Op weg naar mezelf

Archief voor de ‘Modellenwerk’ Categorie

Fotoshoot project Definition of Curves

Zondag 13 juli was het dan eindelijk zo ver, mijn fotoshoot (de laatste in de serie) voor het project “definition of Curves”. Het kon alleen maar een fantastische dag worden, aangezien het ook de trouwdag van pap en mam was, 59 jaar geleden :-).  Omdat de shoot in Amsterdam was, en ik er om 10 uur moest zijn, vertrok ik de dag ervoor al vroeg richting Amersfoort, naar Hellen. Aan de ene kant omdat je vanuit Amersfoort nu eenmaal sneller in Amsterdam bent, maar aan de andere kant ook omdat we graag weer bij wilden kletsen en allebei wel zin hadden in een dagje ‘girly stuff’. Ik moest nog wat dingetjes doen als voorbereiding voor zondag.

Het werd een heerlijke dag met Hellen, met geweldig weer, goede gesprekken en lekker tutten. En de ochtend erna vertrok ik rond 08.15 uur richting Amsterdam. De reis verliep vlot, waarna ik een kwartiertje te vroeg me kon melden bij de studio.

De ontvangst was hartelijk, ik voelde me meteen op m’n gemak en erg welkom. En na het kennismakingrondje, waar na het delen van persoonlijke stukjes de tranen op z’n tijd vrij konden stromen, was het gevoel van ‘samen flikken we dit’ compleet.

We gingen snel aan de slag. Er moest nog veel gebeuren. Ik mocht als eerste bij de visagiste gaan zitten, en vrolijk babbelend ging ze aan de slag. Ik vond het geweldig en had meteen alle vertrouwen er in dat ze er wat moois van zou maken. Toen ik echter na een tijdje in de spiegel keek moest ik nog een keer kijken. Was ik dat?! In overleg met de styliste werd beslist wat ze met mijn haar gingen doen. En ik voelde me volkomen veilig om het volledig uit handen te geven, ondanks dat wij als modellen absoluut konden aangeven wat wij wilden. Ik vond het juist leuk om het nu eens helemaal uit handen te geven en te ontdekken wat er dan ontstaat. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad!

Het kapsel werd een stoer model, met mijn haren uit mijn gezicht (dat was nl. veilig en vertrouwd), strak naar achteren met flink wat gel, en dan een stoer ‘kuifje’ in het midden. Ik vond het meteen geweldig, HEEL anders dan wat ik gewend ben maar ik vond het zo goed staan! Veel stoerder als wat ik normaal gesproken heb maar wel perfect passend bij wie ik ben.

Daarna was het ook al mijn beurt om voor de camera te gaan. In badpak. Een badpak met jurkje, van Nicky’s lingerie. Ook weer totaal anders dan wat ik normaal draag. En ja, het was best vreemd om zo voor de camera te staan. Je geeft jezelf eigenlijk volledig bloot. Normaal gesproken sta ik op het podium toch in een of andere rol, ondanks dat ik mezelf volledig in de muziek leg die ik zing. Ik besefte ook donders goed dat deze foto’s straks het ‘world wide web’ opgaan, en daar ook vast veel mensen wat van gaan vinden. Maar door alle warmte en oprechte tips van het team om me heen, ging het toch snel vlotjes. Zeker nadat ik even helemaal los mocht en ik, om weer even helemaal bij mezelf uit te komen een stukje van ‘this little light’ kon zingen, en niet te vergeten een stukje ‘Betty Boop’ imitatie los liet.

Eigenlijk vond ik het jammer dat het al zo snel voorbij was, maar tegelijkertijd was ik ook stiknieuwsgierig hoe de andere twee dames tevoorschijn zouden komen en naar wat zij zouden laten zien. Nou…. wauw! Ik zag voor mijn ogen een ietwat verlegen meisje transformeren in een diva, met een uitstraling van een professioneel model. Zo gaaf om te zien! En de andere dame, nou echt, ik had het acuut geloofd als je tegen me gezegd had dat dit dagelijkse kost voor haar was. Ze stond volledig zelfverzekerd in een bikini. En pas later bleek dat dit voor haar ook een flinke stap verder was dan wat ze gewend was. Zo on-ge-loof-lijk gaaf!

Veel te snel naar mijn zin was de dag al voorbij. We kletsten nog even na. Hoorden dat er nog allerlei mooie plannen op stapel staan met dit project en namen hartelijk afscheid van elkaar.

Ik heb op deze dag weer een aantal hele bijzondere, mooie, lieve mensen mogen ontmoeten. Allemaal mensen met hun eigen verhaal, met hun eigen motivatie om aan dit project neer te zetten. Allemaal enthousiast. Allemaal voor meer dan 100% gemotiveerd. En man en man wat ben ik dankbaar en trots dat ik mijn steentje bij mag dragen aan dit prachtig project, waar we met z’n allen streven naar meer zelfacceptatie en vooral, houden van jezelf, van wie je bent, in al je glorie. Dus uiteindelijk kom ik dan weer uit bij de innitiatiefnemers van dit project, Rebecca en Milton. Lief, mooi stel. Thanks dat jullie dit doen, hier zoveel tijd en energie en niet te vergeten… liefde in steken. Mijn gevoel zegt dat het best wel eens ‘groots’ kan worden. Voor mij is het dat al, vanaf dag 1.

Lieve Rebecca, Milton, Sharon, Inez, Neffreth, Marena en Lanatasherell, bedankt voor deze geweldige dag. Ik kijk er naar uit jullie allemaal weer te zien en natuurlijk, ik ben stiknieuwsgierig naar het eindresultaat!

Ik heb genoten van mijn terugreis. Voelde me op en top vrouwelijk en kreeg ook wat goedkeurende blikken. De reactie’s van vriendin Rianne waarmee ik vanaf Utrecht samen reisde, en later ook zus Marij en Ardie waren enthousiast. Vooral het kapsel scoorde hoog. Dus die hou ik er in 😉

Hieronder een promofilmpje van het project wat ze tijdens deze shoot gemaakt is. Zodra ik meer nieuws heb over het vervolg van het project horen jullie er van.

Liefs,

Harriette

Lente

Ja, het is lente zo lijkt het. De tekenen waren al daar. Kwetterende vogeltjes buiten, ’s morgens weer licht als we naar het werk rijden, struiken in de knop, soms zelfs al in de bloei en ga zo maar door. De natuur ontwaakt!

Maar blijkbaar… blijkbaar is het ook lente IN mij.

Eerst maar de uitkomst van mijn gesprek voor “project definition of curves”, voor iedereen die het gemist heeft. Want jawel…; ik zit in de selectie! Whoehoe! Potdikkie wat voelt dat lekker 🙂 Binnenkort hoor ik meer over data voor een fotoshoot e.d. Tegen de tijd dat er iets nieuws te melden is, of ik iets concreets kan laten zien, laat ik het jullie weten.

Maar er is meer. De omslag qua manier van eten die ik een tijd geleden in overleg met Dave doorvoerde (meer volgens de richtlijnen van de voedselzandloper, en meer volgens de oermens) lijkt vruchten af te werpen. Ik werd in de loop van afgelopen weken al voorzichtig positief, maar durfde nog niet echt toe te geven aan het gevoel, bang voor een teleurstelling gisteren bij het wegen bij Dave. Maar blijkbaar zit ik ook hiermee weer op de goede weg want het resultaat mag er wat mij betreft zijn: – 1,8 kg! Yes! Eindelijk.. Enne…. wel even heel eerlijk, ik zit nu dus zo’n beetje op hetzelfde niveau als vorig jaar rond deze tijd. ‘Damage repair’ dus in feite 😉

Happy

Hoe dan ook. Dit was echt een opsteker. Een positieve stimulans. En in eerste instantie wilden we dan ook op dezelfde voet verder gaan. Maar…. Dave en ik gaan iets uittesten. Aankomende 2 weken ga ik echt ‘op dieet’. Ga ik de koolhydraatrijke producten die ik nu nog gebruik, vervangen door eiwitrijke producten (ja supplementen). Niet dat ik nu ineens ‘kunstmatig’ aan de slag ga, we zijn vooral aan het zoeken naar vervangende producten voor de lastige situaties (zoals die kip-kerrie bv) zodat uiteindelijk het ‘dieet-gevoel’ verdwijnt, en ik resultaat blijf boeken. Of in elk geval, zoals Dave het zo mooi zegt; om het ‘meetbaar’ te maken.

Eigenlijk is bovenstaand verhaal best tegenstrijdig. Het stuk m.b.t. het project geeft weer dat ik oprecht tevreden ben met mijn looks, mezelf ben gaan accepteren, sterker nog, van mezelf ben gaan houden. En tegelijkertijd wil ik afvallen. Nu weten jullie dat ik vooral wil afvallen voor mijn gezondheid, meer kilo’s bij me dragen is en blijft een belasting voor mijn gewrichten, of ik dat nu leuk vind of niet. Dave en ik hebben het er ook al vaker over gehad of juist mijn zelfacceptatie, mij niet ook blokkeerde m.b.t. afvallen. En wie weet, misschien op onbewust vlak wel. Want eerlijk is eerlijk, het dik zijn brengt me ergens ook wel iets. Ik kreeg in het verleden vaak complimenten over hoe knap men het vond dat ik deed wat ik deed (zingen, dansen, mezelf profileren) ondanks mijn (netjes gezegd) gewicht/uiterlijk. Blijkbaar is het voor iemand met een (of heel wat) maatje meer, heel bijzonder om te doen. En heel misschien, ergens in die donkere spelonken van mijn onderbewustzijn, is er misschien wel een angst geweest dat die positieve aandacht wel eens over kon zijn als ik een ‘normaal’ postuur zou hebben. Gisteren in het gesprek met Dave kwam ik echter resoluut tot de conclusie dat dat geen bal uitmaakt. Mooi zingen heeft geen donder te maken met mijn uiterlijk maar met mijn stem en hoe ik die gebruik (iets waar ik trouwens ook mee aan de slag ga met zangles, omdat ik qua stemvorming/techniek nog heel veel kan leren. Maar goed, dat is een ander verhaal). ‘Performen’ trouwens ook niet, want mijn uitstraling is mijn uitstraling. Dat is mijn innerlijk wat zichtbaar wordt aan de buitenkant. Mijn boerenverstand zegt dat die uitstraling er zelfs bij – 50 kg (das wel HEUL veel) nog steeds is. Dus…. geen excuus. Wereld… here I come!

be yourselve

En zo zijn er nog best wat dingen te melden die allemaal meehelpen met dit heerlijke gevoel. Maar dat is voor een volgende keer, dit verhaal is lang genoeg. Het zonnetje schijnt, de wereld lacht ons toe. Vooruit, van die stoel en naar buiten!

Liefs,

Hariëtte

Project Definition of Curves

Een tijd geleden zag ik een oproepje op facebook die meteen mijn interesse wekte. De naam? “Project Definition of Curves” van DigitalDuo Fotografie. Zoals dat zo vaak gaat bij mij, ik voelde een kriebel, en reageerde spontaan. Stuurde mijn motivatie in waarom ik mee zou willen werken en wachtte ‘geduldig’ af.

Het weekend waarin de mensen die geselecteerd waren om op gesprek te komen bericht zouden krijgen, checkte ik regelmatig mijn mail. Op zondagavond had ik me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik niet het type was wat ze zochten, totdat ik tegen de avond een mailtje ontving. Ik mocht op gesprek komen!

Afgelopen vrijdag, 21 februari was het dan zo ver. Omdat ik nogal een tijdje moest reizen met openbaar vervoer, had ik mijn afspraak om 13.45 uur laten zetten. Ik hoefde me verder niet voor te bereiden, het was puur een gesprek om elkaar wat te leren kennen en te zien of we een match zouden kunnen zijn.

Om 10.44 uur nam ik de bus in Venray en begon mijn reis naar Amsterdam. Het verliep allemaal voorspoedig totdat we bij een station wat langer moesten wachten omdat de ambulance bij de trein moest komen. Geen idee waarom. Maar uiteindelijk bleek het geloof ik relatief mee te vallen. Het viel me op dat er veel mensen met kinderen in de trein zaten, maar er viel nog geen kwartje bij me, vond het alleen jammer dat ik mijn mp3 niet meegenomen had, zodat ik niet om de gesprekken om mij heen, heen kon. Is het jullie wel eens opgevallen hoe hard mensen tegen elkaar praten?

Rond een uur was ik in Amsterdam, en gelukkig vond ik deze keer snel de juiste tram, waar ik een sympathieke mevrouw met een prachtige bordercollie ontmoette. Het beestje zag er zo blij uit dat ik niet anders kon dan lachen, waarop het bazinnetje reageerde dat ze zo blij was dat ze op bezoek gingen bij een vriendin, dat ze dat helemaal uitstraalde. En ja, het beestje zag er uit alsof ze een glimlach op haar gezicht had, prachtig! Bij station Rietlandpark moest ik er uit, en toen werd het lastig. Welke richting moest ik op? Ik had wel een gevoel maar ja…. Mijn miep zei dat ik noordwestelijke richting uit moest……..ja duh…. alsof ik een kompas in m’n hoofd heb zitten! Gelukkig liep er een vriendelijke oudere heer rond die me de juiste richting op wees, waarna ik na een kort wandeling voor het juiste gebouw stond. Een kwartier te vroeg.

Even twijfelde ik, zal ik nog even wat gaan drinken? Maar uiteindelijk besloot ik maar gewoon aan te bellen, beter te vroeg dan te laat. Even later werd ik enthousiast begroet door Rebecca. Ik moest nog even wachten want ze waren nog in gesprek. Helemaal prima, ik wilde vooral even naar het toilet na 3 uur reizen…..grijns.

Toen ik eenmaal aan de beurt was heb ik ze volgens mij de oren van hun hoofd gepraat. Tja, hun enthousiasme prikkelde me, kan het ook niet helpen. Het werd een leuk, open gesprek wat alle kanten op ging. Ik vertelde over mezelf, mijn actie met Karin die enthousiast aangehoord werd, maar ook hoe mijn proces m.b.t. zelfacceptatie verlopen was. En natuurlijk vertelden zij ook over hun beweegredenen. Ze zijn dit project gestart nadat ze vorig jaar een oproep gedaan hadden voor een andere shoot, waar ze enorm veel respons op kregen. Maar ze kregen ook veel reactie m.b.t. wat ze onder curvey verstonden. Het bleek al heel snel dat iedereen daar eigenlijk wel anders over denkt, wat de vraag bij ze opriep wat de definitie van Curvy nu eigenlijk was. Het bleek dat het stel (Rebecca en Milton) daar onderling al andere gedachten er over hadden.

Hun doel met dit project is om te laten zien dat elke vrouw, ongeacht haar vorm, er mooi uit kan zien op de foto, zonder fotoshoppen en dat soort dingen. Maar ook een handje helpen bij het bewustwordingsproces van vrouwen, dat het uiteindelijk begint bij hun eigen gevoel over hun uiterlijk, dat je in eerste instantie van jezelf moet houden, jezelf accepteert zoals je bent, voordat je dat van de buitenwereld kunt verwachten. Je kunt jezelf ergeren tot je een ons weegt aan negatieve reacties in de buitenwereld, uiteindelijk (dit is even mijn eigen inzicht) raakt het je alleen als het iets in jezelf raakt, dus als men iets zegt wat je zelf ergens deep down inside ook gelooft.

Jullie begrijpen dat ik alleen maar enthousiaster ben na dit gesprek. Hoe gaaf zou het zijn om aan zo’n project mee te mogen werken?

Gisteren zijn de laatste gesprekken geweest, volgende week horen de dames die geselecteerd zijn of ze er bij horen of niet. Natuurlijk hoop ik dat ik er bij zit, maar….. ook al zou het niet zo zijn, het gesprek was inspirerend voor me, het was de reis meer dan waard. Om te zien dat er jonge mensen op deze manier iets op willen zetten, vanuit een bepaald idealisme, om een positieve impuls te geven aan acceptatie van diversiteit in onze maatschappij, dat is iets waar ik energie van krijg, vrolijk van wordt en maakte dat ik de terugreis grotendeels met een dikke grijns op mijn gezicht maakte.

Afbeelding

Die terugreis was trouwens nog een hele uitdaging. Muts dat ik ben had ik niet door dat het noorden vakantie had (zie kinderen die ochtend in de trein), en het midden nu geloof ik vakantie kreeg. M.a.w. de treinen zaten bomvol studenten op weg naar huis, vakantiemensen, en ook nog eens vrouwen die terug kwamen van de huishoudbeurs. Mudjevol dus, waardoor het een tijdje duurde voordat ik kon zitten.

Ook nu viel me op hoe hard mensen met elkaar praten, er viel gewoon niet omheen te komen. Stilte coupe? Wat is dat? Maar goed, mijn humeur kon nu niet meer kapot dus ik nam het maar op de koop toe, en moest soms glimlachen om sommige gesprekken. Een zin bleef nog een tijdje hangen.. “Solliciteren? Ik heb er gewoon geen zin in! Ik zit nu al 2 dagen per week op kantoor, moet er toch niet aan denken om dat 5 dagen per week te moeten doen!”. En even later “Ach ja, ik kan het natuurlijk altijd een paar maanden proberen”…. Het bracht een glimlach op mijn gezicht, half verbaasd, half geamuseerd.

Om 18.00 uur was ik uiteindelijk thuis. Erg moe van het lange reizen, maar heel, heel voldaan. Het voelt een beetje alsof dit het laatste zetje was wat ik nodig had om uit die toch ietwat negatieve spiraal te komen. Het heeft me laten nadenken over hoe ik over bepaalde zaken denk, hoe ik als mens in elkaar zit. En het heeft me weer helder gemaakt dat ik geen energie wil stoppen in dingen die niet goed gaan. Ik wil me weer focussen op wat wel goed gaat, waar ik kansen zie, het mooie belichten en dat wat niet lekker loopt aanpakken. Stap voor stap.

Vorig weekend zat ik op een dieptepunt, zag ik werk even niet meer zitten, was ik moe en verdrietig. Na een week van diverse gesprekken op het werk, kleine succesjes en als kers op de pap, dit gesprek, voel ik me nu weer mezelf. Klaar om dingen aan te pakken, en bereid te accepteren dat niet alles tegelijk kan. Het voelt alsof IK er weer ben, ik weer contact heb met wie ik in wezen ben, iemand met een positieve kijk op het leven, een flinke portie levenslust, en een tikkeltje kinderlijk enthousiasme. Yes!

Liefs,

Harriette

 

Verjaardag & Modeshow

Ik zag zojuist dat ik op mijn verjaardag m’n laatste blog plaatste, al bijna een maand geleden! Jeetje, de tijd is echt omgevlogen!



Zoals jullie kunnen zien ben ik ook deze verjaardag weer flink verwend 🙂

De dag zelf was heerlijk! Er waren veel afmeldingen wat dit jaar eigenlijk wel goed uitkwam i.v.m. de duizelingen waar ik nog steeds last van had. Grappig hoe de dingen zich soms vanzelf regelen. Deze verjaardag had ik alle tijd om met mijn gasten te praten, te lachen en vooral te genieten. En gaandeweg de dag kwam ik tot de ontdekking dat verjaardag vieren op deze manier voor mij niet meer zo nodig hoeft. Ardie en ik zijn binnen een maand jarig, en onze trouwdag zit daar nog tussenin. Ardie vind het geweldig zijn verjaardag groots te vieren, ik vind het eigenlijk veel leuker om met een klein groepje iets leuks te doen. Dus beslisten we dat we voortaan onze verjaardagen samen vieren op Ardie’s verjaardag, en ik lekker op mijn verjaardag op de “joets” ga. Ardie’s verjaardag valt eigenlijk altijd in onze vakantie, onze familie en vrienden hebben dan minder drukke agenda’s dus kunnen we het dan mooi groots aanpakken.
Niemand hoeft zich meer bezwaard te voelen als 2x in 1 maand komen wat veel gevraagd is, Ardie blij, ik blij, iedereen blij 😀
Kan ik er mooi nog lekker lang broeien wat ik met mijn verjaardag wil gaan doen, hihi.

Het weekend na mijn verjaardag was de modeshow in Nijkerk. Rond negen uur stonden Ans en Harry voor de deur om me op te pikken. Gelukkig paste mijn ietwat grote koffer (met grotendeels schoenen en laarzen aangezien ik niet verwachtte dat ze schoenen maat 43 bij de hand hadden) nog in de kofferbak. Grappig detail: Uiteindelijk heb ik alleen de schoenen gedragen die ik aan had, go figure….
In de auto leerde ik Fanny kennen, die ook zou meelopen. Een erg gezellige tante, dat was al duidelijk voordat we Venray uit waren. Ans had het goed gezien, het klikte onderling.
De rit verliep voorspoedig ondanks een eigenwijze TomTom, we waren mooi op tijd present zodat we nog even rustig konden kennismaken met met de eigenaresse van de winkel (X-tra beautifull fashion) Astrid. Even op ons gemak (mijn eerste!) kopje koffie wegwerken en de winkel rondstruinen (we mochten zelf meebepalen wat we zouden dragen). Rond elf uur moesten we nl. door naar de kapper waar we ook opgemaakt zouden worden.
De meiden van de kapperszaak hadden hun handjes vol die ochtend, na ons kwamen er nog een aantal modellen van een andere zaak en iedereen moest om 14.00 uur de eerste show lopen.

De voor (zo zie je me zelden) en na foto:




Wakker worden!

Oke, mijn kritische noot: Ik heb fijn haar, dat stort snel in. Maar och… 😉

 
En de voor en na (kapper, make up moest nog) van Ans:
 
Aardig en looks, en nog goed in haar werk ook!


Skon woh!

Totaalplaatje van beiden (van de andere dames heb ik geen foto’s)

Sorry Ans, ik verraste je geloof ik 🙂
Skinny benen zo he… 🙂

Ik vind dat getut altijd heerlijk, leuk om te zien wat een ander er van maakt, maar eerlijk is eerlijk, al waren de reacties van anderen heel positief op kapsel en make-up, ikzelf ben wat kritischer over het geheel. Maakt verder niet uit trouwens. Ik heb weer e.e.a. opgestoken, weet nu heel zeker dat ik alleen per hoge uitzondering mascara op wil (jankogen van begin tot eind), en ging iedere show vol overtuiging en vooral met heel veel lol het podium op. Geen kunst aan trouwens want echt, wat een gaaf publiek daar in Nijkerk!

Iedere groep modellen werd enthousiast onthaald, er werd geklapt voor iedereen, de sfeer was gezellig, alle stoelen waren bezet en wat hadden we fantastisch weer.
 
De sfeer backstage was ook erg gezellig. Er stonden links naast ons telkens een paar leuke kerels zich om te kleden, maar natuurlijk hebben wij helemaal niks gezien (*engelachtige smile met duivels glimlachje*), en rechts van ons probeerde een vrouw van een kinderkledingzaak een groepje kids in bedwang te houden (wat trouwens ook best goed lukte), ik zag prachtige jonge mensen, en prachtige mensen op leeftijd, en alles er tussenin. Maar het allerbelangrijkste, volgens mij had iedereen er lol in. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar, dus dat heb ik ook nog maar even tegen Astrid gezegd 😉
 
Bij de laatste show kregen we allemaal een bosje bloemen en mochten we nog een ‘grand finale’ doen.

Bekaf maar met een heerlijk tevreden gevoel gingen we ergens rond 17.00-18.00 uur weer huiswaarts. Een geweldige ervaring en mooie dag rijker.

Liefs,
Harriette

Tagwolk