Op weg naar mezelf

Sneeuwvlokjes

Sneeuwvlokjes dwarrelen gestaag naar beneden
De wereld komt langzaam tot rust
Er wordt al links en rechts wat geslipt en gegleden
Warme kleding is nu echt een must

Gemopper en geknor hoor ik veel
Bezorgde gezichten, witte knokkels aan het stuur
Maar… de kinderen hoor ik lachen tijdens hun gespeel
Zie ze stoeien door ’t wit, vol enthousiasme en vuur

Ook ik ben geen fan van winter, verre van dat heus waar
Heb echter iets van die kleine mensjes geleerd
Vind het witte landschap ineens niet meer zo’n bezwaar
En ineens is ook IN mij de rust weer wedergekeerd

03 februari 2012

Tagwolk

%d bloggers liken dit: