Op weg naar mezelf

Dinsdag was het dan zo ver, de 3 maanden controle (3 maanden na de OK) bij het Obesitascentrum van het CZE. Om eerlijk te zijn had ik er wel een beetje naar uitgekeken. Ik was heel benieuwd hoe het iedereen was vergaan en ook wel nieuwsgierig wat de professionals van mijn vorderingen vonden.

Natuurlijk was ik weer veel te vroeg daar. Tja, had om 08.15 u de eerste afspraak en ’s morgensvroeg is het niet bepaald rustig rondom Eindhoven dus ik zat om 06.45 u in de auto. Rond 07.15 u werd hij (en ik er bij) trouwens op een haar na in de poeier gereden door iemand die blijkbaar vergeten is dat je bij het wisselen van de baan even over je schouder kijkt. Toen ik eenmaal mijn hart weer van m’n dak geschraapt had, en natuurlijk ook wat pittige scheldwoorden geuit had, kon ik rustig het laatste stukje naar het ziekenhuis voortzetten.

Gelukkig was een van mijn kamergenotes van de operatiedag ook vroeg aan de beurt dus we hebben hartstikke gezellig bij zitten kletsen en voor we het wisten waren we aan de beurt. Eerst naar de diëtiste.
Daar zette ik onbedoeld meteen de toon van het gesprek met mijn droge opmerking “goh… jij groeit, ik krimp” nadat ze met een collega aan het ginnegappen was dat de werkjas nog maar net om haar zwanger buik paste. Ze vertelde dat het ziekenhuis geen zwangerschapsjassen heeft, wat ik eigenlijk wel heer raar vind als je bedenkt dat waarschijnlijk 80-90% van werknemers vrouwen zijn… raar toch?
Zij en haar collega moesten in elk geval erg lachen om mijn opmerking en de rest van het gesprek bleef de vrolijke toon wel hangen. Al had ze absoluut ook wat goede tips.
Ze was harstikke tevreden (net zoals ik), en vond dat ik erg goed bezig was maar had natuurlijk ook nog wat tips waar ik nog wat verbeteringen aan kon brengen. M.n. qua brood moet ik proberen nog wat meer te eten. Nu heb ik maar 1 broodmaaltijd en de voorkeur ligt bij twee, dus proberen ’s avonds nog een cracker te eten.
Maar verder had ze weinig toe te voegen.

Daarna hadden we een groepsgesprek met een groepje van 6 personen. We kenden elkaar al een beetje omdat we allemaal op dezelfde dag geopereerd zijn. Wel heel fijn, en ja, we hebben ook wel de mazzel dat we een leuke groep mensen hebben.
We moesten eerst een soort kennismakingsronde doen waarin we ook aangaven (als we wilden) hoeveel we wogen bij de operatie, en hoeveel we afgevallen waren sinds de ok. Maar je mocht er ook bij zeggen hoever je nu in totaal was, en natuurlijk hoe het gegaan was de afgelopen maanden. De verpleegkundige die het begeleidde stelde af en toe wat aanvullende vragen en soms wij onderling ook.
Wat ik vooral opvallend vond was dat we allemaal heel open waren, ook over onze oude gewicht, iets wat toch eigenlijk altijd wel een dingetje was. Al merk ik wel dat ik daar inmiddels wat gemakkelijker in ben. Mensen die dichtbij staan en die me er om vragen, geef ik daar eerlijk antwoord op. Maar nee, ik hang het nog steeds niet graag aan de grote klok 😉
Het anderhalf uur wat er voor deze bijeenkomst gepland stond vloog voorbij, zegt natuurlijk ook al wat.

Vervolgens ging onze groep naar de fysio waar we een fietstest moesten afnemen. Dat doen ze nu, bij de 6 maandelijkse controle, bij de 9 maandelijkse en volgens mij ook bij het jaar. Op die manier kunnen ze de fysieke vooruitgang goed meten.
Ook de spierkracht werd gemeten en gelukkig had ik daar niets ingeleverd, of het inmiddels alweer opgebouwd door de krachttraining.

Vond deze laatst op internet, vind hem wel heel toepasselijk 🙂

Rond half twaalf was ik klaar en kon ik weer op huis aan. Vol van alle gesprekken maar wel met een heel lekker gevoel.

Komend weekend moet ik mijn kledingkast toch maar eens echt onder handen nemen. Er ligt inmiddels wel e.e.a. in wat er uit kan. Sommige broeken en rokken vallen me zo van mijn billen. Tja, inmiddels bijna 26 kg lichter, het zou raar zijn als alles nog mooi zou passen.
Waar ik wel heel blij van werd was de ontdekking dat ik zo langzaamaan in de kleinste kledingmaat van mijn kledingkast beland ben. Ik kan nog heel even vooruit, heb er nog een paar dingen in zitten die wat strak zitten maar waarschijnlijk is dat met een paar weken ook voorbij.
Dus nu maar even goed van genieten want over een maandje of anderhalf zakt ook dat waarschijnlijk van m’n gat…. hahahahha,.
Gelukkig heeft inmiddels een koorlid aangeboden de echt leuke dingen voor me kleiner te maken, zodat ik er wat langer mee kan doen. Nieuwe kleren kopen is natuurlijk hartstikke leuk, maar wordt ook een dure hobby als je elke 6 weken zo’n beetje in een nieuwe maat aanbeland.
Daarbij zitten er echt hele leuke dingen bij die ook knap duur zijn geweest, dus vind ik het helemaal niet erg die wat langer door te kunnen dragen.
Maar dan nog, uitmesten wordt tijd, kan ik daar mooi die tweedehandswinkel voor mensen met een kleine beurs blij mee maken.
De volgende lading gaat naar een kennisje heb ik beloofd, dat zijn de kleren waar ik nu in pas en die ik straks wel weg doe. Tegen die tijd heb ik waarschijnlijk een heel zielig kledingkastje over…hahahahah.

Zoals jullie kunnen lezen gaat het erg goed met me. Ik zit lekker in mijn vel, heb weer lol in het leven, kan weer stukjes wandelen, het sporten verder oppakken, gemakkelijker bewegen, shoppen en leuke dingen doen. Heel veel dingen die ik een jaar lang niet gekund heb, of alleen met veel pijn.
Dat is zo’n verademing, en voelt als zo’n grote rijkdom, dat ik in een hele fijne, positieve flow zit. De obesitasverpleegkundige noemde dit de wittebroodsweken … hahahahah.
Wat me vooral in het begin verbaasd heeft is dat ik zoveel energie heb (inmiddels dan, de eerste tijd moest de narcose natuurlijk nog uit mijn lijf en liep ik nog niet zo soepel). Ik had eigenlijk gedacht minder energie te hebben door het weinige eten, maar ik merk er helemaal niks van. Of dat nu komt doordat je oude vetreserves verbrand of dat je lijf eigenlijk met heel weinig toe kan ben ik vergeten te vragen dinsdag, moet ik maar eens opschrijven, is toch wel een interessante om te vragen.

Het gaat zo lekker met me dat ik vorige week vrijdag een Djembé proefles heb genomen, en ik denk dat ik les ga nemen. Het was zó leuk! En blijkbaar had ik ook wel wat aanleg. En… ik denk er serieus over om een studie te gaan doen. Ik heb nu weliswaar mijn MBO directiesecretaresse diploma, maar eigenlijk wil ik mezelf nog wel een beetje verder kietelen. En aangezien ik nog niet helder heb wat ik op alternatief gebied nog wel bijleren, is het misschien wel handig om eerst maar eens iets te doen in het reguliere gebied. OF ik het daadwerkelijk ga doen zal er ook een beetje aan liggen of mijn leidinggevende mogelijkheden ziet om een deel op kosten van de zaak te doen, of bv. via een studiefinanciering. Ik zit er nl. aan te denken om een HBO opleiding te gaan volgen. De trend is nu eenmaal dat men meer en meer HBO diploma’s vraagt en zoals ik al schreef… ik vind het ook wel leuk om mezelf te kietelen. En aangezien ik de MBO examens zonder al te veel voorbereiding gehaald heb met best mooie punten, lijkt me een HBO wel een logische stap. Natuurlijk ga ik er nog even goed over nadenken en met een paar mensen over praten, maar het feit dat ik ermee bezig ben zegt wel heel veel over hoe het met me gaat.

Harstikke goed dus! Whoehoe!
Vandaar hierbij wat mij betreft een heel passend liedje van Marco:

Liefs,
Harriëtte

We zijn inmiddels weer een maandje verder dus ik vond het weer eens tijd voor een update.

Allereerst een nieuwtje waar ik HEEL blij mee ben. Vorige week was ik bij de diabetesverpleegkundige. Een week voorafgaande had ik mijn Hba1c weer moeten laten prikken. Daarmee controleren ze je bloedsuikerspiegel over een langere periode, en die was de vorige keer (bij de screeing bij het Catharina) echt te hoog, daar kwam er in feite uit dat ik een verhoogde suiker had. Jeuj….
De waarde nu was 41, de bovengrens is 43 (of was dat 53?) en.. de waarde nuchter was gedaald naar 5.7 (was op z’n hoogst rond de 12/13), yes!!!
In feite ben ik dus diabetespatiënte af, al ben je dat pas officieel als je 5 jaar lang zulke waardes hebt begreep ik van de verpleegkundige.
Kortom, de 2 dingen waarvoor ik het hele traject heb ingezet heb ik behaald. Ik loop weer redelijk pijnvrij en mijn suiker is weer normaal. De rest is een dikke vette bonus 🙂

Ik krijg ook al best veel reacties over dat ik er goed uitzie en dat je het goed begint te zien. Maar wat me wel opvalt is dat veel mensen nog best verbaasd reageren als ze horen hoeveel ik kwijt ben. Dus even voor iedereen die zich daarover verbaasd… 20 kg er af bij iemand van 80 kg ziet er anders uit als 20 kg er af bij mij…. simpel as that.

Maar dat alles is eigenlijk niet waar ik het deze keer over wil hebben. Deze keer wil ik iets kwijt aan iedereen die denkt dat mensen die een maagverkleining of gastric bypass ondergaan, kiezen voor een gemakkelijke weg. En ja, er zijn nog steeds (helaas) best veel mensen die dat denken. EN ja, daar kan ik knap pissig om worden. Het is een dom, kortzichtig, vooroordeel. zo dan, steek die maar in je zak. En nu ik je aandacht heb, lees hieronder maar waarom het niet een simpele oplossing is.

Ten eerste is het nogal een ingreep, niet geheel zonder risico’s. 1% van de geopereerden komt te overlijden ten gevolge van deze ingrepen. 1% klinkt misschien niet veel maar als je nagaat dat het Catharine alleen al gemiddels 1000 (en het aantal groeit) van dit soort operaties doet, is dat dus simpelweg statistisch gezien daar al 10 mensen op jaarbasis. Dan klinkt het al veel minder ‘te verwaarlozen’ .. nietwaar?
Geen weldenkend mens neemt dat risico (lijkt mij) onnodig en zonder dat de beslissing weloverwogen genomen is lijkt mij. De meeste mensen zien geen andere weg meer, hebben al van alles geprobeerd, hebben een leven lang van diëten, afvallen en weer aankomen, maar ook alle nadelen van te dik zijn achter zich en komen uiteindelijk (als ik even op mezelf te werk ga) als een soort laatste redmiddel uit bij een operatie.

Er is geen weg terug, eenmaal een operatie ondergaan zul je de rest van je leven heel bewust met eten en drinken bezig moeten zijn. Je moet zo’n beetje de hele dag door in de gaten houden wanneer je eet en wanneer dan weer drinkt aangezien dat niet meer samen mag. Dat is vooral in de zomermaanden best puzzelen op momenten, zelfs zozeer dat ik soms het eten maar even laat voor wat het is en me richt op het drinken. Dus ook geen glaasje fris of wijn bij een feestje met een stokbroodje met wat dan nog er bij. Hou het maar eens een dag in de gaten hoe snel je dat eigenlijk doet, eten en drinken tegelijk…
En als ik naar mezelf kijk, veranderd het ook ingrijpend je relatie met eten. Voor mij was eten voorheen iets wat samenhing met gezelligheid, met genieten, met kostbare momenten met Ardie en naasten. En een beetje zal dat wel blijven. Maar eten is de afgelopen maanden vooral functioneel geworden. Iets wat ik moet doen, en niet direct iets waar ik erg van geniet. Iedere keer weer dat beklemmende gevoel als je zo goed als vol zit wat niet fijn is (m.n. bij avondeten), iedere keer moeten nadenken hoeveel eiwitten ik neem die dag, wanneer, en of ik wel genoeg drink. Nee, dat is heus niet altijd leuk.
En ja, ik heb er zelfs wel eens een potje om gejankt. Dus als er ooit iemand tegen mij durft te zeggen (helaas doet men dat zelden, zo laf is men dan ook wel weer) dat ik voor de gemakkelijke weg heb gekozen, zal of heel hard moeten rennen omdat ik ze te lijf wil gaan, of kan verbaal de volle laag krijgen.
Dat is wel weer een leuke bijkomstigheid van de afgelopen maanden. Ik ben geloof ik een beetje assertiever geworden. Heb meer schijt aan wat men van me denkt (ja dat had ik wel al voor een deel, maar soms was dat ook wel een beetje bluf), en let meer op mijn grenzen.

Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest en wel nog dacht dat het een gemakkelijke weg was, het nu wat genuanceerder bekijkt. Trust me, opereren was jarenlang iets waar ook ik niets in zag, iets wat ik heel ver van me weggooide en wat ik “rommelen aan een relatief gezond lijf” vond. Ik wilde graag op een normale manier afvallen, door gezond eten en lekker sporten. Dat is me ook tot 2x toe goed gelukt (helaas heb ik het alleen niet er af gehouden). Toen ik dik anderhalf jaar geleden het weer oppakte, wilde mijn lijf niet meer. Ik kreeg veel last van mijn knieën, kon steeds minder en liep op een gegeven moment alleen nog met krukken en heb een maand of 3 niet of nauwelijks geslapen van de pijn. Samen met de stress van werk bracht me dat op het randje van een burn-out, waardoor ik uiteindelijk geen andere optie meer zag. Dus heb niet het gore lef om te zeggen dat ik voor de gemakkelijke weg gekozen heb. Oke?!

Zo… dat moest er echt ff uit hoor. Iedereen die bovenstaande niet betreft, sorry voor mijn soms wat harde woorden, het is niet tegen jullie bedoeld. Gelukkig ben ik gezegend met HEEL veel lieve mensen om me heen, die me steunen, oprecht belangstellend zijn. Daar ben ik HEEL blij mee.
Ik moest alleen ff mijn hart luchten. Blijkbaar hoort dat er ook bij in dit hele proces. Dingen niet in me opkroppen en met me meezeulen ergens in mijn onderbewuste, maar reageren en daarna loslaten. En langs mijn nog steeds redelijk brede rug af laten glijden.
En om heel eerlijk te zijn, dan deel van alle veranderingen vind ik wel erg prettig. Ik merk dat het me goed doet.

Liefs,
Harriëtte

Hoi allemaal,

 

Ruim 7 weken is het alweer geleden dat ik geopereerd werd. De tijd vliegt.

Ik kan niet anders zeggen als dat het me tot nu toe 200% meevalt. Ik had me ingesteld op veel pijn maar dat was te verwaarlozen vond ik. Heb in totaal nog geen week paracetamol geslikt en de oxycodon (morfine) die ik meegekregen had, konden gelukkig ongebruikt de kast in.

Natuurlijk heb ik de afgelopen weken veel tijd nodig gehad om te herstellen. Natuurlijk was ik nog snel moe en natuurlijk kon ik niet meteen alles weer. Logisch, het is inwendig gewoon een fikse wond, en ik ben onder narcose geweest. Maar daar had ik me op ingesteld en gelukkig kreeg ik op mijn werk ook de ruimte om mijn werk weer rustig, beetje voor beetje op te pakken. Inmiddels ben ik weer volledig aan de slag, en ja, dat voelt heel erg fijn. Een stukje regelmaat is toch wel erg lekker vind ik, en echt…op de t.v. is overdag zo vreselijke bagger te vinden…. grijns.

Het meeste heb ik nog moeten wennen aan het feit dat mijn hoofd vaak denkt dat ik een grotere portie nodig heeft, terwijl mijn buik vrij snel aangeeft gevuld te zijn. Dat is raar, heel raar. Dus ik heb mezelf maar aangewend om te wegen wat ik opschep, om een beeld te vormen en niet te veel op dat bord te kieperen. Ook vind ik het erg belangrijk dat ik de geadviseerde hoeveelheden aan te houden qua vlees/vis en groente, dus dan is die weegschaal wel heul handig.

Voor jullie beeld hierbij een dagmenu:

Ontbijt: 140-150 g skyr (veel eiwitten)
Tussendoor: 1 stuk fruit
Lunch: 1 boterham met kaas of dubbel vleesbeleg of ei
Tussendoor: 1 stuk fruit en 1 zuivelproduct
Avondeten: 70-100 g vlees (100 red ik nog niet), 100 g groenten (zit nu misschien op 50) en eventueel 1 kleine aardappel (nog niet gehad)
Tussendoor: 1 zuivelproduct

Verder natuurlijk voldoende drinken 1,5-2 liter per dag maar gelukkig heb ik dat deels ook met de zuivel al geregeld, anders zou dat soms nog best een dingetje zijn. Zeker omdat je niet mag eten en drinken tegelijk.
Vlees vind ik vaak nog lastig, dat is toch wat droger en zakt wat minder lekker, maar ik merk wel dat daar langzaamaan verbetering in komt.
Het sporten heb ik inmiddels ook weer opgepakt. Zwemmen deed ik al, sinds gisteren ben ik ook weer aan het fitnessen.

En het grootste pluspunt van alles? Ik loop weer zonder krukken en mijn suiker is weer zo goed als normaal! Whoehoe!!! Ja natuurlijk zijn die – 17,5 kg ook erg lekker maar echt, dat ik weer stukken kan lopen zonder veel pijn en mijn suiker bijna is wat hij moet zijn, DAT is voor mij de grootste winst.

Natuurlijk is het ook hartstikke leuk dat het complimentjes regent. Ik krijg heel veel te horen dat ik er zo goed uitzie, dat ik straal en dat je het al goed kunt zien…. keiiii leuk natuurlijk 🙂 En ja, dat ik straal… dat geloof ik wel, ik voel me ook echt beter dan dat ik me lang gevoeld heb.

Vanmorgen had ik de 2e controle bij het obesitascentrum, bij de chirurg deze keer. Hij was heel erg tevreden, ik ging mooi gestaag naar beneden met m’n gewicht zei hij en aangezien ik geen klachten heb was ik binnen 5 minuten weer buiten.

Hoi lieve mensen,

Daar ben ik weer. 5 dagen geleden ging ik onder het mes, en ik wilde jullie even bijpraten over hoe het ging en nu gaat.

Ik moet eerst zeggen dat ik ERG tevreden ben over de zorg bij het Catharina ziekenhuis, tot nu toe loopt alles gesmeerd. Fijne artsen en verpleegkundigen, snelle afhandeling van dingen, echt top.

13 maart moest ik me om 10.30 uur melden bij de receptie in de centrale hal. Van daaruit zou ik verder verwezen worden. Zenuwen had ik nog steeds niet wat alleen maar een bevestiging is dat ik er echt klaar voor was. Vanuit de receptie werden we naar de peroperatieve afdeling gestuurd. Daar moesten we een tijdje wachten totdat ik naar binnen geroepen werd. Eenmaal binnen ging het snel. Ik had nog een snelle check-up, moest heel even wachten en kon toen mijn spullen in een bak leggen welke naar de afdeling zou gaan, en een operatiejasje aantrekken. Gelukkig een meer dan ruim genoeg jasje en een royaal bed (zijn dus echt op obese mensen ingesteld). Van daaruit werd ik naar de operatieafdeling gebracht. Ardie kon nog even een stukje meelopen en kon vlak voor de deuren van de OK afscheid nemen. Om zijn gedachten te verzetten ging hij tussendoor werken, hij werkt tenslotte vlakbij. Ik kwam bij de (denk ik) recovery aan, en ontmoette een prachtige verpleger. Goed gemutst en kundig. Binnen no time had ik mijn infuus zitten en twee warme dekentjes tegen me aanliggen, heerlijk.

Om half twaalf werd ik de OK binnengereden waar ik over moest stappen op het bed daar. Dr. Smulders en een assistent-arts kwamen al snel en weer kreeg ik complimenten over het gewicht wat ik was afgevallen (10 kg). Dr. Smulders was erg zorgzaam, hij zag dat ik niet helemaal goed lag en zorgde dat dat eerst in orde kwam voordat ze verder gingen. Alles werd in alle rust uitgelegd, echt een fijne sfeer. Ik kreeg een kapje en kreeg te horen dat ik een paar keer diep in moest ademen en een mooie droom moest uitzoeken. Het werd onze geplande vakantie naar Bali voor als we 25 jaar getrouwd zijn (duh, narcose is droomloos, gewoon lampje uit). Rond half een was ik denk ik weer terug op de Recovery. En man o man wat voelde ik me beroerd. Ik was zo ongelooflijk misselijk. Dat gaf ik aan en meteen werd er een middel in mijn infuus gespoten. Ook kreeg ik meteen weer warme dekentjes, ook al zweette ik ongelooflijk hard. Het zweten was een bekend verschijnsel na deze operatie. Een tijdje voelde ik me flink misselijk, de pijn vond ik wel meevallen ik moest alleen soms kokhalzen en dat was zo niet fijn. Maar weer kreeg ik een middeltje en snel daarna ging het al beter. Om half twee kon ik naar de afdeling.

Daar aangekomen maakte ik kennis met 2 andere jongedames die die dag ook geholpen waren. 1 ook met een sleeve en 1 met een bypass. Ik mocht meteen Ardie bellen en die zou meteen komen. En klein kwartier/half uurtje later was hij present en stond hij te kijken hoe ik er aan toe was. Want op dat moment ging ik al voor het eerst uit bed, ik moest naar de wc. Hij stond versteld, zei later… als laatste geholpen en als eerste uit bed. Het was een van de eerste keren dat hij liet merken hoe trots hij op me was en hoe verbaasd hij was over hoe goed het ging.

We mochten meteen beginnen met drinken, maar ik was vooral heel erg moe. Nog 1 keer werd ik misselijk en kreeg ik daar nog iets tegen. Ardie nam afscheid om naar de verjaardag van mam te gaan, en ik kroop diep in de kussens om lekker te slapen. Ardie belde nog 2 keer die avond en was verbaasd hoe helder ik alweer klonk. En verder was het vooral veel slapen. De andere dames kregen veel bezoek, iets te veel naar mijn zin, hoezo 2 bezoekers per patiënt? Maar goed, ik stopte mijn oordopjes in en mafte verder. ’s Avonds mochten we wat pudding eten en een paar hapjes gingen er wel in ondanks dat ik totaal uitgekeken was op pudding door de modifast periode. Wel moest ik telkens de zuurstof in omdat mijn saturatie rond 94/95 % bleef hangen, dat was op het randje maar dat stomme ding bleef niet in mijn neus zitten. En de bloeddruk moest regelmatig gemeten worden omdat die vlak na de OK 195/95 was maar ik maakte me niet druk aangezien hij ’s morgens nog 111/70 was. En terecht want elke meting was hij minder hoog.

’s Morgens rond een uur of half acht of zo werden we wakker gemaakt. We konden even douchen en zouden weer pudding krijgen en om half tien zouden we een gezamenlijke sessie hebben met alle mensen die maandag geholpen waren. De andere dames gingen graag als eerste, ik doezelde liever nog even. Onze uitdaging was die dag om voor 12 uur minimaal 500 ml gedronken te hebben want dan mochten we naar huis. Maar we deden het alledrie zo goed dat we om tien uur al mochten bellen dat we om 12 uur opgehaald konden worden.

De pijn viel reuze mee, ook al kregen we nog wel paracetamol en werd ons aangeraden een aantal dagen de spiegel constant te houden door 3 tot 4 keer 1000 mg te slikken.

De groepssessie ging vlot (recordgroep die dag, 16 mensen waren er geopereerd!), en terug op de kamer kwam de apotheek onze medicatie brengen zodat we niet nog bij de apotheek hoefden te wachten. Ik pakte mijn tas en bedankte de verpleegkundigen, echte toppers stuk voor stuk. We kregen nog een uitleg over het zetten van de fragmin spuitjes, en nog een laatste controle ronde voor temp en bloeddruk. Nu was die zelfs 101/65, perfect dus (hoezo relaxt zei de verpleegster nog…hihi).

Ardie stond er weer versteld van hoe goed het ging. Ik kon gewoon naar de auto lopen en ook de autorit ging prima. Heerlijk weer thuis in eigen huis. En eigenlijk is het sindsdien alleen meer steeds beter gegaan. Het eten gaat nog wat moeizaam maar dat is normaal, ik eet vooral yoghurt om aan mijn eiwitten te komen en experimenteer verder met wat nog meer kan. En verder is het vooral belangrijk dat ik minimaal 1,5 l drink op een dag. De eerste twee dagen was Ardie vrij en heeft hij me enorm gepamperd, maar daarna moest hij weer aan het werk en was ik op mezelf aangewezen. Maar…no problem zo blijkt.

Iedere dag minder pijn en vandaag ben ik zelfs helemaal gestopt met de paracetamol (yes!! weer een medicijn minder, het spul om de ontlasting op gang te brengen had ik ook al kunnen schrappen en de oxycodon heb ik niet eens nodig gehad). De maagbeschermer moet ik tot 3 maanden slikken en de fragmin spuiten tot een maand na de operatie zetten (doe ik zelf, stelt niks voor). Ik voel me prima, kan weer autorijden, draai af en toe een machine was en doe een afwasje, maar moet daarna wel telkens weer even gaan liggen. Logisch ook, ik eet zo weinig dat ik weinig energie heb en de narcose moet natuurlijk ook nog uit mijn lijf. Maar echt, ik had me op VEEL meer ongemak ingesteld. Ik kans zelfs al weer een soort van op mijn zij slapen! En… de laatste meting van  mijn suiker waren heel hoopgevend, ik zit nu nog rond de zes ’s morgens en had ooit 12/13!

 Dagelijkse portie in het begin: Maagbeschermer, magnesium preparaat, paracetamol en fragminspuit

Het is wel heel raar om geen honger te hebben. Ik eet puur omdat ik weet dat het moet, niet omdat mijn maag knort. Ik denk dat vanmorgen (ik was pas laat wakker) ik voor het eerst een soort van knaagje in mijn maagje had. Bizar. Dat wil niet zeggen dat ik geen ZIN in eten heb, maar het vloeibare hangt me de strot uit dus ik eet vooral functioneel en verheug me op mijn eerste crackertje over een dikke week. Helaas gaat dat gewoon nog niet, de maag is nog wat opgezet door het wondvocht, en al heel snel heb ik een vol gevoel, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat snel beter gaat (ik merk elke dag vooruitgang).

Met enige regelmaat krijg ik iemand op bezoek en iedereen verbaasd zich er over dat ik zo vlot loop en amper pijn heb. Scheelt natuurlijk dat ik me op veel erger had ingesteld EN ik nogal een pijngrens heb door de pijn die ik in het verleden heb gehad met de cyste torsies. Ardie blijft me vertellen hoe trots hij op me is en samen met mij is hij heel nieuwsgierig hoe ik er straks uit ga zien.

Het afvallen gaat gestaag, inmiddels staat de teller op 12,8 kg en iedere dag gaan er wel wat onsjes af. Maar vanaf volgende week ga ik weer braaf wekelijks wegen, dagelijks op de weegschaal staan is niet goed, het is puur motivatie voor me tijdens de modifast weken en nu deze vloeibare periode, maar straks wordt het braaf 1 vaste dag in de week.

Dus luitjes, alles prima hier. Ik verheug me op de tijd die komen gaat.

Veel liefs,

Harriëtte

Hoi lieve mensen,

Nog even een kort berichtje voordat ik opgenomen wordt.

De afgelopen 2 weken moest ik strikt dieet houden met Modifast, en ondanks dat ik wist wat ik kon verwachten, viel het me soms behoorlijk zwaar. Het doorlopend hongerig gevoel wat helaas wel iets minder werd maar helaas niet helemaal weg ging, ook niet na een week. Het ontbreken van energie, het missen van smaak van eten, vooral het warme eten, de hoofdpijn, het duizelig zijn, vooral na die lange dagen op het werk aangezien ik volop aan het afronden en overdragen was en met enige regelmaat een uurtje of 10 door bikkelde. Het was pittig, niet onoverkomelijk maar verre van fijn.
Vooral tijdens gezellige momenten zoals feestjes was het wel even slikken, ik moet ook eerlijk bekennen dat ik die situaties een beetje gemeden heb, gewoon om het mezelf niet te moeilijk te maken. Ook de supermarkt heb ik in deze weken niet bezocht, Ardie deed de boodschappen zodat ik niet in de verleiding kwam. Kookprogramma’s meed ik als de pest en ik ging meestal op tijd naar bed om niet met een groot hongergevoel te hoeven gaan slapen. Daarbij was mijn energielevel laag, dus op tijd naar bed om genoeg bij te tanken voor een nieuwe werkdag was essentieel.

Mijn dagelijkse geluksmomentje was vaak ’s morgensvroeg als ik op de weegschaal ging staan, want ja, op de kilo’s had het natuurlijk wel effect. Normaal gesproken sta ik nooit dagelijks op dat ding, maar deze weken per hoge uitzondering wel, puur om de motivatie er in te houden. In totaal ben ik ruim 5 kg afgevallen in die twee weken, en sinds eind januari 9,5 kg. Een mooi begin dacht ik zo.

Aan het eind van deze week zat ik er even helemaal doorheen. Ik had mijn werkweek afgesloten met een erg gezellig feestje van een collega die haar 25 jarig jubileum vierde, met een high tea. Ik had haar wel laten weten dat ik misschien maar even bleef maar dit feestje overslaan was geen optie. Dit vond ik te belangrijk, ik heb tenslotte zelf net mijn jubileum gevierd en je naaste collega’s zijn daar een belangrijk onderdeel in. Dus ik zorgde dat ik voldoende rauwkost bij me had en ging gewoon. En echt, het was een erg leuk feestje. Prachtige (verdiende) woorden, gezelligheid en .. zo te zien overheerlijk eten. Uiteindelijk was het minder lastig dan ik verwacht had, ik focuste me vooral op de gesprekken en genoot met de jubilaris mee.

Superlief ook dat een collega die net een kleintje heeft gekregen, een collega die een bijzondere verjaardag te vieren had en ik i.v.m. mijn a.s. operatie nog even in het zonnetje gezet werden, echt mensen, ik werk in zo’n prachtig team met zoveel hartelijke, warme en bijzondere mensen. Ondanks het af en toe slikken was het ook voor mij een heerlijk feestje en eigenlijk ook een hele mooie afronding van de periode voordat…

Maar vrijdag knaagde het toch, ik had van een ervaringsdeskundige gehoord dat heel veel mensen nog 1x voor de operatie een keer ‘zondigde’. Nog 1x normaal eten… blijkbaar zwichten daar veel mensen voor. En ja, ik had het die dag zwaar. Zat er echt even doorheen. Kokhalsde de laatste dagen vaak tijdens het ‘eetmoment’ en miste de smaak van echt eten. Dit deelde ik met Ardie, ik vertelde dat ik zo graag nog 1x even kon genieten van een warm bordje eten, dat de zoete meuk me zo ongelooflijk uit mijn keel hing. Ik heb een flink potje zitten janken. Ardie hoorde het aan, troostte en begreep me heel goed. Vertelde me dat hij het ongelooflijk knap vond hoe ik het tot nu toe deed en als ik het echt heel graag wilde, hij zou koken wat ik wilde.

Uiteindelijk besloten we geen hele gekke dingen te doen. Ik had die ochtend een eendeborstfilet gekocht bij de boodschappen in Duitsland, en die zou Ardie bereiden, voor ons tweetje een zodat de portie niet te groot werd. Wat paddenstoelen erbij, wat gebakken aardappeltjes en sweetcorn. Het was geen hele grote portie, maar mensen…. zo ongelooflijk lekker! Ik heb superlangzaam gegeten, hapje voor hapje intens genoten, en na het bordje de hele avond een heerlijk voldaan gevoel gehad. Iedereen mag er van denken wat hij/zij wil, het was het mij waard. Ook nadat de weegschaal de dag er na wat onsjes meer aangaf. Hoe raar het ook klinkt, het motiveerde mij om die laatste 2 dagen er nog even helemaal voor te gaan. De afgelopen dagen heb ik geen last meer gehad van verleidingen, het was weer uit mijn systeem. Ik heb me helemaal gefocust op de voorbereidingen voor morgen. Alle was gewassen, het logeerbed staat paraat voor het geval dat ik Ardie uit zijn slaap hou, mijn tas is zo goed als gepakt, alle e-learning in digitale omgeving van het obesitascentrum is gemaakt. Kortom… ik ben er klaar voor.

Vanavond nam ik mijn laatste Modifast zakje en maakte even een rondedansje dat ik daar vanaf ben. Wat mij betreft voor de rest van mijn leven. Ik heb genoten van de rust in en om me heen, maar ook van alle lieve berichtjes die ik via allerlei kanalen binnenkreeg.

Morgenvroeg om 10.30 uur moet ik me melden in de centrale hal van het Catharine ziekenhuis, van daaruit wordt ik naar de afdeling verwezen. Waarschijnlijk ben ik dan ergens in de middag aan de beurt en eind van de middag begin avond weer op de afdeling. Ardie gaat in de tussentijd even werken, gewoon om even bezig te zijn zolang ik weg ben, en komt zodra ik hem bel als ik weer op de afdeling ben nog even langs. Hij werkt tenslotte vlakbij dus waarom zou hij daar blijven, en hij wil me perse even zien na de operatie dus eerder naar huis gaan heeft geen zin.

De afgelopen weken heb ik vaak de vraag gekregen of ik zenuwachtig ben of dat ik het spannend vond. Maar ik kan eerlijk zeggen dat dat niet zo is. Ik heb de beslissing genomen, weet dat ik geen andere optie meer heb gezien mijn knieën en beginnende diabetes. Ik ben er klaar voor en heb alle vertrouwen in een goed verloop.

De komende weken zullen nog even pittig worden. Ik besef me terdege dat ik een paar weken fiks pijn zal hebben, me ongetwijfeld wel eens afvragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben, traantjes laten en weet ik wat. Maar dat gaat allemaal weer voorbij. Pijn heb ik al zoveel gehad in mijn leven, daar ben ik niet bang voor en ik weet dat ik veel kan hebben. Dus in plaats van me druk te maken verheug ik me liever op de tijd die komen gaat. De verbeterende conditie, hopelijk minder pijnlijke knieën en het normaliseren van mijn bloedsuikers. En natuurlijk last but nog least, een slankere ikke.

Een vriendin heeft me beloofd zodra ik redelijk op gewicht ben met me te gaan shoppen voor een prachtige 50er jaren jurk, met petticoat en al. En dat beeld hou ik voor ogen, ik heb het altijd prachtige mode gevonden en verheug me nu al op die dag dat zij en ik die winkel onveilig gaan maken. Dat ligt nog een behoorlijk stuk in de toekomst maar is absoluut een inspiratiebron voor me.

Lieve mensen, ik ga afronden voor nu. De volgende keer dat ik schrijf heb ik het allemaal achter de rug.

Veel liefs,

Harriëtte

Hi there,

Mijn vorige blog publiceerde ik ongeveer 4 maanden gelelden, inmiddels ben ik de hele screeningsperiode goed doorgekomen en heb ik een operatiedatum. Yes!

19 januari had ik de afspraak bij de chirurg waar ik te horen zou krijgen of ik rood (no go), oranje (voortraject bij bv. diëtist of psycholoog) of groen licht (een go) had gekregen in het Multidisciplinair overleg van het obesitasteam. Man o man wat was ik zenuwachtig… Volgens mij ongeveer net zo erg als bij mijn examens… pfff.

stress

Gelukkig was Ardie bij me, dat wilde ik ook graag omdat hij door zijn werk nog niet eerder meegekund had, en ik het toch wel erg belangrijk vond en vind, dat hij weet wat er op mij (en deels ook op hem) afkomt. En ja hoor, natuurlijk liep de arts gigantisch uit, zoooo fijn voor die knoop in je buik, wat is wachten dan een crime 😉

Maar goed, een goed half uur/45 min later dan gepland was het zo ver. Ik voelde me afschuwelijk labiel (al een paar dagen), moest er niet aan denken dat ik om welke reden dan ook niet door mocht, of nog (wèèr) een traject in moest. Al begrijp ik heus dat juist zo’n voortraject heel verstandig is als het nodig is. Voor mijn gevoel was ik al meer dan een jaar vruchteloos aan het knokken tegen mijn gewicht, mijn knieën wilden niet meer, te hoge suikerwaardes sinds kort, ik was klaar met de vicieuze cirkel waar ik voor mijn gevoel al veel te lang in vast hing, het was tijd voor drastische maatregelen.

Dus tja, ik moest me inhouden om niet keihard te juichen toen die man (drs. Smulders) me snel uit mijn lijden verloste en vertelde dat ik geopereerd werd. Gelukkig waren hij en ik het er over eens dat een Gastric Sleeve de juiste keuze voor mij was. Helaas was de wachttijd wel iets langer door Carnaval en zijn volle agenda, dus de eerstvolgende dag dat ik geholpen kan worden is 13 maart. Ardie en ik keken elkaar een keer aan aangezien het mijn schoonmoeders verjaardag is en hij/ik eigenlijk altijd helpen, maar kwamen al snel tot de conclusie dat we de eerst beste mogelijkheid wilden aangrijpen. Dus 13 maart it  is. Ergens ook wel leuk, kan ik volgend jaar samen met haar mijn nieuwe ik’s verjaardag vieren 😉

imagesewz0o1sq

Heerlijk om een datum te hebben, nu kon ik me tenminste gericht gaan voorbereiden.

Tot nu toe heb ik nog geen zenuwen, maak ik me geen zorgen, nou ja, alleen over dat ene nare hoestje wat maar blijft hangen. Niet verkouden, niet ziek, alleen als ik wil zingen of hard lach kom ik aan het hoesten. Ik kijk het nog een paar dagen aan en ga dan maar weer naar de huisarts om even te laten luisteren. En desnoods even checken bij het Catharina (en vitamines slikken, op tijd naar bed, geen gekke dingen etc. etc.).

Met Carnaval zijn Ardie en ik nog even lekker op pad geweest, even een paar dagen afschakelen. We hadden het nét voordat hij van baan verwisselde geboekt, dus ergens kwam het voor allebei wel mooi uit. Hij wilde ook nog heel graag een keer met me uit eten dus dat hebben we mooi gecombineerd ;-). We hebben het er nog even goed van genomen (niet overdreven gebunkerd nee… duh), 2x uit eten, en vooral lekkere dingen mee. Maar… ook mijn shake ging mee want Carnavalsmaandag moest ik beginnen met de Modifast.

30 jaar geleden heb ik het ook een paar maanden gedaan en de eetmomenten waren vreselijk. Etensgeuren in huis, alles rook op een gegeven moment heerlijk (zelfs de dingen waar ik niet kapot van ben), en ik stond daar 3x per dag een vies smakend prutje naar binnen te werken (met de neus dichtgeknepen). Euw!! Dus me er op verheugen deed ik niet, ik had me er gewoon bij neergelegd. Blijkbaar slinkt je lever tijdens zo’n kuur (de lever is bij de meeste obese mensen vergroot) waardoor ze beter bij de maag kunnen tijdens de OK.

Dus maandagmorgen vol goede moed de chocoladeshake gemaakt en… het viel mee. Ja, het smaakt wat chemisch (heb verwende smaakpapillen met een ega als kok), nee het is niet lekker, maar ja, het is te doen.

De eerste dag verliep redelijk goed. Samen met Ardie de boodschappen voor de rest van de week gedaan (omdat ik de eerste dagen die vaak het moeilijkst zijn, niet meer in de winkel wil komen), en 3 verschillende smaken geprobeerd. De aardbeien vla is het meest smerig, de vanille pudding en choco pudding is best te doen, en zoals geschreven de choco shake ook.

Waarschijnlijk komt het spul me over een paar dagen echt de nek uit, en hoef ik de komende maanden geen pudding meer, maar so be it. Het is maar even en ik weet waar ik het voor doe.

En voor wie nu denkt dat Modifast (of welke vervanger dan ook) misschien ook wel een goed idee is.. vergeet het maar snel! Bij het Catharina zijn ze HEEL duidelijk (nu 1x omdat het moet en daarna NOOIT meer!). Het is een crash dieet, 500 kcal per dag krijg je binnen, laat het 600 zijn op de dagen dat je wat rauwkost neemt om de ergste honger tegen te gaan. Dat is te weinig. Je pleegt roofbouw, je lijf gaat juist in de spaarstand waardoor je zo gauw je maar weer enigszins normaal gaat eten, je dik en dubbel aankomt. Kortom, het enige wat je bereikt is een tijdelijk succes en een verklootte spijsvertering waardoor je daarna altijd minder kunt eten dan een ander wil je niet aankomen.

Echt, de meest geschikte manier is en blijft gezond eten en bewegen. Als ik die knieblessure niet had gehad (en later de suiker), was ik niet aan dit traject begonnen. Dan had ik het weer opgepakt waar ik gebleven was, 3 x per week relatief intensief sporten en gezond eten (en soms een kleine zonde). Dan was ik samen met coach Dave de strijd opnieuw aangegaan, en heel misschien had ik dan via hem ook nog wel een eiwitrijk dieet (met vervangers) erbij gebruikt als ik op een gegeven moment was komen vast hangen. Maar goed, het zij zo, mijn lijf is hartstikke duidelijk dat er NU wat moet gebeuren, dus heb ik mijn bezwaren aan de kant gegooid en ga ik er vol voor.

En eerlijk is eerlijk, ik verheug me op de tijd die gaat komen. Natuurlijk is nu met de shaken en straks vlak na de operatie allemaal nog wat lastig, pijnlijk en erg wennen. Maar als ik alle enthousiaste verhalen hoor en lees van mensen die me voor ging.. nou dan ben ik wel erg nieuwsgierig naar de nieuwe Jet 2.0.

En een ding heb ik mezelf al beloofd: Al gaat mijn vel nog zo hangen, ik blijf  gewoon lekker zwemmen. Iedereen die er naar van wordt door te kijken kijkt maar lekker de andere kant op. IK ben klaar voor mijn nieuwe ik, jullie ook? 😉

images

 

Liefs,

Harriëtte

 

 

Nieuwe weg

Hi there allemaal,

Het is een hele tijd geleden dat ik wat van me liet lezen hier. Dat had ook wel een reden. Inmiddels zijn er nieuwe ontwikkelingen op het gebied van afvallen, vandaar dat ik nu toch wel hoog tijd vond om jullie bij te praten.

In april dit jaar raakte ik geblesseerd na (go figure) een intensieve yoga sessie. Ik moest oefeningen doen op mijn knieen, iets wat ik nooit heb gekund, maar wel vond te moeten kunnen (tja). In plaats van dat ik rust nam, ging ik de opvolgende weken volop aan de bak bij een vriendin van mij die zich aan het voorbereiden was op een verhuizing en dringend verlegen zat om hulp. Telkens ging ik dus door mijn pijngrens totdat… de pijn niet meer wegging. Het werd steeds vervelender, ik ging naar de huisarts en daar kwam het bekende zinnetje… “tja, je gewicht he”. Bam, weer eens een klap in m’n gezicht (zo frustrerend om altijd maar eerst op je gewicht beoordeeld te worden, hoe terecht in dit geval misschien ook). Ik werd doorverwezen naar de fysio, had een aantal afspraken en kreeg oefeningen mee. Ook hij wees op mijn gewicht (heel respectvol trouwens) dus ja, weer een tik (het kan wel terecht zijn maar het doet op zo’n moment gewoon pijn). Tussendoor werd nog een foto gemaakt maar dat was het dan ook.

De pijn werd steeds erger. Ik kon steeds minder, sporten lukte al helemaal niet meer, huishoudelijk werk moest steeds meer in etappes gedaan worden (als een oude vrouw in feite), winkelen en zo werd steeds vervelender tot niet meer mogelijk en slapen ging steeds slechter omdat ik ’s nachts telkens wakker wordt van pijnscheuten op het moment dat ik me om wil draaien.

In augustus liep ik door de frustratie en drukte op het werk op mijn tandvlees. Ik zat echt in de put, voelde me opgesloten zitten in mijn lijf en wist niet goed hoe verder.

En toen vroeg mijn schoonzusje (thanks again) heel oprecht of ik het niet tijd vond om eens verder te gaan kijken naar operaties. Ik had er zelf wel al aan zitten denken, maar had eerst nog een virtuele maagband uitgeprobeerd (onder hypnose krijg je zgn een maagband), wat wel iets hielp maar helaas niet echt zoden aan de dijk zette voor mij.

In september tijdens onze vakantie, nadat ik op mijn werk nog een aantal gesprekken met mijn leidinggevende had gehad (mede i.v.m. lage energiepeil ging het op het werk ook steeds minder lekker met me), ben ik op internet op zoek gegaan naar de opties. Een gastric bypass (hoe geslaagd voor menigeen ook) vind ik nog steeds te heftig, maar ik ontdekte dat ze tegenwoordig steeds vaker ook gastric sleeve operaties doen (i.p.v. een omleiding zoals bij een bypass, is dit puur een maagverkleining, waarbij de maag teruggebracht tot een zakje met een inhoud van ongeveer 150 ml). Ik verdiepte me in die operatie en ging op zoek naar een goede ‘aanbieder’.

Na lang wikken en wegen, veel rondneuzen, zoeken naar gebruikerservaringen etc., besloot ik uiteindelijk om te gaan voor een gastric sleeve operatie bij het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Maxima was een tijdlang favoriet van me (vooral omdat een oud leidinggevende van me daar werkt waar ik nog steeds een fijn contact mee heb), maar ik koos uiteindelijk voor het Catharina omdat dit ziekenhuis als eerste een internationaal kwaliteitscertificaat voor deze behandeling haalde, het een academisch ziekenhuis is en ze artsen uit binnen- en buitenland opleiden voor deze ingreep.

Mijn huisarts was het vanaf het begin dat ik bij haar aanklopte voor advies enthousiast over mijn beslissing. Ze staat er volledig achter en had binnen no time een verwijzing voor me geregeld.

Afgelopen maandag, 24 oktober had ik een eerste informatief gesprek bij het Obesitascentrum van het Catharina ziekenhuis. In anderhalf uur tijd kregen we (geínterreseerden voor een van de operaties) allerlei informatie te zien en horen over de diverse behandelingen, het team, het voortraject etc. Hoe raar het misschien ook klinkt, ik kwam er heel enthousiast vandaan, kreeg er nieuwe energie van. Het voelde goed en ik voelde me bevestigd in mijn keuze voor een gastric sleeve.

Dezelfde middag heb ik allerlei formulieren digitaal ingevuld in het patiënteportaal van het obesitascentrum, zodat ik zo snel mogelijk een afspraak kan krijgen voor een screeningsmiddag waarbij ze me helemaal door de mangel halen (bloed prikken, psycholoog, diëtiste, fysiotheratpeut etc.). Die afspraak is inmiddels ook binnen, maandag 14 november a.s. is het al zo ver.

Hierbij een filmpje wat het hele traject mooi laat zien:

Stel dat ik de molen meteen goed doorkom, kan ik dus waarschijnlijk ergens in januari geopereerd worden. Het worden dus een paar spannende weken, maar ik ben er klaar voor. En gelukkig staat Ardie volledig achter me. Hij ziet ook wel dat ik me doodongelukkig voel zoals het nu gaat en wil niets liever als dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten. Hij wil zelfs (zegt hij nu, ik spreek hem tzt nog wel) meedoen als ik een aantal weken op modifast moet leven (om nog e.e.a. voor de operatie af te vallen).

Het lijkt me dus dat ik het komende jaar weer e.e.a. te vertellen heb over mijn weg naar een gezonder gewicht, dus leek het me tijd om het bloggen weer op te pakken. Aan de ene kant omdat dit een gemakkelijke manier is om jullie bij te praten maar als ik heel eerlijk ben vooral voor mezelf, omdat ik de afgelopen week toen ik e.e.a. op mail zette naar mijn collega’s, herontdekte hoe goed het van me af schrijven werkt voor mij.

Hopelijk tot snel dus 😉

Liefs,

Harriëtte

Plaatste ik gisteren nog enthousiaste berichtjes op het grote gezichtenboek, omdat Ardie en ik alweer 25 jaar een setje waren, en we daar even weer volop van genoten. Vandaag was het een dag van afscheid nemen en (gelukkig ook met veel lol) herinneringen ophalen.

Nu namen mijn collega’s en ik vandaag afscheid van iemand die (gelukkig) kerngezond, een nieuwe stap gaat zetten in zijn leven/carrière. Maar ook dan rolt er bij mij (en zovelen) met gemak een traan. Een traan van meeleven, van ontroering, van koesteren en soms ook van verdriet.

Het mag duidelijk zijn dat het een mooi afscheid was. Met hartelijke woorden, samen herinneringen ophalen of voor het eerst horen. Een warm afscheid, passend bij de mens die we uitzwaaiden, en het team waar hij en ik deel van uit maakten/maken. We wensen hem een prachtige reis toe, met mooie bestemmingen en vooral, heel veel geluk.

landkaart opleiden en ontwikkelen

Afbeelding van site http://closer2talent.com. De landkaart was vanmiddag een klein onderdeel van het afscheid, vandaar 😉

 

Maar de herinneringen gingen voor mij niet alleen over mijn collega vandaag. Want precies 23 jaar geleden zwaaide ik (en met mij velen) ook een heel bijzonder mens uit. Helaas voor haar laatste reis, na een relatief kort maar heftig ziekbed. Nog zo jong, met zoveel plannen die ze nooit zou kunnen uitvoeren. Daniëlle was haar naam, nee… is haar naam. Want ondanks dat ze misschien niet meer hier onder ons leeft, in mijn en vele harten, leeft ze nog steeds verder. Op haar heel eigen, soms ronduit eigenwijze wijze. 😉

Zoals elk jaar, herinner ik me op ‘onze’ dag altijd, dat we zoveel jaar geleden een dag later afscheid van haar namen. En hoe raar dat misschien ook klinkt, daar ben ik blij om, ja zelfs dankbaar. Want mede daardoor blijft ze levend in onze herinneringen. En mede doordat ik zo jong afscheid moest nemen van iemand die een voorbeeld voor me was, iemand die zo vol in het leven stond, zoveel energie had en gaf…. leerde ik bloedjong hoe kort het leven kan zijn. Werd de dood (voor mij) iets wat er gewoon was, en wat juist bij het leven hoorde. Een onlosmakelijk deel van het mens zijn. De eerste jaren was ze zo goed als dagelijks wel even in mijn gedachten. En natuurlijk werd dat langzaamaan minder, maar tot op de dag van vandaag zwerft ze geregeld door mijn gedachten, gevolgd door een glimlach op mijn gezicht en soms een traan over mijn wang, en herinner ik me hoe mooi en bijzonder ze was.

rozen over hek

Bij een blog over haar, kan een plaatje van rozen niet ontbreken. Haar favoriete bloemen

Over haar afscheid schreef ik ooit een gedicht, waarin ik mijn proces rondom haar afscheid woorden gaf. Dat is alleen niet het gedicht wat ik hier met jullie ga delen. Ooit schonk ik het namelijk aan haar ouders, ook op een 24e, waardoor dat gedicht een heel persoonlijk cadeau aan hun werd en het voor mijn gevoel nu niet meer op het wereldwijde web past. Maar onderstaand gedicht past (origineel van 2011, vandaag aangepast aan het nu) misschien nog wel beter. Omdat het mij beschrijft zoals ik in wezen ben, en omdat ik (mede) zo geworden ben doordat zij onderdeel van mijn leven was, en is….

Ergens diep in mij

Zit een klein meisje verscholen

Steeds vaker danst ze zich ineens vrij

Om vrolijk door mijn gedachten te dolen

 

Ergens diep in mij

Zit een moeder in hart en nieren

Ook zij is regelmatig vrij

Al zal ze nooit een gezin bestieren

 

Ergens diep in mij

Zit een oude wijze vrouw te wachten

Ingetogen en blij

Verleend ze me vaak immense krachten

 

Ergens diep in mij

Zit een minnares te huizen

Van haar wordt ik intens blij

Gaat mijn hartslag aan het suizen

 

Ergens diep in mij

Zit een rotsvast geloof beklonken

Dat al deze vrouwen zij aan zij

Vol passie naar het leven lonken

 

Veel liefs,

Harriette

 

kwakkelen

Begin januari schreef ik mijn vorige blog. Vol optimisme en energie om het nieuwe jaar aan te vliegen. Heerlijk!

Helaas was die energie de aflopen maand ver te zoeken. Let wel… ik zocht me suf, maar tot voor kort zonder veel resultaat vrees ik. Wat er gebeurt is? Simpel, een of ander rottig virusje heeft me even flink onderuit gehaald.

Wat in eerste instantie een doodnormale verkoudheid leek, groeide al snel uit tot een fikse luchtweginfectie. Mij niet volledig onbekend aangezien mijn longen vaak mijn zwakke plek zijn. Waarschijnlijk te danken aan al die sigaretten die ik in een jong en dom verleden gerookt heb, of m’n genen, dat kan ook. Hoe dan ook, ik was even flink ziek, dus onder de wol en uitzieken was het motto. Na een goede week dacht ik weer voldoende hersteld te zijn om weer rustig aan het werk te gaan. Er lag veel werk op me te wachten, waarbij een paar hele dringende klussen die niet door mijn collega’s overgenomen konden worden, zodat het behoorlijk bij me kriebelde. Maar helaas was het virus het er niet mee eens….

griep                  virus

Tijdens een fikse hoestbui leerde ik (op de pijnlijke manier helaas) dat je ribben kunt kneuzen of zelfs breken door het hoesten. Na een bezoekje aan de huisartsenpost (gelukkig was Ardie thuis, anders was ik echt de Sjaak geweest) waarbij ik regelmatig moest happen naar adem (best eng), werden we gerustgesteld dat er geen rib door de long gegaan was, en waarschijnlijk ook niet gebroken. Hoogstwaarschijnlijk gekneusd of (zoals mijn eigen huisarts later zei) misschien een scheurtje in de tussenribspieren, dat is blijkbaar lastig te zeggen en allemaal knap pijnlijk. We konden dus ,na een stop bij de apotheek, huiswaarts met het advies te slapen met een kussen tegen de pijnlijke plek aan, en voldoende pijnstilling te slikken. Omdat ik wat verhoging en verhoogde ontstekingswaardes had, kreeg ik daar een antibiotica kuur bij (whoehoe). Na een paar dagen flink doorbijten, begon de pijnstilling aan te slaan en sliep ik eindelijk weer een beetje, of beter gezegd, ging ik lichtelijk knock out. Ook had ik het gevoel continu high te zijn van het spul, maar ja, ik ben ook bijna niets gewend aan pijnstilling. Hoe dan ook, als ik al ooit de wens had een ‘trip’ te maken, dan is dat nu voor eens en voor altijd uit mijn systeem. Thanks but no thanks 😉

trippen kleur

Zo gauw ik het gevoel had dat de pijn te houden was, minderde ik de pijnstillers. De luchtweginfectie leek zo goed als over, en ik wilde langzaamaan weer aan het werk. Iets wat niet ging lukken voordat het vage gevoel uit mijn hoofd weg was (rijden is dan niet aan te raden, en werken in feite ook niet). Al had ik regelmatig thuis ingelogd en de meest noodzakelijke dingen afgehandeld, simpelweg omdat het meer rust gaf en het wat afleiding bezorgde. Ardie moest gewoon werken, en geloof me, er is weinig leuks op tv overdag. Bezoek kwam er niet (op buuf na) want tja, Carnaval/vakantie’s en zo, dus de dagen duurden immens lang. Dan maar liever af en toe iets zinnigs doen om niet helemaal tegen het dak omhoog te gaan.

Vorige week donderdag was ik weer voor het eerst op het werk, om na een halve dag werken, volledig total los huiswaarts te gaan. Maar wat was het fijn om weer tussen mijn collega’s te zijn! Ondanks de ietwat geplofte mailbox :-p Ook vrijdag hield ik het bij een halve dag werken, en ik wachtte voor de zekerheid af tot na het weekend. Wat een wijze beslissing bleek, want jawel hoor, dat weekend werd het hoesten weer pittiger, kreeg ik weer meer last van m’n ribben en besloot ik toch maar weer de huisarts te bellen. Niet dat ik me echt zorgen maakte, maar even laten luisteren of de longen nog oké klinken leek me wel verstandig. Dus ook afgelopen week was ik nog niet volledig aan het werk en hield ik mijn agenda zo leeg mogelijk. Heel bewust koos ik alleen dingen uit die me energie geven, en zorgde ik daardoor voor rust in, en om me heen.

Nu maar hopen dat het virus langzaamaan uit mijn lijf aan het vertrekken is. Het is al lang over tijd wat mij betreft. Volgens de huisarts kunnen de symptomen zo’n 6 weken aanhouden (m.n. het hoesten). Die 6 weken zijn komende vrijdag voorbij dus hopelijk luistert mr. Virus (#schijnheiligkringetjebovenm’nhoofd). Het is tijd om verder te gaan, weer energie over hebben na een dagje werken, weer sporten en niet na een boodschappenrondje als een oud vrouwtje uit hoeven puffen op de bank. Oke, ik ben geen 25 meer, maar toch zeker nog geen 65. Het is wel ff klaar.

Maar… van dit alles heb ik wel weer iets geleerd, en dan vooral over mezelf. Want tjonge tjonge wat heb ik me op momenten zielig gevoeld, wat ben ik boos en gefrustreerd geweest. Vooral op de momenten dat ik behoefte had aan gezelschap, en ik tot de conclusie moest komen dat voor de rest van de wereld het leven (en voor velen ook het grote Carnavalsfeest) gewoon doorging. En voordat iemand zich nu schuldig gaat voelen, alsjeblieft niet, niet nodig. Ik heb tenslotte ook nergens om gevraagd 😉 Zoals ik al zei, het leerde me weer iets meer over mezelf. Ik ging nadenken waarom ik altijd in de startblokken schiet als (ik denk) dat iemand in mijn omgeving hulp of aandacht nodig heeft. Natuurlijk op de eerste plaats omdat ik het gewoon fijn vind anderen te helpen, en het een soort van 2e natuur van me lijkt te zijn, iemand een plezier doen geeft (mij) energie. Maar toen ik nog iets verder ging kijken, ontdekte ik dat er in mij altijd ook wel een streng stemmetje zit die altijd wel wat te miepen heeft, die zegt dat ik niet genoeg doe, nooit goed genoeg ben in feite. Het stemmetje is lang niet altijd heel duidelijk aanwezig, soms is het me zelfs gelukt haar een grote pleister over d’r mond te plakken, maar het zat er wel, deep down, net zoals bij velen onder ons I guess. Maar nu heb ik haar gezegd dat ze haar bek moet houden (moest ff grof), en maar eens goed na moet gaan denken welke omscholingscursus ze wil gaan doen, want bij mij is ze niet meer welkom. Op z’n Merselo’s gezegd: “Der dan trut, opzoute!”

keep kalm

Dusss… Al was het een vervelende les, en hoop ik toch echt snel van mr. Virus verlost te zijn, het heeft me veel gebracht. En buiten dat deel over mezelf, vooral ook het besef hoe eenzaam veel langdurig zieken en mensen die minder mobiel zijn, zich vaak moeten voelen. Het heeft me dus meer compassie en begrip voor zowel mezelf als voor velen om me heen gebracht. Best een mooi kado van zo’n rottig virus he 🙂

Liefs,
Harriette

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, ging ik begin december de (door- en voor mijzelf gestelde) uitdaging aan. Ik zou vanaf die dag, elke dag op mijn Facebook een post te plaatsen, waar ik die bewuste dag dankbaar voor was. Bedoeld als uitdaging voor mezelf, waarbij ik ‘gedwongen’ zou zijn elke dag even een positief momentje te nemen. Want tja, als ik mezelf elke dag dwing even goed na te denken waar ik die dag dankbaar voor ben, vind ik ook altijd wel iets. Daar was ik vanaf het begin van overtuigd.

En ja, het is gelukt om elke dag (vaak meer dan) een reden de plaatsen waarvoor ik die dag dankbaar was. Of zoals ik het uiteindelijk vrij vertaalde naar “blij van werd of blij om was”. Hoe je het noemt maakt in feite geen fluit uit, het belangrijkste was dat ik iedere dag wel een moment had waarop ik mij realiseerde dat hoe !#$%^&* die dag ook gelopen was, er zelfs op die dag momenten waren die me op z’n minst een glimlach bezorgd hadden.

De enige dag dat ik niets geplaatst heb is 31 december, mijn deadline m.b.t. deze uitdaging. Niet omdat ik niets kon bedenken, maar omdat ik besloot dat ik de laatste wilde doen in de vorm van een blog. De uitdaging begon tenslotte met een blog, dan leek een blog ook de enig passende afsluiting.

Voordat ik echter de laatste uit de reeks met jullie deel, leek het me mooi om even te reflecteren wat het mij (tot nu toe)heeft opgeleverd.

Een ding is zeker: Ik ga zeker NIET beweren dat ik nu ineens als een verlicht mens mijn leven leef. Dat ik alleen nog maar al het moois zie wat er is en (dus) mijn ogen sluit voor alles waar ik niet vrolijk van wordt. Misschien zou het dat wel gemakkelijker maken, maar voor mijn gevoel zou ik mezelf dan juist buiten het leven plaatsen, in plaats van echt deel te nemen aan. Wel weet ik zeker dat ik graag op deze ingeslagen weg door wil gaan. Simpelweg omdat het voor mijn gevoel, mij een leuker mens maakt om mee samen te leven. Dat hoop ik in elk geval, zeker weet ik alleen dat IK mezelf zo leuker vind… grijns. En stel je voor dat ik op een gegeven moment wel helemaal alleen ben, misschien wel oud/krakkemikkig, of op welke wijze dan ook… en ik zou dan mezelf geen aangenaam gezelschap vinden…. Jaiks!

20150907_124002
Het samenleven is voor mij de kern van het geheel denk ik. Want ondanks dat ik ongelooflijk kan genieten van de stilte en de rust op die vele momenten dat ik alleen ben, ik ben en blijf ook een kuddedier. Ik ben wat dat betreft beide, zowel een Einzelgänger als een kuddedier, zowel een feestbeest als een stille genieter, zowel een harde werker als aardslui ‘hangplekoudje’.  In feite vind ik de hele wereld, alle bijzondere individuen op deze aardkloot (al zal het soms flink zoeken zijn) terug in mijn eigen karaktertrekjes. En… ik denk dat ik daar niet uniek in ben. Ik denk dat iedereen, die goed in zichzelf gaat wroeten, zowel goed en kwaad, Yin en yang, mannelijk en vrouwelijk, hard en zacht etc.,  in zichzelf terug kan vinden. Waarschijnlijk is het ook al 1000 x in allerlei boeken opgeschreven, in films verfilmd en toneelstukken gespeeld. Voor mij waren het alleen wat nieuwe aha momenten (die ik zoals ik dat altijd doe) hier neerschrijf.

Na al deze filosofische gedachten hierbij dan mijn laatste “waar ben ik dankbaar voor”  op de wisseling van 2015/2016:

  • Iedereen die me lief heeft, zelfs op mijn heftigste momenten
  • De vrije dagen aan het eind van 2015, waarin ik volop kon lummelen EN opruimen (geweldige combi)
  • Het mega gezellige Oud-op-nieuw feestje bij Christel
  • En last maar zeker not least, de gezamenlijke vrije dagen met Ardie waar we samen enorm genoten, van de ‘vanzelfsprekende’ dingen in het leven.

Voor nu stop ik met de dagelijkse ‘waar-ben-ik-vandaag-dankbaar-voor berichten” op Facebook. Aan de reacties te zien op de diverse berichten waren er meer mensen die er van genoten hebben buiten mij, wat mij dan weer extra blij maakte.  Voor nu ga ik weer even in de luwte, omdat ik er nog steeds niet uit ben of ik op Facebook wil blijven. Zo langzaamaan heb ik een haat-liefde verhouding ontwikkeld met die site. Eens zien wat uiteindelijk de overhand krijgt (dikke grijns).

Lieve lezer, dank dat je dit stukje wilden lezen. Ik hoop dat het je in elk geval een glimlach heeft opgeleverd…

En ook al heb je waarschijnlijk al ontelbaar veel berichtjes voorbij zien komen, in welke vorm dan ook… Ook ik sluit graag af met een ‘nieuwjaarswens’. Ik wens je toe dat je diepste verlangens uit mogen komen, dat je liefste wensen waarheid mogen worden, dat je diepste angsten zullen vervliegen als dun zomerwolkje voor de hete zomerzon, maar vooral dat iedereen die je lief is, vaak, veel en bewust jouw aandacht zal hebben.

Liefs,

Harriëtte

PS

Terwijl ik het concept van dit blog aan Ardie voorlas, maakte hij deze mandala. Hij was overduidelijk voor mij vond hij. Ik vind het prachtig, en passend, vandaar dat ik hem graag hier met jullie deel:

mandala Ardie 20150101

Tagwolk