Op weg naar mezelf

Daniëlle

Je was een van mijn beste vriendinnen
Tot de dag dat je je strijd verloor
Hoe graag had ik je dien zien winnen
Van gerechtigheid ontbrak ieder spoor

Boordevol plannen zat je nog
Die ik je graag had zien uitvoeren
Ondanks die levensvreugde verloor je toch
Daar waren we alemaal van over de toeren

Alveer 9 jaar is dat alles geleden
Maar ’t voelt als gisteren nog steeds
Uiteindelijk was je helemaal moe gestreden
In coma was je toen al reeds

Jarenlang heb ik aan dit verdriet vastgehouden
Misschien was ik bang je te vergeten
Ik heb je ontzettend gemist, de dag dat we trouwden
Meer dan je ooit had kunnen weten

Maar nu is het tijd je te laten gaan
Zodat je verder kunt op je reis
Met een glimlach denk ik aan je voortaan
Dat je mijn vriendin was, is iets waarmee ik me gelukkig prijs!

30 mei 2002

Tagwolk

%d bloggers liken dit: