dat ene stapje meer te doen en let tegelijk op je houding en of je bewegingen op de juiste manier maakt (blessure oplopen gaat sneller dan genezen), maar dat even terzijde.
Hoe dan ook hebben we die zaterdag flink ons best hadden gedaan EN lol gehad. We gaan er een vaste afspraak op zaterdag van maken hebben we afgesproken.

Afgelopen maandag verzorgde vriendin O. voor het eerst een Zumba les, en aangezien ik bijna niets leuker vind dan dansen op lekkere muziek, en Zumba altijd op heerlijke latino muziek is, was ik van de partij. Bijna een uur lang werkten we ons in ’t zweet, en gaandeweg merkte ik wel dat het “best wel pittig” was voor mijn knie. Mijn rechterknie had nog steeds wat kuren na het ren-avontuur een paar weken geleden.
Maar goed, no pain, no gain zeggen ze dan, dus Jetje dacht “dat trekt zoals altijd wel bij”.
Nou… nee dus.

Dinsdag was er geen fitness en zat ik, net als zo’n beetje half Nederland, lekker mee te genieten met het evenement van het jaar, met een zeurende knie.
Woensdag werkte ik zo goed als het ging, met nog steeds een zeurende knie en bij de fitness die avond avonds kreeg ik er met moeite 20 min op de loopband uitgeperst. De crosstrainer moest ik na 2 min. opgeven. Ik baalde niet… nee… ik BAALDE.
Dave drukte me op ’t hart om nu echt actie te ondernemen en een fysiotherapeut op te zoeken, dus ’s avonds meteen een afspraak gemaakt.
Donderdag zeurde mijn knie nog hardnekkiger (alsof ik ‘m niet al gehoord had…), dus trok ik de stoute schoenen aan en belde een therapeut op het werk of hij heeeeeel toevallig nog een gaatje had die dag. En .. jawel, ik had mazzel, er was zowaar nog ruimte in z’n agenda!

Uiteindelijk blijkt dus dat ik mijn knie, na blessure van het rennen te weinig rust heb gegeven. De pezen aan de buitenkant van mijn knie zijn geïrriteerd en moeten wat ontzien worden. Niet dat ik niet mag bewegen maar het moet nu wel even met mate. Simpel gezegd dus voordat het echt vervelend wordt stoppen. Het euvel moet dan over een dag of 10 over zijn. En oh ja, niet vergeten, een paar keer per dag koelen.
Dit alles negeren is niet slim omdat het irritante plekje dan kan uitgroeien tot een vervelende ontsteking, en daar heb ik dus echt geen zin in.

En wie nu denkt dat ik me gisteren niet in ’t zweet gewerkt heb, think again. Trust me, Dave is ERG creatief in het bedenken van oefeningen waar je ook duchtig van gaat zweten (en daar ben ik ook oprecht blij mee), terwijl je bepaalde onderdelen van je lijf ontziet.

Foto geleend van http://www.bodystore.nl/buikspieroefeningen/buikspieroefeningen.html

Ergens wist ik dat al dat het kon. Dat leerde ik tenslotte jaren geleden al bij de taoist taichi vereniging. Daar organiseren ze al jaren een speciale “health recovery class” voor mensen die minder mobiel zijn en graag willen bewegen. En… waar ik bij de doorzetters ongelooflijke resultaten zag.
Na een beetje googelen vond ik ook nog deze site, dus er is blijkbaar ook voor de minder mobiele mensen onder ons e.e.a. te vinden om te bewegen. Zoals een overgewichtige danser laatst bij zo’n danswedstrijd op tv zei “er is geen excuus meer, iedereen kan bewegen”. Kortom… IK heb geen excuus meer om niet te bewegen.

Bijkomend voordeel?
1. Het ongemak wordt zo wat beter verdeeld over mijn hele lijf.
2. Shoppen gaat ook niet, nog goed voor de portomoniks ook nog ook…

Fijn weekend allemaal 😀

Liefs,
Harriette

Doel = Doen!

Zo, daar ben ik weer, en…. hebben jullie me gemist? :p

Zoals ik schreef in mijn laatste blog wilde ik graag meer tijd (bewust) aan mezelf besteden. En daar heb je het woordje weer… bewust…
Want schreef ik in mijn laatste blog nog dat ik wel veel met anderen bezig ben, en het daardoor vaker als werken voelt. De afgelopen weken ben ik tot het besef gekomen dat ik echt wel momenten op een dag helemaal voor mij alleen heb, maar dat ik ze tot nu toe vaak onbewust aan me voorbij liet gaan.

Want als ik op een vrije dag, op m’n gemak wakker zit te worden, kopje koffie in de hand, broodje in de oven en geen of weinig geluiden om me heen, dan is dat zo’n moment.
Of het uurtje (vaak nog langer) lekker weken in een warm bad, met of zonder telefoon/facebook, check, weer zo’n moment. Of als een halve gare helemaal los gaan op een mooi nummer wat de radio/cd speler laat horen? Met of zonder poetsdoek in m’n hand… Is dat er niet ook een?
Oh ja, nog zo’n lekkere, op weg naar werk of huis, in de auto, samen met Ardie. Vaak zijn we snel uitgepraat, we hebben dan vaak al ruim een uur samen gesport bij de bedrijfsfitness en allebei houden we van rust in de auto. Soms lig ik dan te doezelen, soms gewoon wat voor me uit te staren, eigenlijk van alles behalve me bezig houden met ’t verkeer. En ja, dat is vaak dus ook een heerlijk “me” moment.
Maar ook op die momenten dat ik met en voor een ander bezig ben. Als ik heel eerlijk ben haal ik daar ook veel uit. Het gevoel iets te doen wat een ander helpt geeft mij tenminste altijd een goed gevoel, mits… ik het oprecht doe en er niet moeilijk over ga denken. Dit filmpje kwam ik de laatste tijd vaker tegen en geeft mooi weer wat voor prachtig sneeuwbaleffect het helpen van een ander kan hebben, en…. dat je daarmee jezelf in feite ook iets moois geeft.

Afgelopen weken kwam ik dus tot het besef dat ik eigenlijk iedere dag wel zo “mijn” momenten heb, maar dat ik me er vaak niet van bewust ben. En dus eigenlijk een kans aan mijn neus voorbij laat gaan om er van te genieten. Vaak ben ik (zoals zovelen van ons) bezig met wat er nog allemaal “moet” (dus toekomst) of wat is gebeurt die dag/week/wanneer dan ook (dus verleden), waardoor het moment voorbij gaat (het nu) zonder er bewust van te zijn.

Alles wat ik hierboven beschrijf heb ik vast al eens vaker gezegd, of in elk geval besproken in in van mijn vele opleidingsmomenten. Weten doe ik het allemaal als de beste. Zoals jullie vast weten is tussen iets weten/beseffen en iets ook daadwerkelijk doen niet altijd hetzelfde.

Wat me brengt tot een quote van Dave die hij heel treffend tegenwoordig gebruikt: Doel = Doen!
Kortom, wil IK iets bereiken dan zal IK het ook moeten doen.

En in feite is daarmee alles gezegd. Ik kan hier een blog vol schrijven met al mijn voornemens en inzichten. Het is echter zondag. En op zondag krijgt Poemel een verse kooi en ik heb met Dave afgesproken mijn derde sportmoment deze week te nemen, dus strakjes met de benenwagen naar Merselo lopen (al verheug ik me daar dankzij de koude wind absoluut niet op). En dan heb ik mezelf nog een heerlijk bad beloofd ergens vandaag.
Kortom, volop mogelijkheden om vandaag te genieten van een aantal momenten, als ik me er maar van bewust ben op dat moment.

Twee doelen van vandaag heb ik al bereikt:
1. Lekker relaxed een gezond ontbijt maken en er van genieten
2. Een blog schrijven

Op naar de andere doelen van vandaag!

Liefs
Harriette

De volgende stap

Het is weer een tijdje stil geweest, I know.
Tja, ik schrijf alleen als ik ook het gevoel heb wat zinnigs te kunnen schrijven, en…. ik daar ook rustig de tijd voor kan nemen 😉

Ik merk aan mezelf dat ik het sponsorjaar (oke… een jaar en een beetje) echt voor mezelf aan het afronden ben. Het is goed zo. Het voelt heel sterk alsof ik klaar ben voor een volgende stap.
Was het sponsortraject rondom de vrienden van Tijs afgelopen jaar een goede extra stimulans in moeilijke momenten, nu kijk ik er echt naar uit om het helemaal voor mezelf te doen.
Met die kanttekening dat er wel een hele trouwe sponsor is die besloten heeft te blijven sponsoren. Natuurlijk ben ik daar hartstikke blij om, de stichting blijf ik tenslotte een heel warm hart toedragen.

Wat me de laatste tijd meer en meer op is gaan vallen, is dat ik echt steeds meer vanuit een keuze handel. Vaak is dat de keuze om een gezonde, evenwichtige maaltijd te eten, niet te laat ’s avonds, liever vers gemaakt dan afhaal, soms een vette hap maar dan wel heel bewust, zelden gebak op ’t werk en bij familie verjaardagen liefst een “snibbeltje voor de lekker” en natuurlijk niet te vergeten, met enige regelmaat sporten.

Ik heb heus niet altijd zin om die verstandige keuzes te maken, om 3x per week mijn sporttas uit de kast te pakken na dik 9 uur werken, om me dan nog even helemaal te geven, om iedere dag weer bewust met eten en alles eromheen (en dan m.n. het emotionele stuk) bezig te zijn. Echt niet. Maar toch doe ik het wel meer en meer, ook als ik er eigenlijk even geen zin in heb.
En af en toe kies ik dan ook met een heel relaxed en lekker gevoel de minder verstandige variant. En dat voelt dan ook helemaal prima!

Afgelopen week tijdens een gesprek met Dave, kreeg ik weer een een helder moment. Dat heb ik vaak als ik met hem praat, en dat heb ik hem dan ook gezegd. Hij vroeg me nl. op een gegeven moment wat ik nog van hem verwachtte, wat zijn toegevoegde waarde voor mij was.
En ergens in dat gesprek kwam ik er op terug. Ik zei hem toen dat ik heel vaak tijdens onze gesprekken van die heldere momenten heb. Dat ik ineens weet waarom ik iets wil, of doe. Krijg ik inzichten in mijn eigen handel en wandel. Waarschijnlijk omdat ik er heel bewust voor kies om naar hem te gaan, om even een half uurtje echt helemaal voor mezelf te hebben, waar het alleen maar over mij gaat en wat ik wil.
Dan is er ook de rust om de wat lastigere vragen in ’t leven aan te vliegen en er goed over na te denken, of om een vraag (Dave stelt echt hele goede vragen) goed te laten bezinken. En dan komt er ook vanzelf een antwoordt. Het was een heel mooi moment, zowel voor hem als voor mij.

En… dat gesprek leerde me twee dingen:
1. Dave is echt een goede keuze geweest als coach.
2. Het wordt tijd dat ik wat meer tijd op een dag inruim voor mezelf, al is het maar even een stuk lopen, een bad (zonder leesboekje), een meditatie of wat dan ook. Iedere dag een momentje al is ’t maar een kwartier, waarin ik even helemaal terugga naar mezelf en wat ik wil en hoe ik dat wil doen, lijkt me een goed idee.

Wat mooi om te horen was dat Dave kon zien en voelen dat wat ik zei oprecht was. Toen ik net bij hem kwam lachte ik nog veel weg. Nu is die lach er wel even maar meer om te laten zien dat ik iets herken, en daarna komt het stukje eruit. Eerlijk, met emotie, vanuit m’n gevoel. Blijkbaar heb ik toch wel wat stapjes gezet 😉
Grappig ook dat die avond ervoor een vriendin van me nog tegen me gezegd had dat ik een stukje mysterieus ben. Ze kent me goed, maar heeft ’t idee dat ze nog steeds niet alles van me te zien krijgt. En ik denk dat ze wel gelijk heeft. Aan de ene kant ben ik een heel open mens maar aan de andere kant zijn er onderwerpen die ik niet snel en niet met veel mensen zal delen. Een deel van mezelf laat ik niet snel zien, alleen aan de mensen die dat vertrouwen verdiend hebben en op ’t moment dat ik daar klaar voor ben.
Is dat erg? Nee… vind ik niet. Maar het leert me wel dat ik niet het open boek ben wat ik lang dacht te zijn….

Afgelopen week belandde ik in de lappenmand. Ik moest steeds heftiger hoesten. Mijn longen deden pijn, ik had geen trek (grote zeldzaamheid) en slapen lukte ook niet best.
Wel heb ik gewoon gewerkt, heb zelfs een paar hele productieve dagen gehad door de relatieve rust op ’t werk, maar een aantal collega’s vroegen zich af wat ik kwam doen. Dus vandaag toch maar even naar de huisarts.
Er zit nog geen ontsteking maar ze hoorde wel geluidjes die niet erger moeten worden, volgende week dus terug en aan de ventolin.
Maar goed, dat is eigenlijk maar bijzaak. Doordat ik het zo aan m’n longen had kwam er dus van sporten niets, ik had niet eens de puf. (Als ik dan ’t onderwerp spiritueel aanvlieg staan je longen voor ruimte…. mijn ruimte of ’t ontbreken daarvan….I rest my case).
Donderdag ben ik toch even naar Dave gelopen om even een afspraak te verzetten en we raakten aan de praat. En ja hoor, er kwam weer zo’n moment.

We hadden het erover dat er qua voeding toch nog wel een winst te halen is. We halen toch nog redelijk vaak iets aan eten als Ardie geen zin heeft om te koken en tja, dat is vaak nu eenmaal geen gezonde keuze. Het treft dus dat Ardie de volgende keer meegaat naar Dave, kunnen we het er samen over hebben. Ook dat is een volgende stap.
Wat ik bv. ook vaak merk is dat als ik een bewuste keuze maak bij bv. een traktatie, om niet mee te doen, maar mijn stuk fruit daarvoor te bewaren, er vaak mensen zijn die dan zeggen dat ze dat eigenlijk ook zouden moeten doen. Ze krijgen dus blijkbaar een schuldgevoel als ze mij een gezonde keuze zien maken. Waarom denk ik dan?!
Iedereen maakt zijn of haar keuze. Niemand is aan mij verantwoording schuldig of ze een stuk taart nemen, van mij part al eten ze het halve ding op. Leven en laten leven.
Als ik iets niet snel zal doen is mensen daar op aankijken. Ik weet hoe vervelend dat is, want geloof me, ik wordt altijd wel door iemand aangekeken als ik een frietje op de hand durf te nemen of in de zomer ergens eens een lekker ijsje neem. Dat maakte ook dat ik vroeger veel liever thuis iets nam omdat ik er dan niet op afgerekend werd. M.a.w. die bestraffende blikken werken het stiekem eten lekker in de hand.
Tegenwoordig maak ik naar zo’n mensen een denkbeeldige middelvinger (ik hoop tenminste dat ik het nooit onbewust ook doe) en geniet van dat wat ik heb. Dan ga ik toch geen anderen vertellen wat ze moeten doen!

Maar het belangrijkste moment was toch wel toen we het op die afhaal maaltijden hadden en Ardie’s rol in ’t geheel. Dat ik ineens een power in me op voelde borrelen en ik zei ” klopt, hulp van mijn omgeving is nodig, IK heb dat nodig, maar…. IK ben degene die het eten in m’n mond stopt, IK ben degene die de keuze maakt. Ik wil me NOOIT meer in de slachtofferrol laten drukken, daar heb ik lang genoeg in gezeten. Het is mijn lijf, mijn keuze, mijn ding”. En echt………. dat voelde zo goed en zo krachtig!

Ik ben er dus klaar voor, voor de volgende stap. Laat jaar 2 met Dave maar beginnen, ik heb er zin in!

Tagwolk